Ο Ντουντού Σεαρένσε μίλησε αποκλειστικά στο Mpaladofatses.gr και στον Θανάση Σχοινά για την σπουδαία καριέρα του στον Ολυμπιακό, το πέρασμα του από τον ΟΦΗ, αλλά και τη νέα του καριέρα ως οικονομικός σύμβουλος ποδοσφαιριστών.
Από τις αλάνες της Φορταλέζα μέχρι τις βραδιές του Champions League, κι από την αποθέωση στο κατάμεστο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» μέχρι τη δεύτερη ζωή του μακριά από τα γήπεδα, ο Ντουντού Σεαρένσε ξεδιπλώνει σε μια σπάνια εξομολόγηση την πορεία ενός ανθρώπου που έζησε το ποδόσφαιρο με πάθος, ένταση και αλήθεια.
Ο Βραζιλιάνος μέσος που λατρεύτηκε όσο λίγοι από τον κόσμο του Ολυμπιακού μιλά χωρίς φίλτρα για τα παιδικά του χρόνια στη Βραζιλία, τα όνειρα με τη φανέλα της Εθνικής, τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές, τον τελικό κυπέλλου που τον σημάδεψε, τις δύσκολες αποφάσεις που μετάνιωσε, αλλά και τη βαθιά σχέση αγάπης που εξακολουθεί να τον ενώνει με τον Ολυμπιακό και την Ελλάδα.
Παράλληλα, αποκαλύπτει το νέο του επαγγελματικό βήμα που μπορεί να είναι μακριά από τα γήπεδα, αλλά έχουν συνάφεια με το ποδόσφαιρο της χώρας του, αφού εκτελεί καθήκοντα χρηματοοικονομικού συμβούλου και φροντίζει για τη ζωή των βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών μετά τη λήξη της καριέρας τους.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σου στο ποδόσφαιρο στη Βραζιλία; Ποιος σε ενέπνευσε περισσότερο στα πρώτα σου βήματα;
«Μεγάλη ιστορία(σ.σ γέλια). Ξεκίνησα όπως όλα τα παιδιά να παίζω στους δρόμους ποδόσφαιρο. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Φορταλέζα σε μια απλή οικογένεια. Στη συνέχεια ξεκίνησα να παίζω φούτσαλ. Πήγα για δοκιμαστικό στη Βιτόρια Μπαΐα και κατάφερα έπειτα από 15 μέρες να τους πείσω και να μείνω στην ομάδα. Ξεκίνησα πολύ καλά στη Βιτόρια Μπαΐα και έπειτα από δύο χρόνια είχα την ευκαιρία να παίξω επαγγελματικά στη μεγάλη ομάδα. Έτσι έγινα επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη Βιτόρια σε ηλικία 17 ετών».
Ποιοι ήταν οι στόχοι και τα όνειρα σου όταν έπαιξες για πρώτη φορά ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής;
«Ο πρώτος μου στόχος εκείνη τη στιγμή ήταν να ακουστεί το όνομα μου, Ντουντού Σεαρένσε. Να «φτιάξω» το όνομα μου τόσο εντός της ομάδας όσο και στον τύπο. Αυτό ήθελα αρχικά. Μετά από αυτό το όνειρο μου φυσικά ήταν να παίξω στην Εθνική ομάδα της χώρας μου, της Βραζιλίας».
Κατάφερες να έχεις παρουσία στην ομάδα νέων της Εθνικής Βραζιλίας. Πώς ήταν η εμπειρία σου εκεί;
«Καταπληκτική! Κάθε κλήση από την Εθνική Ομάδα είτε από την κ17 είτε από την κ20 είτε από την ανδρική ομάδα την αισθανόμουν σαν την πρώτη φορά. Είμαι ευτυχισμένος και περήφανος για την καριέρα μου που εκπροσώπησα την οικογένεια μου και τους ανθρώπους, φορώντας τη φανέλα της ΕΘνικής Ομάδας».
Έπειτα από κάποια χρόνια στη Βραζιλία πώς προέκυψε η μετακίνηση σου στη Ρεν; Είχες προτάσεις από άλλες ευρωπαϊκές ομάδες;
«Όταν ήμουν 20 ετών και είχα παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20, ο ατζέντης μου δεν ήταν τόσο καλός, είχα κάποιες προσφορές από ομάδες της Γερμανίας, της Πορτογαλίας και της Ρωσίας. Εγώ όμως πήγα στην Κασίβα Ρέισολ στην Ιαπωνία. Εκείνη την εποχή δεν λάμβανα πολλά χρήματα.
Όταν πήγα όμως στην Ιαπωνία, σκέφτηκα τα χρήματα και ήταν η καλύτερη επιλογή για εμένα και την οικογένεια μου. Μετά από εκεί, μετακόμισα στη Γαλλία και στη συνέχεια στη Ρωσία. Για εμένα η Ρεν ήταν ένα μεγάλο βήμα για να αντιληφθώ το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Με έκανε να μάθω πολλά και να γίνω περισσότερο επαγγελματίας».
Πόσο εύκολη ήταν η προσαρμογή σου στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο;
«Όπως σου είπα, όταν πήγα από την Ιαπωνία στη Γαλλία, η Ρεν ήταν το μεγαλύτερο «σχολείο» εκμάθησης του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Εκείνη τη στιγμή έμαθα πολλά για τον τρόπο παιχνιδιού και για τον εαυτό μου. Έμαθα να παίζω πιο γρήγορα και να σκέφτομαι πιο γρήγορα. Όταν έφυγα από τη Ρεν για τη Ρωσία ήμουν πιο έξυπνος, πιο επαγγελματίας και καλύτερος ποδοσφαιριστής».
Πώς πήρες την απόφαση να πας στη Ρωσία για να παίξεις στην Τσσκα Μόσχας;
«Όταν έπαιζα στη Ρεν, υπήρχε στο μυαλό μου η σκέψη να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, αλλά έλεγα στον εαυτό μου «όχι ακόμα, όχι ακόμα». Η Τσσκα Μόσχας μου προσέφερε έναν πολύ καλό μισθό και εκείνη την εποχή αγωνιζόταν στο Europa League και στο Champions League. Μου πρόσφερε δηλαδή την ευκαιρία να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα και να αγωνιστώ στο Champions League. Πράγματι, όσο ήμουν εκεί έπαιξα δύο φορές στο Champions League!»
Πως αισθάνθηκες όταν έπαιξες για πρώτη φορά στο Champions League ;
«Όταν έπαιξα για πρώτη φορά στο Champions League αναρωτιόμουν αν αυτό που ζω είναι πραγματικό».
Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σου από τη ζωή στη Ρωσία, γιατί το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό της Βραζιλίας;
«Στη Ρωσία κάνει πολύ κρύο. Υπέφερα τους πρώτους έξι μήνες εκεί. Στη Βραζιλία ο καιρός είναι πολύ ζεστός, όπως και στην Ελλάδα. Στην πόλη που μεγάλωσα, τη Φορταλέζα, κρύο θεωρείται όταν βρέχει. Αυτό είναι το κρύο για εμάς. Στις πρώτες μου στιγμές στη Ρωσία ένιωσα τόσο πολύ κρύο. Ήταν τεράστια η αλλαγή. Αν ζούσα στο Σάο Πάουλο που είναι πιο κρύο, θα ήταν πιο ομαλή η μετάβαση. Για αυτό το λόγο υπέφερα όταν μετακόμισα εκεί».
Υπάρχει κάποιος αγώνας ή τίτλος με την Τσσκα που θεωρείς πως είναι το χάιλαιτ της παρουσίας σου εκεί;
«Όλα μου τα χρόνια εκεί ήταν τα χάιλαιτ μου. Εκτιμώ όλα τα χρόνια της καριέρας μου. Όταν η ομάδα μου κερδίζει τίτλους, για εμένα είναι το καλύτερο. Ακόμα κι αν η σεζόν δεν είναι καλή για μένα προσωπικά, αν η ομάδα κερδίσει τίτλους γίνεται αυτομάτως πολύ καλή η χρονιά».
Μετά το πέρασμα σου από τη Ρωσία και τη Τσσκα Μόσχας, ο Ολυμπιακός ήρθε στη ζωή σου. Πώς προέκυψε η μεταγραφή αυτή;
«Όταν ήμουν στην Τσσκα Μόσχας, έπαιζα πολύ καλά και είχα την ευκαιρία να πάω στη Ρεάλ Μαδρίτης, έπαιζα και στην Εθνική Βραζιλίας επίσης αλλά ήμουν παίκτης της Τσσκα Μόσχας. Είχα την ευκαιρία να παίξω σε ομάδες μεγαλύτερων πρωταθλημάτων, αλλά η Τσσκα Μόσχας με κράτησε, δεν ήθελε να με αφήσει να φύγω.
Με την παρουσία μου στα παιχνίδια του Champions League η τιμή μου ανέβηκε και είπα στη διοίκηση της ομάδας: «Σας παρακαλώ αφήστε με να φύγω! Αγαπώ την Τσσκα Μόσχας, αλλά είναι η στιγμή να πάω σε μια άλλη ομάδα». Ο Ολυμπιακός με ήθελε από την προηγούμενη σεζόν. Ο τελευταίος μου ατζέντης μου επικοινώνησε το ενδιαφέρον τους και του είπα οτι αν πραγματικά με θέλουν, να έρθουν στη Ρωσία, να συζητήσουν με εμένα, να συζητήσουν με την ομάδα και αυτό έγινε».
Επομένως για αυτό το λόγο είπες και το «ναι» στον Ολυμπιακό. Είχες άλλες προτάσεις εκείνη τη στιγμή;
«Δεν άκουγα καμία άλλη πρόταση, μόνο αυτή του Ολυμπιακού. Ήμουν συγκεντρωμένος μόνο στον Ολυμπιακό εκείνη τη στιγμή».
Πόσο εύκολη ήταν η προσαρμογή σου στο ελληνικό πρωτάθλημα συγκριτικά με το γαλλικό και το ρωσικό; Ποιες ήταν οι διαφορές;
«Για εμένα είναι ίδια η δυναμική του ρωσικού και του ελληνικού πρωταθλήματος. Υπάρχουν 4 πολύ καλές ομάδες που μάχονται για το πρωτάθλημα. Ένα παράδειγμα της δυναμικής του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι η κατάκτηση του Conference League από τον Ολυμπιακό. Για μένα ο Ολυμπιακός και η Τσσκα Μόσχας είναι από τις μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου».
Πως διαχειρίστηκες την πίεση και τις προσδοκίες των φιλάθλων του Ολυμπιακού και το βάρος της φανέλας του;
«Αγαπώ αυτή την πίεση. Την αγαπώ. Αγαπώ τους φιλάθλους του Ολυμπιακού. Όταν το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» είναι γεμάτο και οι φίλαθλοι της ομάδας φωνάζουν, αγαπώ αυτές τις στιγμές. Δεν έχω κανένα παράπονο για την πίεση που είχαμε. Εκτιμώ και αγαπώ τον κόσμο του Ολυμπιακού. Αν είχα την πίεση των φιλάθλων του Ολυμπιακού σε όλη μου την καριέρα θα ήταν ένα μεγάλο δώρο για εμένα».
Είναι οι οπαδοί του Ολυμπιακού οι καλύτεροι που έχεις παίξει ποτέ μπροστά τους;
«Για μένα ναι. Είναι από τους καλύτερους φιλάθλους του κόσμου».
Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον κύριο Βαλβέρδε; Ποια είναι η γνώμη σου για εκείνον;
«Ο Βαλβέρδε είναι σαν πατέρας μου. Τον αγαπώ! Μου δίδαξε πως να παίζω στη μεσαία γραμμή. Για παράδειγμα, είχα δύο πολύ καλές σεζόν στον Ολυμπιακό, όπου έπαιζα στο υψηλότερο επίπεδο. Τότε με δίδαξε πως να παίρνω το παιχνίδι της ομάδας στα «χέρια» μου, πως να ηγούμαι, πως να παίζω γρήγορα, πως να κρατάω το ρυθμό του παιχνιδιού, πως να παίζω απέναντι σε αντιπάλους κορυφαίου επιπέδου, πως να βρίσκω χώρο και να περνάω τον προσωπικό μου αντίπαλο, πολλά πράγματα».
Υπάρχει κάποιο παιχνίδι που δε θα ξεχάσεις ποτέ από τα χρόνια σου στον Ολυμπιακό;
«Από το πέρασμα μου από τον Ολυμπιακό θυμάμαι τα πάντα. Θυμάμαι την πρώτη στιγμή που έφτασα στο αεροδρόμιο της Αθήνας για τον Ολυμπιακό, τους φιλάθλους, τους τίτλους που κερδίσαμε, τον καφέ γλυκό(σ.σ γέλια). Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τα χρόνια που ήμουν στον Ολυμπιακό. Δεν μπορώ να διαλέξω έναν αγώνα, έναν τίτλο, μια στιγμή. Εκτιμώ όλο το διάστημα που έμεινα στον Ολυμπιακό. Από την πρώτη μου μέρα, μέχρι τη στιγμή που έφυγα από την ομάδα».
Ήσουν ένα από τα κύρια πρόσωπα του ίσως καλύτερου παιχνιδιού στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, του τελικού Κυπέλλου απέναντι στην ΑΕΚ. Πώς θυμάσαι αυτό το παιχνίδι;
«Για εμένα είναι το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θυμάμαι όταν ήταν 3-2 για εμάς και η ΑΕΚ έβαλε γκολ, έπειτα βάλαμε εμείς και το κάναμε 4-3 μετά η ΑΕΚ και το έκανε 4-4. Τρελό ματς πραγματικά. Παίζαμε μέχρι το τελευταίο λεπτό για τη νίκη και καταφέραμε να κερδίσουμε στα πέναλτι και πανηγυρίσαμε με τους φιλάθλους μας. Ήταν μια καταπληκτική μέρα και στιγμή για εμένα. Μερικές φορές το θυμάμαι και ανατριχιάζω, είμαι πολύ ενθουσιασμένος που το έζησα».
Την τελευταία σου σεζόν στον Ολυμπιακό, θεωρείς οι τραυματισμοί επηρέασαν την καριέρα σου και την πορεία σου στην ομάδα; Πως τοὺς διαχειρίστηκες τους τραυματισμούς αυτούς;
«Είχα ένα τραυματισμό στο πόδι και έπρεπε να μείνω τρεις μήνες εκτός δράσης για να επανέλθω. Ένας Έλληνας γιατρός μου είπε ένα κόλπο για να αναρρώσω πιο γρήγορα και πράγματι σε 15 μέρες ήμουν έτοιμος να παίξω! Χρειάστηκαν βέβαια δύο μήνες για να επανέλθω στην πλήρη φόρμα μου. Όταν επανήλθα στο 100% μου ήταν το τέλος της σεζόν. Έπαιξε λοιπόν ρόλο στην πορεία μου εκείνη τη σεζόν γιατί με κράτησε δύο μήνες πίσω και όταν ήμουν 100% έτοιμος να βοηθήσω την ομάδα, η σεζόν είχε τελειώσει».
Κοιτώντας πίσω στην καριέρα σου στον Ολυμπιακό, υπάρχει κάτι που θα άλλαζες;
«Φυσικά. Όταν έφυγα από τον Ολυμπιακό είχα ένα όνειρο. Έπαιζα στο κορυφαίο επίπεδο και ήθελα να επιστρέψω στην Εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Όσο ήμουν στον Ολυμπιακό, παρά το γεγονός πως έπαιζα στο Champions League δεν δεχόμουν κλήση από την Εθνική ομάδα της χώρας μου. Επέστρεψα λοιπόν στη Βραζιλία για να παίξω εκεί καλά και να έχω περισσότερες πιθανότητες να κληθώ στην Εθνική Ομάδα της Βραζιλίας ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το λάθος μου ήταν που έφυγα και ολοκλήρωσα το συμβόλαιο μου με τον Ολυμπιακό.
Εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν να ολοκληρώσω το συμβόλαιο μου με τον Ολυμπιακό, θα μπορούσα να πάω δανεικός σε ομάδα της Βραζιλίας για ένα χρόνο και αν όλα πήγαιναν καλά να επέστρεφα ξανά στην Ελλάδα. Δεν το σκέφτηκα καθόλου αυτό το ενδεχόμενο εκείνη τη στιγμή. Έκανα λάθος. Αν είχα τότε το μυαλό που έχω σήμερα δε θα έφευγα ποτέ από τον Ολυμπιακό. Ποτέ».
Άρα θα ήθελες να τελειώσεις την καριέρα σου στον Ολυμπιακό;
«Φυσικά. 100%».
Πώς ένιωσες όταν δεν κλήθηκες στην προεπιλογή της Εθνικής Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο και έχασες και την ευκαιρία να συνεχίσεις την καριέρα σου στον Ολυμπιακό;
«Έπρεπε να προχωρήσω μπροστά. Έπρεπε να δουλέψω ξανά, να σκεφτώ. Όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα. Πρέπει να έχεις τη σωστή νοοτροπία για να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Για εμένα ήταν δύσκολο. Ήξερα ότι έκανα λάθος, ήμουν συμφιλιωμένος με αυτό. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να προχωρήσω μπροστά και να παίξω ξανά καλά».
Υπάρχει κάποια ιστορία ή ανάμνηση από τα χρόνια σου στον Ολυμπιακό που δεν έχεις μοιραστεί ποτέ δημόσια;
«Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω. Όλα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα ήταν μοναδικά. Ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, το ξέρουν όλοι (σ.σ γέλια). Οπότε δεν έχω κάτι στο μυαλό μου που να μην έχει γίνει γνωστό».
Ο Ολυμπιακός τη σεζόν που μας πέρασε έκλεισε 100 χρόνια ζωής. Έχεις να πεις κάτι στους φιλάθλους του Ολυμπιακού;
«Θέλω να δώσω πολλά συγχαρητήρια στον Ολυμπιακό. Είμαι πολύ περήφανος και χαρούμενος που ήμουν μέρος της ιστορίας του Ολυμπιακού. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φιλάθλους του Ολυμπιακού. Κάθε μέρα μέχρι και σήμερα δέχομαι μηνύματα αγάπης από φαν κλαμπ του Ολυμπιακού και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Όταν ήμουν εκεί πανηγυρίζαμε μαζί, γιορτάζαμε μαζί τους τίτλους που κατακτούσαμε και ήταν πάντα στο πλευρό μας. Το μόνο που έχω να τους πω είναι: «Ευχαριστώ πάρα πολύ!!»
Μετά από κάποια χρόνια επέστρεψες στην Ελλάδα για να παίξεις με τα χρώματα μιας άλλης ομάδας, του ΟΦΗ. Πόσο διαφορετικό ήταν να παίζεις για τον ΟΦΗ συγκριτικά με την εμπειρία σου στον Ολυμπιακό;
«Όταν έπαιζα στον ΟΦΗ τα πήγαινα καλά, περνούσα πολύ ωραία. Μετά από ένα μήνα είπα στον εαυτό μου: «Παίζω πολύ καλά, πρέπει να επιστρέψω ξανά στον Ολυμπιακό!» Αλλά δυστυχώς αυτό δεν έγινε ποτέ. Αλλά ήταν εντελώς διαφορετική η εμπειρία μου στον ΟΦΗ. Ο ΟΦΗ είναι μια καλή ομάδα αλλά ο Ολυμπιακός είναι Ολυμπιακός. Υπάρχει διαφορά, το ξέρεις κι εσύ».
Άρα το κίνητρο σου για να παίξεις για τον ΟΦΗ ήταν να διεκδικήσεις την επιστροφή σου στον Ολυμπιακό;
«Ναι! Αυτή ήταν η στρατηγική μου. Να παίξω καλά με τον ΟΦΗ και μετά από έξι μήνες να επιστρέψω στον Ολυμπιακό. Aλλά αυτό δεν συνέβη. Έτσι, εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να συνεχίσω την καριέρα μου στο Ισραήλ».
Συνολικά, πώς βίωσες το πέρασμα σου από τον ΟΦΗ, μια ιστορική ομάδα της επαρχίας με πολλούς φιλάθλους;
«Μου άρεσε πολύ το πέρασμα μου από τον ΟΦΗ. Αγάπησα τους ανθρώπους, την ομάδα, έχω φίλους εκεί. Όταν έφτασα εκεί η ομάδα πάλευε για την παραμονή της στην κατηγορία, φτιάξαμε ένα καλό σύνολο και καταφέραμε όχι μόνο να σωθούμε αλλά να τερματίσουμε στην 6η θέση της βαθμολογίας. Και δεν καταφέραμε μόνο αυτό, προκριθήκαμε και στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας όπου θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με τον Παναθηναϊκό.
Οι φίλαθλοι με «αγκάλιασαν» από την πρώτη στιγμή. Στο πρώτο μου παιχνίδι με τη φανέλα του ΟΦΗ, στην πρώτη μου επαφή με την μπάλα έκαναν σαν τρελοί, ήταν πολύ ενθουσιασμένοι. Ήταν εκπληκτικά στον ΟΦΗ και η Κρήτη είναι υπέροχη οπότε είμαι ευγνώμων που μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω εκεί. Θέλω να ευχαριστήσω τους φιλάθλους που έδειξαν αγάπη και σεβασμό σε εμένα και στην οικογένεια μου».
Ποιος ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος που είχες στην καριέρα σου.
«Από ποδοσφαιριστές αυτός που με δυσκόλευε περισσότερο ήταν έδω στο πρωτάθλημα της Βραζιλίας ο Φελίπε, που αγωνιζόταν στη Βάσκο Ντα Γκάμα. Σε επίπεδο συλλόγων η Άρσεναλ θεωρώ ήταν η πιο δύσκολη ομάδα που αντιμετώπισα στην καριέρα μου».
Πώς ήταν η μετάβαση από την καθημερινότητα του ποδοσφαιριστή στη ζωή χωρίς το ποδόσφαιρο, όταν ολοκλήρωσες την καριέρα σου;
«Μόλις ολοκλήρωσα την καριέρα μου, αποφάσισα να σπουδάσω. Πήγα στο πανεπιστήμιο και σπούδασα οικονομικά. Πήρα δύο πτυχία σε πανεπιστήμιο της Βραζιλίας ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος και ειδικός επενδύσεων. Έτσι, δημιούργησα μια εταιρεία που ασχολείται με τα οικονομικά. Με ενδιαφέρει η διαχείριση των οικονομικών των πελατών μου, των οικογενειών τους, των εταιρειών τους .
Κυρίως, με ενδιαφέρουν οι ποδοσφαιριστές ως πελάτες, η καριέρα τους και η διαχείριση των οικονομικών τους. Είμαι οικονομικός σύμβουλος, θέλω να συμβουλεύω τους ποδοσφαιριστές να κρατήσουν τα χρήματα τους, να τα διαχειριστούν σωστά έτσι ώστε να ζήσουν μια όμορφη και άνετη ζωή και αφότου αποσυρθούν από το ποδόσφαιρο».
Πώς πήρες την απόφαση να σπουδάσεις μετά τη λήξη της καριέρας σου; Το σκεφτόσουν και όσο ήσουν ενεργός ποδοσφαιριστής;
«Όταν ήμουν στο Ισραήλ το 2014, μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να μάθω περισσότερα σχετικά με τα χρήματα, με τα οικονομικά. Όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο, είπα στον εαυτό μου: «Το αγαπώ αυτό, θέλω να το σπουδάσω και να βοηθήσω και άλλους ποδοσφαιριστές» Γιατί πολλοί ποδοσφαιριστές, δεν νοιάζονται για τη διαχείριση των χρημάτων τους. Για μένα ήταν μεγάλος ο ενθουσιασμός.
Το να σπουδάζεις δεν είναι εύκολο, ούτε συνηθισμένο για ένα ποδοσφαιριστή που «κρεμάει» τα παπούτσια του να ακολουθήσει μια τόσο διαφορετική πορεία. Έπειτα από έξι χρόνια, έχω πολύ μεγαλύτερη εμπειρία πάνω σε αυτό το κομμάτι, έχω την εταιρεία μου, γνωρίζω όλο το «παιχνίδι» των τραπεζών, των οικονομικών. Είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Γιατί γνωρίζω και τις δύο πλευρές, και του ποδοσφαίρου και των οικονομικών».
Άρα σήμερα το ποδόσφαιρο τι σημαίνει για εσένα;
«Το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να είναι η ζωή μου. Απλά, πλέον βοηθάω άλλους ποδοσφαιριστές στη διαχείριση των οικονομικών τους δεδομένων».
Σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα και εύχομαι τα καλύτερα στη νέα σου καριέρα. Είναι πολύ σημαντικό που βοηθάς αθλητές.
«Το ποδόσφαιρο κάποια στιγμή τελειώνει. Πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου. Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο αναμνήσεις. Δεν μπορώ να ζω μόνο με τις αναμνήσεις. Η ζωή συνεχίζεται και είμαι πολύ περήφανος για αυτά που κάνω τώρα και για όσα έκανα ως ποδοσφαιριστής».