Ο Τζέικομπ Νίστρουπ έχει βάλει στο μυαλό των ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού για τα καλά ποιός είναι ο μοναδικός τρόπος αυτή η ομάδα να πετύχει. Η επιθετική νοοτροπία σε κάθε φάση του παιχνιδιού είναι κάτι που χαρακτηρίζει την αντίληψη του Δανού τεχνικού για το ποδόσφαιρο και η οποία εφαρμόζεται σε υπερθετικό βαθμό από τους «πράσινους». Γράφει ο Δημήτρης Ραϊς.
Ο Παναθηναϊκός πήρε μια ακόμα νίκη ενάντια στην ΤΣΚΑ Σόφιας. Φυσικά μπορεί το όνομα της ομάδας να μην λέει πολλά όμως οι «πράσινοι» αντιμετώπισαν έναν κανονικό αντίπαλο. Άλλωστε στην Ευρώπη όλα τα παιχνίδια έχουν ορισμένες συγκεκριμένες απαιτήσεις. Οι «πράσινοι» κόντρα στους Βούλγαρους έδειξαν ορισμένα στοιχεία τα οποία είναι σπάνια να βρεις σε μια τέτοια αναμέτρηση.
Οι αριθμοί, οδηγός για το μέλλον
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ο τομέας των μονομαχιών παίζει καθοριστικό ρόλο. Υπάρχουν ολόκληρες έρευνες που αποδεικνύουν την σημασία που έχουν οι μάχες σώμα με σώμα μεταξύ των ποδοσφαιριστών ενώ συνήθως σε παιχνίδια τα οποία είναι ισάξια, η ομάδα με το μεγαλύτερο ποσοστό κερδισμένων είναι και η νικήτρια. Από την άλλη σε παιχνίδια όπου οι ομάδες έχουν μεγάλη διαφορά δυναμικότητας συνήθως το «αουτσάιντερ» είναι αυτό που έχει πάει σε περισσότερες μονομαχίες και λόγο αυτής της διαφοράς, συνήθως έχει και αυξημένο ποσοστό κερδισμένων σε αντίθεση με τον αντίπαλο.
Ο Παναθηναϊκός εχθές σχεδόν σε ολόκληρη την διάρκεια του παιχνιδιού είχε τον αντίπαλο κλεισμένο στο δικό του μισό. Άρα εφόσον οι «πράσινοι» είχαν περισσότερο την μπάλα στα πόδια τους και έκαναν περισσότερες επιθετικές ενέργειες από ότι αμυντικές δεν είναι λογικό ο αντίπαλος να έχει μεγαλύτερα ποσοστά στις μονομαχίες; Η λογική απάντηση θα ήταν ναι. Όμως ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ μπόρεσε να καταρρίψει συντριπτικά αυτό το στοιχείο.
Πιο συγκεκριμένα ο Παναθηναϊκός κέρδισε 107 (55%) από τις 198 μονομαχίες του αγώνα ενώ η ΤΣΚΑ Σόφιας κέρδισε μόλις τις 90 (44%). Μάλιστα στο καλό της διάστημα (31′ με 60′) η ομάδα του Νίστρουπ έφτασε να κερδίζει το 64% των μονομαχιών του αγώνα. Σε εκείνο το σημείο του παιχνιδιού ο Παναθηναϊκός παίζει με 65% ποσοστό κατοχής και καταγράφει 0.80 επιθέσεις ανά λεπτό! Δηλαδή σχεδόν ανά ένα λεπτό ο Παναθηναϊκός έκανε και από μια επίθεση ενώ ταυτόχρονα ήταν η ομάδα που κέρδισε σχεδόν όλες τις μονομαχίες μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Και ποιά είναι η λογική εξήγηση πίσω από αυτά τα απίστευτα ποσοστά; Ο Παναθηναϊκός κέρδισε 46 φορές την μπάλα στο αντίπαλο μισό. Σχεδόν δηλαδή οι μισές ανακτήσεις μπάλας που είχε ήταν στο μισό της ΤΣΚΑ Σόφιας.
Άρα αυτά τα νούμερα μας αποδεικτύουν και κάτι ακόμα. Αυτός ο Παναθηναϊκός πέρα από μια τρομερή ομάδα με την μπάλα στα πόδια είναι επίσης και ένα εξαιρετικό σύνολο στην αμυντική της λειτουργία μέσο της πίεσης και της αθλητικότητας της. Δεν είναι τυχαίο ότι ο δείκτης πίεσης των «πρασίνων» (PPDA) έφτασε το 5.0 ενώ στο καλό διάστημα του μετά το γκολ του Καλάμπρια εώς και το 60′ έφτασε το 4.8. Με απλά λόγια ο Παναθηναϊκός παρά το γεγονός ότι δέχτηκε ένα γκολ από στατική φάση έδειξε πως μια ομάδα για να έχει καλή αμυντική λειτουργία δεν είναι απαραίτητο να αγωνίζεται σε μεσαίο και χαμηλό μπολ άμυνας αλλά μπορεί μέσα από την επιθετικότητα της να αμυνθεί εξήσου καλά ( και ίσως καλύτερα).
Διότι όταν δεν επιτρέπεις στον αντίπαλο σου να πάρει ανάσα δεν μπορείς να απειληθείς γιατί εσύ είσαι ο κάτοχος της μπάλας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι ο Νίστρουπ όταν κάνεις αλλαγές προτιμάει να αλλάζει όλη την επιθετική του τετράδα. Ο Δανός δεν θα βγάλει ποτέ σέντερ φορ για να βάλει κεντρικό χαφ γιατί αυτό είναι κάτι που δεν το «πιστεύει». Επειδή την πρώτη γραμμή πίεσης την ασκούν οι επιθετικοί ο Νίστρουπ προτιμάει για να κρατάει τον αντίπαλο χαμηλά στο δικό του μισό, να ανανεώνει τους παίχτες του από την μέση και μπροστά.
Η ελευθερία κινήσεων σε όλο της το μεγαλείο
Και πάμε να λύσουμε μερικά λανθασμένα (κατ’ εμέ). Τι διάταξει παίζει ο Νίστρουπ; Είναι αυτό 4-4-2; Ο Ταμπόρδα γιατί βρίσκεται εκτός θέσης; Ο Λιβάι Γκαρσία γιατί δεν σκοράρει;
Όλες αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να είναι εύλογες όμως έπειτα από 21 παιχνίδια με τον Νίστρουπ στον πάγκο της ομάδας είναι λίγο άτοπες. Αρχικά ο Δανός δεν βλέπει ούτε διατάξεις ούτε σχηματισμούς και ούτε θέσεις. Βλέπει στοιχεία και ανάλογα με αυτά δίνει οδηγίες στους ποδοσφαιριστές μέσα στο «πλαίσιο» το οποίο ο ίδιος έχει ορίσει ( όπως το ονομάζει ο ίδιος: structure). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι ποδοσφαιριστές έχουν την ελευθερία και την οδηγία να κινούνται παντού στον αγωνιστικό χώρο ανάλογα με την φάση όπως έγινε στο γκολ του Καλάμπρια. Αν λοιπόν καθίσουμε και ορίσουμε ποιός είναι ο φορ, ποιός ο winger, ο μπακ ή το δεκάρι υποτιμάμε την προσπάθεια της ομάδας και του προπονητή ο οποίος έχει φέρει για τα καλά μια νέα ιδέα του σύγχρονου ποδοσφαίρου στην χώρα μας
Η νοοτροπία του Ταμπόρδα που κάνει την διαφορά
Ο Ταμπόρδα στα πρώτα 20 λεπτά της αναμέτρησης δεν πατάει καλά στον αγωνιστικό χώρο. Χάνει πολλές φοές την μπάλα από την κατοχή του γεγονός καταστροφικό για το παιχνίδι του Νίστρουπ διότι όταν χάνεται η μπάλα ο Παναθηναϊκός κινδυνεύει να δεχτεί αντεπίθεση. Ο Αργεντίνος ωστόσο από το 30΄και μετά έδειξε πως πρέπει να αγωνίζεται ένας ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού αλλά και ποιά θα πρέπει να είναι η νοοτροπία του. Δεν είναι πιο ποιοτικός παίχτης στο «πράσινο» ρόστερ και έχει μερικές σημαντικές αδυναμίες στο παιχνίδι του. Όμως το mentality του είναι τέτοιο που δεν μπορεί να παραμείνει στο λάθος. Θέλει να γίνεται καθοριστικός για την ομάδα του και να παίζει με το ίδιο πάθος από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό.
Ο Ταμπόρδα δεν βλέπει το ποδόσφαιρο ως άθλημα αλλά ως ένα παιχνίδι και για αυτό η νοοτροπία του είναι τόσο θετική. Αυτό φαίνεται από τις κινήσεις του, από τον τρόπο με τον οποίο πασάρει πάντα επιθετικά αλλά και με τον τρόπο που πατάει την αντίπαλη περιοχή.
Ο κομβικός ρόλος του Λιβάι Γκαρσία
Και πάμε στον πιο αδικημένο παίχτη του Παναθηναϊκού. Ο ρόλος του Λιβάι Γκαρσία στον Παναθηναϊκό του Νίστρουπ από εκείνον της ΑΕΚ του Αλμέιδα είναι πολύ πιό σύνθετος. Ο Λιβάι την χρονιά του «νταμπλ» ήταν ένας επιθετικός ο οποίος προκαλούσε τρόμο σε όλες τις αντίπαλες άμυνες μέσα από τις δικές του ατομικές ενέργειες. Ωστόσο ο ρόλος του ήταν πολύ πιο συγκεκριμένος, λιγότερο σύνθετος και περιορισμένος σε έναν καθορισμένο χώρο δράσης.
Στον Παναθηναϊκό ο Λιβάι είναι ταυτόχρονα επιθετικός, winger, δεκάρι και «False 9». Με λίγα λόγια ο ρόλος του είναι πολύ απαιτητικός καθώς πλέον δεν καλείται να παίζει στο όριο ανάμεσα στα αντίπαλα στόπερ αλλά να κινείται παντού στον αγωνιστικό χώρο με σκοπό να δημιουργεί ανισορροπία στις αντίπαλες άμυνες. Ταυτόχρονα έχει γίνει πολύ πιο συνδιαστικός, έρχεται σε περισσότερες επαφές και πάσες ενώ με βάση τις τελικές που έχει πάρει θα έπρεπε να έχει πετύχει 0.54xGoals ανά 90′ έχοντας κάνει όλα τα παραπάνω.
Τα συμπεράσματα και η μεταγραφική περίοδος που έρχεται
Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον μια κανονική και ολοκληρωμένη ομάδα χωρίς σημαντικές αδυναμίες. Διαθέτει τόσο στοιχεία playmaking όσο και τρομερά αθλητικά προσόντα, κάτι που απέδειξε και στην αναμέτρηση με την ΑΕΚ. Ο Τεττέη, ο Λιβάι, ο Αντίνο και ο Κάνγκουα είναι φτιαγμένοι για να πηγαίνουν σε πολλές μονομαχίες ανά παιχνίδι ενώ ταυτόχρονα λόγο των απίστευτων φυσικών δυνατοτήτων τους να δημιουργούς τεχνητά τρανζίσιον( πάλι το παράδειγμα της ΑΕΚ). Ταυτόχρονα με την παρουσία του Λουζά, του Καμαρά, του Ταμπόρδα και του Ουναΐ (πριν τον τραυματισμό του) έχει τα κατάλληλα στοιχεία playmaking για να μπορέσει να διασπάσει μια δυσκατάβλητη άμυνα σε συνδιασμό με την ατομική ενέργεια των προαναφερθέντων.
Αν θα έπρεπε λοιπόν να πούμε τι ποδοσφαιριστές θα ψάξει να εντάξει ο Παναθηναϊκός στο ρόστερ του, νομίζω πως θα κοιτάξει να βρεί και άλλους αθλητικούς ποδοσφαιριστές οι οποίοι θα είναι ικανοί στο ανοιχτό γήπεδο ενώ θα μπορούν να πηγαίνουν σε πολλές μονομαχίες. Και αυτό γιατί καθρέφτης του παιχνιδιού που θα παίξει ο Παναθηναϊκός στην διάρκεια της χρονιάς είναι το παιχνίδι με την ΑΕΚ. Επειδή λοιπόν το πρωτάθλημα πλέον κρίνεται από τα ντέρμπι στα πλέι οφ θεωρώ πως οι «πράσινοι» έχουν βρει την συνταγή για το πως θα αντιμετωπίσουν αυτά τα παιχνίδια.