Τρεις τραυματισμοί, τρεις απουσίες και μια δύσκολη δοκιμασία για τον Ολυμπιακό. Γιατί η δύναμη μιας ομάδας φαίνεται περισσότερο όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά.
Υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι. Στιγμές που ολόκληρο το γήπεδο σωπαίνει, ένα βλέμμα χαμηλώνει και μια ομάδα καλείται να διαχειριστεί όσα δεν είχε υπολογίσει. Γιατί όσο κι αν σχεδιάζεις, όσο κι αν προετοιμάζεσαι, υπάρχει πάντα εκείνη η αθέατη πλευρά του αθλητισμού που δεν ρωτά, δεν προειδοποιεί και δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια στιγμή.
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, τρία σημαντικά πρόσωπα του αγωνιστικού του παζλ βρέθηκαν εκτός μάχης. Πρώτα ο Σαντιάγκο Έσε, που τραυματίστηκε στο αριστερό γόνατο στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, με τη διάγνωση να κάνει λόγο για κάκωση στον έσω πλάγιο σύνδεσμο. Έπειτα ο Γκουστάβο Πουέρτα, ο οποίος αποχώρησε τραυματίας από την αναμέτρηση της Κολομβίας με τη Χιλή, αντιμετωπίζοντας αντίστοιχο πρόβλημα στο αριστερό γόνατο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε ο τραυματισμός του Τσικίνιο, με το κάταγμα στο μετατάρσιο του δεξιού ποδιού να τον κρατά μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους για σημαντικό διάστημα.
Τρεις διαφορετικές ιστορίες, με κοινό παρονομαστή την απουσία. Τρεις ποδοσφαιριστές που δεν θα βρίσκονται στο γήπεδο, δίπλα στους συμπαίκτες τους.
Και για τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, οι απώλειες αυτές δεν είναι απλώς αριθμοί σε ένα ιατρικό δελτίο.
Ο Έσε είναι η ένταση, η επιμονή, εκείνος που δεν αφήνει καμία μπάλα να θεωρηθεί χαμένη. Ο Τσικίνιο είναι η δημιουργία, η κίνηση ανάμεσα στις γραμμές, η ποδοσφαιρική ευφυΐα που συχνά κάνει τη διαφορά εκεί όπου οι χώροι στενεύουν. Ο Πουέρτα είναι μια ακόμη σημαντική επιλογή στον άξονα, ένας ποδοσφαιριστής που καλείται να προσφέρει λύσεις και βάθος.
Τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, τρία διαφορετικά αγωνιστικά στοιχεία, ένα κοινό κενό που πρέπει να καλυφθεί.
Όμως, το ποδόσφαιρο δεν περιμένει. Δεν σταματά επειδή κάποιος στάθηκε άτυχος. Δεν χαμηλώνει τις απαιτήσεις επειδή μια ομάδα έχασε σημαντικά της κομμάτια. Συνεχίζει να κυλά, αφήνοντας σε όσους μένουν πίσω την ευθύνη να βρουν τον τρόπο.
Και αυτή είναι η στιγμή που ο Ολυμπιακός πρέπει να κοιτάξει μπροστά.
Ο προπονητής του Ολυμπιακού καλείται να αναζητήσει νέες ισορροπίες, να εμπιστευτεί πρόσωπα και να βρει λύσεις εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε μια διαφορετική ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Για κάποιους, αυτή η συγκυρία μπορεί να μοιάζει με ευκαιρία. Για άλλους, με μια ευθύνη που δεν περίμεναν να αναλάβουν τόσο σύντομα. Όμως έτσι γράφονται πολλές φορές οι σημαντικότερες ιστορίες μιας ομάδας. Όχι μέσα από τις ιδανικές συνθήκες, αλλά μέσα από τις δύσκολες αποφάσεις και τις απαντήσεις που δίνονται στο χορτάρι.
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Ούτε υποσχέσεις που ακούγονται όμορφα, αλλά χάνονται στην πρώτη δυσκολία.
Χρειάζεται πίστη. Χρειάζεται υπομονή. Χρειάζεται εκείνη η εσωτερική δύναμη που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες των πανηγυρισμών, αλλά αποκαλύπτεται στις ημέρες της αμφισβήτησης.Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται σεβασμός σε εκείνους που βρίσκονται τώρα έξω από τη γραμμή. Γιατί κανένας ποδοσφαιριστής δεν επιλέγει να τραυματιστεί. Κανείς δεν θέλει να βλέπει τους συμπαίκτες του να αγωνίζονται από την τηλεόραση, όταν ο ίδιος θα ήθελε να βρίσκεται εκεί, να ιδρώνει, να παλεύει και να διεκδικεί.
Ο Έσε, ο Τσικίνιο και ο Πουέρτα θα επιστρέψουν όταν το σώμα τους θα είναι έτοιμο. Και μέχρι τότε, ο Ολυμπιακός οφείλει να συνεχίσει χωρίς να ξεχνά πως η διαδρομή μιας ομάδας δεν καθορίζεται από τις απουσίες της, αλλά από τον τρόπο που επιλέγει να τις αντιμετωπίσει.
Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν είναι εκείνες που δεν πέφτουν ποτέ. Είναι εκείνες που, ακόμη κι όταν βρίσκονται στο έδαφος, δεν ξεχνούν ποιοι είναι.
«Να μην φοβάσαι όταν πέφτω. Έχω μάθει να σηκώνομαι. Θα το κάνω ξανά».
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ειλικρινής υπόσχεση που μπορεί να δώσει σήμερα ο Ολυμπιακός. Όχι ότι δεν θα πληγωθεί ξανά. Όχι ότι δεν θα δυσκολευτεί. Αλλά ότι δεν πρόκειται να παραδώσει τη μάχη επειδή η διαδρομή έγινε πιο δύσκολη.
Γιατί η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται μόνο στις μεγάλες νίκες, στα τρόπαια και στις βραδιές που ο κόσμος τραγουδά. Αλλά στις σιωπές, στις απουσίες και στις δύσκολες επιστροφές


