Την ώρα που οι Κέντρικ Ναν και Ταϊρίκ Τζόουνς μονοπωλούσαν τη συζήτηση για τους λάθους λόγους μετά τους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ παρέδιδε ένα σιωπηλό μάθημα αξιοπρέπειας που αξίζει να θυμόμαστε περισσότερο από οποιαδήποτε σύγκρουση.
Υπάρχουν στιγμές στον αθλητισμό που το αποτέλεσμα περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Στιγμές που δεν θυμάσαι ποιος έβαλε το τελευταίο σουτ, ποιος σήκωσε το τρόπαιο ή ποιος αναδείχθηκε MVP. Θυμάσαι τους ανθρώπους. Τον χαρακτήρα τους. Τον τρόπο που στάθηκαν όταν η πίεση έφτασε στο κόκκινο και τα νεύρα απειλούσαν να καταπιούν τα πάντα.
Οι φετινοί τελικοί τα είχαν όλα. Πάθος. Ένταση. Ποιότητα. Μεγάλους παίκτες. Μεγάλες προσωπικότητες. Είχαν όμως και κάτι που δυστυχώς συναντάμε όλο και πιο συχνά στον σύγχρονο αθλητισμό: την αδυναμία να ξεχωρίσουμε τον αντίπαλο από τον εχθρό.
Διοικήσεις που εξαπολύουν καταγγελίες η μία στην άλλη λες και ανταγωνίζονται ποια θα δημοσιεύσει περισσότερες, ανταλλαγή χυδαίων εκφράσεων εκατέρωθεν, απειλές, τιμωρίες και αθλητές να ξεφεύγουν και να μπλέκονται σε σκηνικά βίας που δεν έχουν καμία θέση στον αθλητισμό και στους αγωνιστικούς χώρους.
Αυτά τα φαινόμενα στιγμάτισαν και τους φετινούς τελικούς της Stoiximan GBL. Με τους αθλητές, τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του αθλήματος να βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα στη συζήτηση των μέσων και του κόσμου.
Λίγες ώρες μετά από κάθε αναμέτρηση μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, οι περισσότεροι δεν συζητούν για τα συστήματα, τις άμυνες, τα μεγάλα σουτ ή τις προπονητικές παρεμβάσεις που έκριναν τη σειρά. Συζητούν για αποβολές, εντάσεις, ύβρεις, χειρονομίες και επεισόδια.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Και δεν θα είναι η τελευταία.
Ο σύγχρονος αθλητισμός έχει αρχίσει να ερωτεύεται επικίνδυνα τον θόρυβο. Οι αλγόριθμοι ανταμείβουν την υπερβολή. Τα social media αποθεώνουν το ξέσπασμα. Η ψυχραιμία σπάνια γίνεται πρωτοσέλιδο. Η ένταση, αντίθετα, γίνεται viral μέσα σε λίγα λεπτά.
Κάπου ανάμεσα στις φωνές, στις προκλήσεις, στις αποβολές και στις καταγγελίες, χάθηκε η ουσία.
Γιατί το μπάσκετ δεν είναι πόλεμος.
Δεν ήταν ποτέ.
Ο Κέντρικ Ναν και ο Ταϊρίκ Τζόουνς είναι δύο σπουδαίοι αθλητές. Δύο παίκτες που έχουν χαρίσει αμέτρητες στιγμές ποιότητας στα παρκέ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείσουμε τα μάτια όταν η συμπεριφορά τους ξεπερνά τα όρια.
Ο αθλητισμός έχει κανόνες. Και οι κανόνες δεν αφορούν μόνο τα βήματα, τα φάουλ ή τη γραμμή του τριπόντου. Αφορούν τον σεβασμό. Την αυτοκυριαρχία. Την ευθύνη που συνοδεύει όποιον φοράει μια φανέλα και γνωρίζει ότι εκατοντάδες χιλιάδες μάτια τον παρακολουθούν.
Όταν το παιχνίδι μετατρέπεται σε προσωπική βεντέτα, όλοι χάνουν. Οι ομάδες, οι φίλαθλοι, το ίδιο το άθλημα.
Και τότε εμφανίζεται μια εικόνα που μοιάζει σχεδόν παράταιρη μέσα στον θόρυβο να δώσει ελπίδα σε εμάς τους ρομαντικούς.
Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ.
Όχι ως ήρωας. Όχι ως άγιος. Όχι ως κάποιος που δεν ένιωσε θυμό ή απογοήτευση.
Αλλά ως ένας αθλητής που επέλεξε να μην παραδοθεί σε αυτά.
Την ώρα που γύρω του επικρατούσε ένταση, εκείνος επέλεξε τον σεβασμό. Την ώρα που η στιγμή προσφερόταν για επίδειξη, εκείνος επέλεξε τη σιωπή. Την ώρα που πολλοί έψαχναν έναν ακόμη λόγο για αντιπαράθεση, εκείνος αναγνώρισε τον αντίπαλο.
Σε μια εποχή όπου η πρόκληση βαφτίζεται προσωπικότητα και η επιθετικότητα παρερμηνεύεται ως ηγετική φυσιογνωμία, ο Ισπανός φόργουορντ εκπέμπει κάτι διαφορετικό. Σεβασμό. Αξιοπρέπεια. Αυτοέλεγχο.
Γιατί ο αθλητισμός δεν έχει ανάγκη από περισσότερους εμπρηστές. Έχει ανάγκη από πρότυπα. Από ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι ο αντίπαλος δεν είναι εχθρός. Ότι μπορείς να «πολεμήσεις» για 40 λεπτά και στο τέλος να δώσεις το χέρι σου. Ότι η νίκη αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν συνοδεύεται από σεβασμό και η ήττα γίνεται πιο αξιοπρεπής όταν αντιμετωπίζεται με χαρακτήρα.
Τα παιδιά που παρακολουθούν τους αγώνες δεν αντιγράφουν μόνο τις ντρίμπλες , τα καρφώματα και τα τρίποντα. Αντιγράφουν συμπεριφορές. Αντιγράφουν πρότυπα. Μαθαίνουν τι σημαίνει ανταγωνισμός, τι σημαίνει διαχείρηση της ήττας και της νίκης.
Γι’ αυτό οι εικόνες που μένουν δεν είναι πάντα εκείνες που γράφουν το σκορ. Συχνά είναι εκείνες που γράφουν τον χαρακτήρα.
Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να χάνεις τον έλεγχο.
Η δύναμη βρίσκεται στο να τον κρατάς.
Δεν χρειάζεται θάρρος για να παρασυρθείς από τον θυμό. Χρειάζεται θάρρος για να τον νικήσεις.
Δεν χρειάζεται προσωπικότητα για να φωνάξεις. Χρειάζεται προσωπικότητα για να σωπάσεις όταν ξέρεις ότι έχεις κάθε λόγο να φωνάξεις.
Γι’ αυτό και οι εικόνες που θα μείνουν δεν είναι οι πιο θορυβώδεις. Είναι οι πιο ανθρώπινες.
Γιατί ο αθλητισμός δεν έχει ανάγκη από περισσότερες γροθιές. Δεν έχει ανάγκη από περισσότερους πρωταγωνιστές της έντασης. Δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που πιστεύουν ότι η επιβολή περνά μέσα από τον εκφοβισμό ή την απώλεια ελέγχου.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι η μεγαλύτερη νίκη είναι να παραμένεις κύριος του εαυτού σου.
Σε μια εποχή που η αγένεια βαφτίζεται αυθεντικότητα, η πρόκληση βαφτίζεται μαγκιά και η τοξικότητα βαφτίζεται πάθος, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ υπενθύμισε κάτι απλό αλλά πολύτιμο:
Ότι μπορείς να είσαι σκληρός χωρίς να είσαι βίαιος.
Ότι μπορείς να είσαι ανταγωνιστής χωρίς να γίνεσαι εχθρός.
Ότι μπορείς να είσαι μεγάλος αθλητής χωρίς να ξεχνάς να είσαι μεγάλος άνθρωπος.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα αυτών των τελικών.
Σε έναν κόσμο που χειροκροτεί όλο και πιο συχνά τον θόρυβο, η αξιοπρέπεια παραμένει η πιο σπάνια μορφή μεγαλείου.
Σε έναν κόσμο με Ναν και Τζόουνς, γίνε Χουάντσο Ερνανγκόμεθ.