Ο Γιάννης Τσουκαλάς μιλάει στον Βαγγέλη Τερζή για τον μεγάλο αγώνα στο Μόναχο και τη διεκδίκηση ακόμη μίας ζώνης, το περιστατικό στη Σερβία, αλλά και την επιλογή να ασχοληθεί με το kick boxing.
Ο Γιάννης Τσουκαλάς ήξερε από μικρός πως το να ασχοληθεί με τα μαχητικά αθλήματα ήταν μονόδρομος. Μέσα σε αυτά έβρισκε την εκτόνωση και όσα έψαχνε, προκειμένου να συνεχίσει. Πλέον, όντας Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία των 67 κιλών και λίγες ώρες πριν διεκδικήσει τον ίδιο τίτλο στην κατηγορία των 65 ετών, μοιράζεται όσα έχει ζήσει μέσα σε αυτόν τον χώρο.
Πώς και επέλεξες να ασχοληθείς με τα μαχητικά αθλήματα;
«Πάντα με τραβούσαν τα μαχητικά αθλήματα και ένιωθα μια κλήση σε αυτά. Ήμουν και αρκετά πεισματάρης, άρα και αυτό έπαιξε τον ρόλο του. Όταν ξεκίνησα μου άρεσε να νιώθω δυνατός, να μπορώ να με προστατέψω, με την κάλλη έννοια πάντα. Προφανώς αυτό έχει αλλάξει τώρα. Πάντα μου άρεσε αυτή η εκτόνωση που ένιωθα
Ένιωθα πως μπορώ να ξεφύγω για αυτές τις 2 ώρες που ήταν η προπόνηση. Έγινε πολύ οργανικά όλο αυτό. Πάντα στόχευα ψηλά, αλλά δεν έλεγα θα γίνω Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Δεν είχα κάποιο ταλέντο έμφυτο, ήμουν εκεί στις προπονήσεις, με πείσμα, έπαιζα αγώνες που τους έχανα και αυτό με πείσμωνε ακόμη περισσότερο.
Ανέβαινα επίπεδο, γινόμουν πιο ανταγωνιστικός και ενώ έχανα μετά πήγαινα και τους κέρδιζα έτσι ώστε να μπορέσω να φτάσω ακόμη πιο ψηλά»
Στο κομμάτι της εκτόνωσης, νομίζω πως όταν έχεις δύσκολες μέρες σε βοηθάει να ξεπεράσεις κάποιες καταστάσεις, Εσύ τι πιστεύεις;
«Συμφωνώ και αν υπάρχουν και άτομα που τα βρίσκετε στο γυμναστήριο, τότε σε βοηθάνε σε όλη τη διαδικασία. Με την έννοια ότι υπάρχουν μέρες που θα έχεις παραπάνω ένταση, θα πρέπει να είσαι σε επικοινωνία και με το γυμναστήριο και τους προπονητές σου».
Ποια είναι η αντίδραση των γονιών σου, πριν δέκα χρόνια περίπου, όταν τους είπες πως θα ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό;
«Από αρκετά μικρή ηλικία έδειχνα πως θέλω να ασχοληθώ με αυτό, λίγο η πολύ. Σπούδασα και πήρα το πτυχίο μου, εντελώς άλλος τομέας με αυτό που ασχολούμαι, έτσι ώστε να έχω αυτό το χαρτί που λένε και οι γονείς. Έκανα το χατίρι τους ταυτόχρονα με τις προπονήσεις μου και τους αγώνες. Έκανα διπλές προπονήσεις με στόχο να παίζω αγώνες και να εξελίσσομαι.
Οι γονείς μου πίστευαν πως ήταν η τρελά της στιγμής. Μετέπειτα έπιασα κανονική δουλειά και προσπαθούσα να τα συνδυάσω αλλά αυτό ήταν δύσκολο. Όλα αυτά μέχρι το σημείο που έβλεπα ότι για το επίπεδο που θέλω, το εξωτερικό, θα πρέπει να είμαι 100% αφοσιωμένος.
Δεν με ένοιαζε η ακριβή ζωή, μάζευα χρήματα και έκανα προπονήσεις. Πριν 2,5 χρόνια πήρα την απόφαση και είπα ότι έχω μαζέψει χρήματα στην άκρη και ένιωθα καλά, πως μπορώ να ξεκινήσω να παίζω πιο σοβαρά, στο εξωτερικό. Εκεί ένιωσα πως έγινα πιο επαγγελματίας. Πήγα και τους ανακοίνωσα ότι θα το κυνηγήσω και θα το ρισκάρω.
Η πορεία ως τώρα έδειξε ότι με πάει καλά, έχει πιάσει τόπο όλο αυτό που αποφάσισα να κάνω. Και όταν πήρα τον Παγκόσμιο τίτλο φάνηκε η διαφορά».
Όταν τελειώνει ο αγώνας και ξέρεις πως είσαι Παγκόσμιος Πρωταθλητής, τι περνάει από το μυαλό σου;
«Σίγουρα νιώθεις απίστευτα. Σε αυτή την περίπτωση δεν πρόλαβα να αισθανθώ το κομμάτι της ικανοποίησης με όλο αυτό που έγινε. Γενικότερα, δεν θυμάμαι ακριβώς τι έγινε. Ήμουν μαγκωμένος με την ατμόσφαιρα που επικρατούσε. Εγώ ένιωθα νικητής πριν ξεκινήσει ο αγώνας και θυμάμαι πως στο πρώτο knock down αισθάνθηκα ακόμα πιο σίγουρος.
Όταν τελείωσε ένιωσα μέσα μου πως έφυγε ένα βάρος, αλλά δεν το έζησα όσο θα ήθελα».
Για αυτό που συνέβη θες να μου μιλήσεις;
«Δεν περίμενα να γίνει κάτι τέτοιο η αλήθεια είναι. Το έχω συζητήσει τόσο πολύ που μοιάζει κανονικό πλέον. Μου την πέσανε 80 άτομα (σ.σ γελάει). Ευτυχώς δεν έπαθε κανείς τίποτα. Από την πρώτη την μπουνιά, που την έφαγα στο κεφάλι απροετοίμαστος, θα μπορούσε να έχει στοιχήσει.
Είχαμε φύλακα άγγελο εκείνη τη στιγμή, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς».
Πάνω από όλα αυτά επικρατεί ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ;»
«Δυστυχώς έτσι έχουν μάθει να συμπεριφέρονται έτσι, με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ο εγκέφαλος τους. Και εγώ το ίδιο πήγα και τον ρώτησα μετά στα αποδυτήρια, με ρίσκο βέβαια και εκεί να γίνει νέο επεισόδιο. Απαντήσεις δεν πήρα ποτέ προφανώς, τι απαντήσεις να πάρεις δηλαδή. Για να κάνεις κάτι τέτοιο, πρέπει να έχεις πολύ μίσος μέσα σου.
Δεν υπάρχει κάτι που να δικαιολογεί αυτό που συνέβη. Το έχω αφήσει πίσω μου και δεν με αφορά τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι».
Πάμε στον αγώνα που έρχεται στις 2 Μαΐου. Ποιες είναι οι φιλοδοξίες και η διαδικασία που περνάς μέχρι να φτάσεις εκεί;
«Στη Σερβία κέρδισα τον Παγκόσμιο Τίτλο στα 67 κιλά. Τώρα θα πάω να παίξω στο Μόναχο για την κατηγορία των 65 κιλών και να διεκδικήσω τη ζώνη του Παγκόσμιο Πρωταθλητή, για να γίνω στην ουσία διπλός πρωταθλητής.
Ο αντίπαλος μου είναι Γερμανός, μένει εκεί και είναι ο τωρινός Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Είναι ο αθλητής του διοργανωτή, υπάρχει αυτή η ιδιαιτερότητα. Είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στην Γερμανία και μια από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη.
Θα παίξουμε με το κοφτό γάντι του ΜΜΑ, το οποίο έχει αρχίσει σε αρκετές διοργανώσεις και υπάρχει σαν αλλαγή. Είναι λίγο πιο επικίνδυνο το παιχνίδι, πιο θεαματικό ίσως για τον κόσμο. Δεν ξέρω αν το προτιμάω, αλλά θέλει άλλη εξοικείωση. Αυτός στηρίζεται στο πυγμαχικό κομμάτι πόνταρε εκεί. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι μπορώ να ανταπεξέλθω και να τα καταφέρω, γιατί είμαι πιο έμπειρος παίκτης, με περισσότερα όπλα στο στυλ μου. Στα πόδια υπερτερώ, γιατί δεν το έχει στο παιχνίδι του, αλλά πιστεύω πολύ σε εμένα και στο ότι μπορώ να τα καταφέρω».
Σου έχουν πει ποτέ να πάρεις χρήματα για να χάσεις αγώνα;
«Εμένα δεν μου έχει συμβεί. Κανένας δεν έχει έρθει να μου πει κάτι τέτοιο, ούτε έχει αφήσει υπόνοια για οτιδήποτε. Ίσως σε χώρες όπως η Ταϊλάνδη που έχουν το ΜΜΑ σαν βασικό τους άθλημα, να συμβαίνει. Εμένα δεν μου έχει τύχει και στις διοργανώσεις που παίρνω μέρος δεν συμβαίνει αυτό».