«Έφυγε» στα 59 του ο Alex Zanardi, πρώην οδηγός F1, πρωταθλητής στο CART, Παραολυμπιονίκης σε δύο Ολυμπιάδες και σύμβολο αναγέννησης, θάρρους αλλά και αφοσίωσης.

Ο Alex Zanardi δεν είναι πια μαζί μας. Ο πρώην οδηγός της F1 απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών. Γνώριμος στους φιλάθλους των 90s και των 00s από τις δύο θητέιες του στην Formula 1 (1991-94, 1999), τους θριάμβους του στις ΗΠΑ με δύο τίτλους στο πρωτάθλημα CART (σημερινό IndyCar) αλλά και ένα πρότυπο θέλησης και τόλμης. Ένας αθλητής που έχασε και τα δύο του πόδια σε ένα τραγικό ατύχημα, αλλά δεν έχασε ποτέ τη θέλησή του να παλέψει και να ξανασταθεί όρθιος. Έγινε σύμβολο των Παραολυμπιακών Αγώνων, ξεχωρίζοντας στην ποδηλασία χειρός . Μεταξύ Λονδίνου 2012 και Ρίο 2016, ο Alex Zanardi κατέκτησε 4 χρυσά και 2 ασημένια μετάλλια, καθώς και πολυάριθμους τίτλους σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα.

Γεννημένος το 1966 και μεγαλωμένου στο Castel Maggiore, στην πεδιάδα της Emilia-Romagna, στην Μπολόνια της Ιταλίας. Μια μικρή, σχετικά ταπεινή πόλη, λίγο έξω από την πρωτεύουσα της περιφέρειας, στην «επαρχία της επαρχίας».

Τα πρώτα του βήματα στα κάρτ ήρθαν στα 14 του χρόνια και η άνοδός του στα μονοθέσια ήταν ραγδαία. Το 1988 αγωνίστηκε στη Formula 3 Ιταλίας, το 1991 στη Formula 3000, όπου βγήκε 2ος οδηγώντας για την ομάδα Il Barone Rampante (η τότε Formula 2), ενώ την ίδια χρονιά έκανε τα πρώτα του βήματα στη Formula 1 με τη Jordan. Έκανε το ντεμπούτο του στο Grand Prix Ισπανίας, τερματίζοντας 9ος, αποτέλεσμα που επανέλαβε και στην Αυστραλία. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε σε λίγους αγώνες με τη Minardi και στη συνέχεια με τη Lotus το 1993-1994. Καλύτερό του αποτέλεσμα ήταν μια 6η θέση στο Grand Prix Βραζιλίας του 1993 με την τελευταία.

Ύστερα ήρθε το «Αμερικάνικο όνειρο» το οποίο τον απογείωσε. Το 1995 υπέγραψε με τη Ganassi και ξεκίνησε η θρυλική του πορεία στις ΗΠΑ, με δύο τίτλους στο CART (σημερινό IndyCar), το 1997 και το 1998, ενώ το 1999 μεσολάβησε μια αποτυχημένη απόπειρα για επιστροφή στην Formula 1, με την ομάδα της Williams, με τον Ιταλό να επιστρέφει στην Αμερική ύστερα από μόλις μία σεζόν, υπογράφοντας για το 2001 με την Mo Nunn Racing. Τότε ήταν που ήρθε και η μεγαλύτερη καμπή της ζωής του…

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, στο Lausitzring, με 13 γύρους να απομένουν, ο Alex έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του βγαίνοντας από τα pits λόγω υγρών στην αγωνιστική γραμμή. Το αυτοκίνητο περιστράφηκε στην πίστα και συγκρούστηκε με το μονοθέσιο του Alex Tagliani. Η σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα ο οδηγός από τη Μπολόνια να χάσει και τα δύο του πόδια. Ο απολογισμός ήταν συγκλονιστικός… Ο Zanardi υπέστη ακρωτηριασμό και των δύο ποδιών από τη σύγκρουση, έχασε το 75% του όγκου του αίματός του, υπέστη κάταγμα λεκάνης και τέθηκε σε τεχνητό κώμα. Η κατάστασή του φαινόταν απελπιστική και, παρά τον τεράστιο κίνδυνο θανάτου λόγω της μεγάλης απώλειας αίματος, κατάφερε να επιβιώσει.

Στο νοσοκομείο του Βερολίνου, όπου μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση, ο ιερέας του IndyCar του έδωσε το ευχέλαιο, όμως ο Alex άντεξε σαν άλλος Niki Lauda. Έξι εβδομάδες νοσηλείας, 15 χειρουργικές επεμβάσεις: ο Zanardi επέστρεψε σπίτι για αποκατάσταση. Ένα θαύμα. Ή ίσως απλώς η θέληση να μην τα παρατήσει ποτέ, να μην υποκύψει. Ιδιότητες που χαρακτήριζαν πάντα τον νεαρό από το Castel Maggiore. Όπως και το χιούμορ του. Το ίδιο χιούμορ που έδειξε στην εκδήλωση Golden Helmets του Autosprint, όταν, λίγες εβδομάδες μετά το ατύχημα στο Lausitzring, σηκώθηκε από το αναπηρικό του αμαξίδιο και είπε στη σκηνή: «Είχα καιρό να συγκινηθώ τόσο. Είμαι τόσο συγκινημένος που τρέμουν τα πόδια μου».

Ξύπνησε στις 20 Σεπτεμβρίου και στις 30 Οκτωβρίου έφυγε από τη Γερμανία για να ξεκινήσει την αποκατάστασή του, η οποία περιλάμβανε και την επιστροφή του στην πίστα το 2003, ώστε να ολοκληρώσει τους τελευταίους 13 γύρους που δεν είχε προλάβει να κάνει στον αγώνα του 2001. Από εκεί και πέρα, μια νέα ζωή, μια νέα καριέρα. Φυσικά, πάντα με τροχούς γύρω του.

Μετά τους τραυματισμούς του, ο Zanardi επέστρεψε στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, οδηγώντας στο WTCC (Παγκόσμιο πρωτάθλημα αυτοκινήτων τουρισμού) με την BMW και μάλιστα συμμετείχε και στις 24 Ώρες της Daytona το 2019 με μια ειδικά τροποποιημένη BMW M8. Το 2006 οδήγησε επίσης ένα ειδικά διαμορφωμένο μονοθέσιο της BMW Sauber στη Βαλένθια της Ισπανίας.

Αλλά τελικά ήταν η ποδηλασία χειρός που κυριάρχησε. Μαραθώνιος Νέας Υόρκης, Παγκόσμια Πρωταθλήματα, και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου, όπου κατέκτησε δύο χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο. Άλλη μία κορυφή. Όταν ο Alex έβαζε κάτι στόχο, δύσκολα υπήρχε κάποιος να τον ανταγωνιστεί.

Στη συνέχεια, η ζωή του πήρε άλλη μία δραματική τροπή. Στις 19 Ιουνίου 2020, κατά τη διάρκεια ενός σκέλους της σκυταλοδρομίας Obiettivo 3 στην Ιταλία, με συμμετοχή αθλητών handbike, ο Zanardi έχασε τον έλεγχο του οχήματός του και πέρασε στο αντίθετο ρεύμα τη στιγμή που πλησίαζε ένα φορτηγό. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη και προκάλεσε σοβαρούς τραυματισμούς στον πρώην οδηγό.

Η μετέπειτα νοσηλεία του στο Πολυκλινικό Νοσοκομείο Santa Maria alle Scotte αποδείχθηκε καθοριστική για τη σταθεροποίηση και τον περιορισμό των τραυμάτων του. Ακολούθησαν αρκετές λεπτές χειρουργικές επεμβάσεις και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Πάδοβας. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2021 επέστρεψε στο σπίτι του, όχι όμως μόνιμα. Αρχικά ακολούθησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης στη Ραβέννα και στη συνέχεια η οριστική επιστροφή του ήρθε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2022. Από τότε, μια μεγάλη και απολύτως κατανοητή σιωπή κάλυπτε την κατάστασή του, μέχρι σήμερα, με τη συγκλονιστική είδηση του θανάτου του σε ηλικία 59 ετών.

«Με βαθιά θλίψη, η οικογένεια ανακοινώνει τον αιφνίδιο θάνατο του Alessandro Zanardi χθες το βράδυ, 1η Μαΐου», αναφέρεται στην ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στους λογαριασμούς του Obiettivo3 στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Alex έφυγε ήρεμα από τη ζωή, περιτριγυρισμένος από την αγάπη των δικών του ανθρώπων. Η οικογένεια εκφράζει τις ειλικρινείς της ευχαριστίες σε όλους όσοι εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους αυτές τις στιγμές και ζητά σεβασμό στο πένθος και την ιδιωτικότητά της. Το MPS Motorsports και το Mpaladofatses εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια για την απώλεια αυτή.