Η πρεμιέρα των playoffs της Stoiximan Super League στο « Γεώργιος Καραϊσκάκης» επιβεβαίωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο μια τάση που εδώ και καιρό ο Ολυμπιακός εμφανίζει. Η ήττα με 1-0 από την ΑΕΚ, με το γκολ του Αμπουμπακαρί Κοϊτά μόλις στο 5ο λεπτό, δεν αποτέλεσε απλώς ένα αρνητικό αποτέλεσμα, αλλά την αντανάκλαση ενός επαναλαμβανόμενου αγωνιστικού μοτίβου: μιας ομάδας που επιμένει σε έναν τρόπο παιχνιδιού ο οποίος όχι μόνο έχει «διαβαστεί» σε βάθος από τους αντιπάλους της αλλά και δεν μπορεί πλέον καν να περατωθεί με τα διαθέσιμα «εργαλεία».
Τα προβλήματα των «ερυθρόλευκων» αποτελούν πλεόν ένα ξεκάθαρο μοτίβο που επαναλμβάνεται αναλλοίωτο από αγώνα σε αγώνα και όπως έχει αναφερθεί και σε προγενέστερο άρθρο, βασίζεται σε συγκεκριμένες αιτίες.
Στο ίδιο έργο θεατές για πολλοστή φορά
Το σύνολο του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ προσπάθησε ξανά να επιβάλει το γνώριμο πλάνο υψηλής πίεσης, έντασης και άμεσης μετάβασης, όμως η ΑΕΚ παρουσιάστηκε πλήρως προετοιμασμένη. Με χαμηλά μέτρα, πειθαρχία και σωστές αποστάσεις, εξουδετέρωσε το πρέσινγκ, σκόραρε νωρίς, και και οδήγησε τον Ολυμπιακό, που πλέον δεν μπορούσε να «αφήσει» την μπάλα στην Ένωση, σε ένα γνώριμο πλέον αδιέξοδο: κατοχή χωρίς ουσία, ανάπτυξη από τα άκρα και μαζικές σέντρες χωρίς αντίκρισμα. Τα στατιστικά επιβεβαιώνουν αυτή την εικόνα: υψηλός αριθμός γεμισμάτων, αλλά περιορισμένες «καθαρές» ευκαιρίες και χαμηλή αποτελεσματικότητα στο τελευταίο τρίτο, στοιχείο που έχει επαναληφθεί σε αρκετά ντέρμπι της φετινής σεζόν.
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τακτικό αλλά και δομικό. Ο κακός μεταγραφικός σχεδιασμός του καλοκαιριού συνεχίζει να στοιχίζει. Η αποχώρηση του Κωστούλας για την Μπράιτον άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό σε ένταση και ταχύτητα, ενώ η έλλειψη βάθους –ιδίως στο κέντρο της άμυνας και στο αριστερό άκρο– επιβαρύνει διαρκώς τους βασικούς ποδοσφαιριστές. Σε μια σεζόν με απαιτήσεις όπως αυτές της League Phase του UEFA Champions League, η φθορά είναι εμφανής. Το αποτέλεσμα είναι οι βασικοί να αδυνατούν πλέον να υποστηρίξουν την ένταση που απαιτεί το πλάνο. Η συνολική λειτουργία καταρρέει όταν πέφτει ο ρυθμός, οποίος πλέον είναι σχεδόν ανύπαρκτος.
Κάπως έτσι, το παιχνίδι των «ερυθρολεύκων» καταλήγει να εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την ατομική έμπνευση. Όμως ακόμη και εκεί, η εικόνα είναι προβληματική: κομβικοί παίκτες δεν βρίσκονται στην απαιτούμενη αγωνιστική κατάσταση, ενώ η φαντασία και η δημιουργικότητα απουσιάζουν. Οι επιθέσεις γίνονται προβλέψιμες, μηχανικές, χωρίς το στοιχείο της έκπληξης που απαιτείται για να διασπαστούν οργανωμένες άμυνες.
Η ΑΕΚ που προσαρμόζεται και κερδίζει τον Ολυμπιακό στο παιχνίδι του…
Αντίθετα, η ΑΕΚ πέτυχε κάτι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό: κέρδισε τον Ολυμπιακό παίζοντας… σαν Ολυμπιακός. Το γκολ του Κοϊτά προήλθε από άμεση μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση, εκμεταλλευόμενη την κακή ισορροπία των γηπεδούχων. Παράλληλα, κυριάρχησε στις μονομαχίες και στις δεύτερες μπάλες – στοιχεία που αποτελούν «σήμα κατατεθέν» της ομάδας του Μεντιλίμπαρ – και διαχειρίστηκε υποδειγματικά το προβάδισμά της μέχρι το τέλος.
Οι κομβικοί Πινέδα, Περέιρα και Μάριν…
Καθοριστικό ρόλο στην άψογη διαχείριση του προβαδίσματος από την ΑΕΚ έπαιξε η τριάδα του άξονα, με τους Ορμπελίν Πινέδα, Περέιρα και Μάριν να αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της επικράτησης. Οι Πινέδα και Μάριν ξεχώρισαν για τα αδιάκοπα τρεξίματά τους, τις συνεχείς καλύψεις και τη συνολική τους ένταση, στοιχεία που επέτρεψαν στην ΑΕΚ να ελέγξει τους χώρους και να ανταποκριθεί πλήρως στις απαιτήσεις ενός παιχνιδιού υψηλής πίεσης. Παράλληλα, η συμβολή τους στις άμεσες μεταβάσεις ήταν καθοριστική, καθώς με σωστές πρώτες επαφές και κάθετες κινήσεις βοήθησαν την ομάδα τους να βγει γρήγορα από την άμυνα στην επίθεση, εκμεταλλευόμενη τα κενά του Ολυμπιακού.
Από την άλλη πλευρά, ο Περέιρα αποτέλεσε τον παίκτη-κλειδί τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Η συμμετοχή του στη φάση του γκολ ήταν κομβική, ωστόσο η συνολική του επιρροή ξεπέρασε μια μεμονωμένη στιγμή. Με την προσωπικότητα και τις παραστάσεις που έχει αποκτήσει στην καριέρα του, λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για την ομάδα του, προσφέροντας ηρεμία, σωστές αποφάσεις υπό πίεση και πολύτιμη διαχείριση του ρυθμού. Σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες, η ικανότητά του να «διαβάζει» τις φάσεις και να καθοδηγεί τους συμπαίκτες του αποδείχθηκε καθοριστική, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην κατάκτηση μιας νίκης υψηλής σημασίας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Olympiacos FC (@olympiacosfc)
Το συμπέρασμα…
Το συμπέρασμα είναι πλέον δύσκολο να αγνοηθεί: το αγωνιστικό μοντέλο του Ολυμπιακού, που πέρσι αιφνιδίασε και διέλυσε αντιπάλους, φέτος δείχνει να έχει φτάσει στα όριά του. Χωρίς την απαιτούμενη ένταση, χωρίς βάθος στο ρόστερ και χωρίς παίκτες σε κατάσταση να το υπηρετήσουν, μετατρέπεται από όπλο σε αδυναμία. Και όταν ο αντίπαλος μπορεί όχι μόνο να το εξουδετερώσει αλλά και να το αντιγράψει πιο αποτελεσματικά, τότε το πρόβλημα παύει να είναι συγκυριακό και γίνεται βαθιά δομικό.