Η Κωνσταντίνα Γουλιμή μιλά αποκλειστικά στο Mpaladofatses.gr και στον Θανάση Σχοινά για το ταξίδι της από τον Άρη Δήμητρας και το χωριό της μέχρι την ΑΕΚ, τον δύσκολο τραυματισμό στη Λαμία, την επιστροφή της και την ιστορική άνοδο του ΠΑΣ Πύργος στην Α’ Εθνική. Η Εθνική Γυναικών και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο είναι πλέον οι μεγάλοι της στόχοι.
Υπάρχουν ποδοσφαιρικές ιστορίες που δεν καθορίζονται μόνο από τα γκολ, τις νίκες και τα τρόπαια. Γράφονται με θυσίες, απογοητεύσεις, τραυματισμούς, υπομονή και, πάνω απ’ όλα, με πίστη. Η ιστορία της Κωνσταντίνας Γουλιμή ανήκει σε αυτές.
Το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή της από πολύ μικρή ηλικία, σχεδόν φυσικά. Ο πατέρας της την έπαιρνε μαζί του στον Άρη Δήμητρας, την ομάδα του χωριού τους, όπου αγωνιζόταν ο ίδιος. Εκεί γεννήθηκε ένα πάθος που με τα χρόνια έγινε τρόπος ζωής.
Ξεκίνησε να παίζει με τους άνδρες της ομάδας του χωριού της, σε μια εμπειρία που, όπως εξηγεί, τη βοήθησε να «σκληραγωγηθεί» ποδοσφαιρικά. Η συνέχεια ήρθε με τα επίσημα πρωταθλήματα, την κλήση στην Εθνική Κορασίδων και αργότερα την ΑΕΚ.
Το μεγάλο βήμα όμως δεν ήταν μόνο αγωνιστικό. Ήταν και προσωπικό. Ένα νεαρό κορίτσι άφησε το χωριό του για να βρεθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους και ιστορικότερους συλλόγους της χώρας.
Και μετά ήρθε η Λαμία. Ένας τραυματισμός που θα μπορούσε να λυγίσει οποιονδήποτε αθλητή. Η ρήξη χιαστού. Η απότομη αλλαγή της καθημερινότητας. Από το γήπεδο και τις προπονήσεις, στη φυσικοθεραπεία και την αναμονή.
Όμως η Κωνσταντίνα δεν λύγισε. Επέστρεψε. Και η επιστροφή της συνδυάστηκε με μια ιστορική επιτυχία.
Με τον ΠΑΣ Πύργος πανηγύρισε την άνοδο από τη Β’ στην Α’ Εθνική, επιστρέφοντας στον τόπο της και αποτελώντας μέρος μιας προσπάθειας που, όπως λέει, έχει ενώσει ολόκληρη την πόλη.
Τώρα, κοιτάζει μπροστά. Με στόχο την Εθνική Γυναικών και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο με τον ΠΑΣ Πύργος.
Η Κωνσταντίνα Γουλιμή μιλά στο Mpaladofatses.gr για όλα όσα έζησε, όσα την άλλαξαν και όσα ονειρεύεται.
«Το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία»
Πώς μπήκε το ποδόσφαιρο στη ζωή σου;
«Το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία. Ο μπαμπάς μου με έπαιρνε μαζί του στην ομάδα του χωριού μας, τον Άρη Δήμητρας, όπου έπαιζε και ο ίδιος. Για μένα δεν υπήρχε άλλο παιχνίδι που να με γέμιζε τόσο πολύ.
Ξεκίνησα από την ομάδα του χωριού μου, παίζοντας με τους άνδρες, κάτι που με βοήθησε να σκληραγωγηθώ ποδοσφαιρικά και να αποκτήσω γρήγορα τις βάσεις που χρειαζόμουν».
Θυμάσαι την πρώτη στιγμή που κατάλαβες ότι δεν ήταν απλώς ένα παιδικό παιχνίδι, αλλά κάτι που ήθελες να ακολουθήσεις σοβαρά;
«Η καθοριστική στιγμή ήταν όταν άρχισα να αγωνίζομαι σε επίσημα πρωταθλήματα και ήρθε η κλήση μου στην Εθνική Κορασίδων.
Εκεί κατάλαβα ότι οι κόποι και οι θυσίες μου άρχισαν να αποδίδουν. Συνειδητοποίησα ότι η μπάλα δεν ήταν απλώς ένα χόμπι, αλλά το πάθος μου και ο δρόμος που ήθελα να ακολουθήσω».
«Τα στερεότυπα μου έδιναν ακόμη μεγαλύτερο πείσμα»
Ποια ήταν η αντίδραση της οικογένειάς σου και των φίλων σου όταν κατάλαβαν ότι θέλεις να ασχοληθείς επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο; Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να σε αποτρέψουν ή να σου πουν ότι “δεν είναι άθλημα για κορίτσια”;
«Η οικογένειά μου ήταν πάντα ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μου και με στηρίζει σε κάθε μου βήμα.
Φυσικά, όπως σχεδόν κάθε κορίτσι που παίζει ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, έτσι κι εγώ έχω ακούσει τα στερεότυπα ότι «το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα».
Ποτέ όμως δεν άφησα αυτά τα σχόλια να με επηρεάσουν. Αντίθετα, μου έδιναν ακόμη μεγαλύτερο πείσμα να μπω στο γήπεδο και να αποδείξω την αξία μου».
Η ΑΕΚ και το μεγάλο βήμα
Πώς προέκυψε η μεταγραφή σου στην ΑΕΚ; Πώς ένιωσες όταν έμαθες για το ενδιαφέρον της;
«Η μεταγραφή προέκυψε μέσα από τη συνεχή δουλειά και τις εμφανίσεις μου στα γήπεδα. Όταν έμαθα για το επίσημο ενδιαφέρον ενός τόσο μεγάλου συλλόγου, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Ένιωσα δικαίωση για όλες τις προσπάθειες που είχα κάνει μέχρι τότε. Ήταν μια τεράστια ευκαιρία, αλλά και μια μεγάλη ευθύνη που ανυπομονούσα να αναλάβω».
Τι σήμαινε για σένα να φορέσεις τη φανέλα της ΑΕΚ; Πώς ήταν για ένα νεαρό κορίτσι να βρίσκεται σε έναν τόσο μεγάλο και ιστορικό σύλλογο;
«Το να φοράς τη φανέλα ενός μεγάλου συλλόγου όπως η ΑΕΚ είναι μεγάλη τιμή, δέος και ευθύνη. Το να φεύγει ένα παιδί από το χωριό για να αγωνιστεί σε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο είναι ένα τεράστιο βήμα και ένα σπουδαίο σχολείο πρωταθλητισμού».
Ποια στιγμή δεν θα ξεχάσεις ποτέ από το πέρασμά σου στην ΑΕΚ;
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που ανακοινώθηκε η μεταγραφή μου και την πρώτη φορά που μπήκα στα αποδυτήρια της ομάδας ως παίκτρια της ΑΕΚ. Οι στιγμές, οι νίκες και το πρωτάθλημα που πανηγυρίσαμε μαζί με τα κορίτσια έχουν χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μου».
Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρες από την παρουσία σου στην ΑΕΚ, αγωνιστικά αλλά και ως άνθρωπος;
«Αγωνιστικά, έμαθα τι σημαίνει απόλυτη πειθαρχία, τακτική και πώς να λειτουργείς κάτω από υψηλή πίεση.
Ως άνθρωπος, το μεγαλύτερο μάθημα ήταν η διαχείριση των δυσκολιών και η ψυχική δύναμη. Η ΑΕΚ με διαμόρφωσε, με έκανε πιο ώριμη και με έμαθε ότι, όσο σκληρά κι αν είναι τα εμπόδια, αν δουλεύεις σωστά, πάντα βγαίνεις πιο δυνατός».
Υπήρξε κάποια συμπαίκτρια ή προπονητής που σε επηρέασε ιδιαίτερα και σου άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις το ποδόσφαιρο;
«Με επηρέασαν οι προπονητές μου, που με βοήθησαν να βελτιωθώ στην τακτική, αλλά και οι μεγαλύτερες σε ηλικία συμπαίκτριές μου, που με έμαθαν να λειτουργώ επαγγελματικά μέσα στο γήπεδο».
Ο εφιάλτης του χιαστού
Στη Λαμία ήρθες αντιμέτωπη με έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες για μια αθλήτρια: τη ρήξη χιαστού. Θέλω να γυρίσουμε σε εκείνη τη στιγμή. Τι θυμάσαι από τη φάση και ποια ήταν η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό σου;
«Θυμάμαι τον έντονο πόνο και το χαρακτηριστικό «κρακ» στο γόνατο. Η πρώτη μου σκέψη ήταν αμέσως ο φόβος ότι πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό που θα με κρατήσει εκτός γηπέδων».
Όταν έμαθες ότι έχεις υποστεί ρήξη χιαστού, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που φοβήθηκες;
«Δεν φοβήθηκα τίποτα. Μόνο στεναχώρια ένιωσα που έχασα τη σεζόν, διότι τραυματίστηκα με το που πήγα στη Λαμία, στο πρώτο φιλικό παιχνίδι».
Πώς είναι για ένα κορίτσι μόλις 18-19 ετών να βλέπει ξαφνικά την καθημερινότητά του να αλλάζει; Από τις προπονήσεις και τους αγώνες, στην αποκατάσταση και την αναμονή;
«Είναι σκληρό και σε ωριμάζει απότομα. Σε μια ηλικία που είσαι γεμάτη ενέργεια και θέλεις μόνο να παίζεις, είναι δύσκολο να κλείνεσαι σε ένα φυσικοθεραπευτήριο και να μετράς τις μέρες της αναμονής αντί για τα λεπτά συμμετοχής στο γήπεδο».
Υπήρξε κάποια στιγμή στην αποκατάσταση που είπες “δεν αντέχω άλλο”; Και τι ήταν αυτό που σε έκανε να συνεχίσεις;
«Όχι, δεν το είπα ποτέ αυτό. Αντίθετα, έχω μάθει από μικρή πως, όσες φορές κι αν πέφτω, πρέπει πάντα να σηκώνομαι. Αυτή η νοοτροπία ήταν που με κράτησε όρθια και με κάνει να συνεχίζω».
Πώς διαχειρίστηκες ψυχολογικά τον τραυματισμό;
«Τον διαχειρίστηκα με πείσμα και με το κεφάλι ψηλά. Αντί να με πάρει από κάτω, εστίασα κάθε μέρα στο πώς θα γίνομαι καλύτερη, βλέποντας τον τραυματισμό σαν μία ακόμη μάχη που έπρεπε να κερδίσω».
Όταν πάτησες ξανά γήπεδο για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό, τι ένιωσες; Ήταν περισσότερο χαρά, φόβος ή ανακούφιση;
«Ήταν κυρίως τεράστια συγκίνηση, σε σημείο που έβαλα και τα κλάματα. Ένιωσα μια απίστευτη χαρά και δικαίωση που, μετά από τόσο ζόρι, ήμουν ξανά εκεί που ανήκω, σβήνοντας κάθε φόβο».
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις σήμερα σε μια νεαρή αθλήτρια που βρίσκεται τώρα στη θέση που βρέθηκες εσύ τότε;
«Θα της έλεγα να μην το βάλει κάτω ούτε για μια στιγμή. Ο κάθε τραυματισμός για έναν αθλητή ή μια αθλήτρια είναι ένα πολύ δύσκολο εμπόδιο, αλλά αν δουλέψει σωστά και έχει υπομονή, θα επιστρέψει στο γήπεδο ακόμη πιο δυνατή από πριν.»
«Ο Πύργος είναι ο τόπος μου»
Μετά από όσα πέρασες, ήρθε ο Πύργος. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις “ναι” στη συγκεκριμένη ομάδα;
«Με κέρδισε αμέσως η προσέγγιση των ανθρώπων της ομάδας, η επαγγελματικότητα και το όραμά τους, καθώς ο Πύργος είναι ο τόπος μου. Ήθελα να γίνω μέρος μιας δυνατής προσπάθειας που θα έφερνε την ομάδα εκεί που της αξίζει.
Δικαιώθηκε… και θα ακολουθήσουν κι άλλες επιτυχίες!»
Η ομάδα κατάφερε να ανέβει από τη Β’ στην Α’ Εθνική. Πώς βίωσες την άνοδο από μέσα; Υπήρξε κάποια στιγμή που κατάλαβες ότι “το έχουμε”;
«Την έζησα με απίστευτο πάθος και ένταση. Ότι «το έχουμε» το κατάλαβα από τις πρώτες κιόλας προπονήσεις, βλέποντας το εξαιρετικό κλίμα στα αποδυτήρια, τη σοβαρότητα στις προπονήσεις και το πόσο πολύ το θέλαμε όλες μας. Είμαστε οικογένεια!»
Τι σημαίνει για σένα προσωπικά η άνοδος στην Α’ Εθνική μετά από έναν τόσο δύσκολο τραυματισμό; Είναι σαν μια μικρή προσωπική δικαίωση;
«Είναι η απόλυτη προσωπική δικαίωση! Όλη η δουλειά της αποκατάστασης, ο πόνος και η υπομονή εξαργυρώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, πανηγυρίζοντας όλοι μαζί την επιτυχία μας».
Ένα πρότζεκτ που έχει ενώσει τον Πύργο
Στον Πύργο φαίνεται εκ των αποτελεσμάτων ότι γίνεται μια πολύ καλή και σοβαρή δουλειά. Μίλησέ μου για το πρότζεκτ της ομάδας.
«Είναι ένα πρότζεκτ που στηρίζεται σε υγιείς βάσεις, με μια διοίκηση που βρίσκεται συνεχώς δίπλα μας και μας παρέχει τα πάντα.
Το γεγονός ότι η γυναικεία ομάδα ανέβηκε στην Α’ Εθνική και η αντρική στη Super League 2 δείχνει ότι γίνεται μια συνολική, ιστορική προσπάθεια που έχει ενώσει όλη την πόλη και έχει φέρει τον Πύργο στο προσκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου».
Πόσο δύσκολο είναι πραγματικά να είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια στην Ελλάδα;
«Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αν και κάποιες ομάδες, όπως η δική μας, λειτουργούν πλέον σε απόλυτα επαγγελματικά πρότυπα, γενικότερα στην Ελλάδα το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει ακόμη ελλείψεις. Κάνεις τις ίδιες θυσίες με έναν άνδρα ποδοσφαιριστή, αλλά οι συνολικές συνθήκες και η προβολή στη χώρα είναι πολύ πιο πίσω».
Είναι εφικτό να βιοπορίζεσαι από το ποδόσφαιρο;
«Στην Ελλάδα, αυτό είναι εφικτό μόνο αν αγωνίζεσαι στο υψηλότερο επίπεδο της Α’ Εθνικής και σε ομάδες που λειτουργούν καθαρά επαγγελματικά».
Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι λείπει περισσότερο από το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα;
«Λείπει ο σεβασμός και η ισότητα στις ευκαιρίες. Χρειάζεται ακριβώς την ίδια προβολή με τους άνδρες. Το γυναικείο ποδόσφαιρο θα δείξει τη δυναμική του και θα γεμίσει τα γήπεδα».
Έχεις συναντήσει ποτέ υποτιμητικά ή σεξιστικά σχόλια επειδή είσαι γυναίκα και παίζεις ποδόσφαιρο; Και αν ναι, πώς τα αντιμετωπίζεις;
«Ναι, έχω ακούσει τα κλασικά στερεότυπα.Τα αντιμετωπίζω με πλήρη αδιαφορία και πείσμα, δίνοντας τις απαντήσεις μου αποκλειστικά μέσα στο γήπεδο, με την απόδοσή μου».
Τι θα ήθελες να έχει αλλάξει στο ελληνικό γυναικείο ποδόσφαιρο μέχρι τη στιγμή που θα ολοκληρώσεις εσύ την καριέρα σου;
«Θα ήθελα να έχει γίνει πλήρως επαγγελματικό, με ίσες ευκαιρίες, γεμάτα γήπεδα, σωστές υποδομές και τον σεβασμό που αξίζει σε κάθε κοπέλα που ιδρώνει τη φανέλα».
«Στόχος μου να κερδίσω μια θέση στην Εθνική»
Η Εθνική ομάδα είναι ένα όνειρο για κάθε αθλήτρια. Είναι μέσα στους δικούς σου στόχους;
«Φυσικά και είναι.Το να φοράς το εθνόσημο είναι η ύψιστη τιμή για κάθε αθλήτρια και δουλεύω καθημερινά ώστε να κερδίσω μια θέση στην Εθνική Γυναικών».
Υπάρχει κάποια Ελληνίδα ή ξένη ποδοσφαιρίστρια που αποτελεί πρότυπο για εσένα; Τι θαυμάζεις σε εκείνη;
«Δεν ξεχωρίζω μία συγκεκριμένη. Θαυμάζω κάθε ποδοσφαιρίστρια που παλεύει σκληρά, ξεπερνά σοβαρούς τραυματισμούς και καταφέρνει να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο»
Υπάρχει κάποιος παίκτης της ανδρικής ομάδας του Πύργου που θαυμάζεις και, αν ναι, γιατί;
«Τα πρότυπά μου από την ανδρική ομάδα είναι ο Άγγελος Χαντί και ο Γιώργος Σαραμαντάς.
Ο Χαντί είναι ένας παίκτης με πίστη. Σκοράρει ακόμη και στο 90ό λεπτό και αυτό σημαίνει ότι δεν σταματά να πιστεύει στη νίκη ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Η πίστη σε κρατάει όρθιο όταν ο χρόνος τελειώνει.
Όσον αφορά τον Σαραμαντά, τυχαίνει να τον γνωρίζω από το κοινό μας πέρασμα από τη Λαμία. Έχοντας ζήσει από κοντά τη νοοτροπία του, ξέρω καλά πόσο επαγγελματίας είναι και πόσο δουλεύει.
Για εμένα αποτελούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα ανθρώπων, αθλητών, επαγγελματισμού και πειθαρχίας».
«Δεν θα άλλαζα τίποτα»
Αν μπορούσες να συναντήσεις την Κωνσταντίνα που ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν ξεκινούσε το ποδόσφαιρο και δεν γνώριζε τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν — την ΑΕΚ, τη Λαμία, τον χιαστό, την αποκατάσταση, τον Πύργο και την άνοδο στην Α’ Εθνική — τι θα της έλεγες;
«Θα της έλεγα να μην αλλάξει απολύτως τίποτα και να μην φοβηθεί καμία δυσκολία. Θα της έλεγα ότι όλος ο πόνος από τον μηνίσκο, η αποκατάσταση και οι θυσίες που θα έρθουν, θα την οδηγήσουν στην πιο όμορφη δικαίωση: να επιστρέψει πιο δυνατή στον τόπο της και να πανηγυρίσει μια ιστορική άνοδο».
«Το μεγάλο μου όνειρο είναι ένα εισιτήριο στην Ευρώπη»
Ποια είναι τα όνειρα και οι στόχοι σου για το μέλλον;
«Πάνω από όλα να έχουμε υγεία και να απολαμβάνω κάθε στιγμή στο γήπεδο. Όσο για τον ΠΑΣ Πύργος, το μεγάλο μου όνειρο — που είναι και όνειρο όλων μας στην ομάδα — είναι ένα εισιτήριο στην Ευρώπη. Πιστεύω πραγματικά ότι, με τη δουλειά που γίνεται και με τη στήριξη του κόσμου μας, μπορούμε να το καταφέρουμε».
Από το χωριό… στην Ευρώπη;
Η Κωνσταντίνα Γουλιμή ξεκίνησε να κυνηγά το όνειρό της σε ένα μικρό γήπεδο, δίπλα στους άνδρες του Άρη Δήμητρας και έχοντας ως πρώτο ποδοσφαιρικό ερέθισμα τον πατέρα της.
Χρόνια αργότερα, έχει φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ, έχει περάσει από την Εθνική Κορασίδων, έχει γνωρίσει τη σκληρή πλευρά του αθλητισμού μέσα από έναν σοβαρό τραυματισμό και έχει επιστρέψει στον τόπο της για να πανηγυρίσει μια ιστορική άνοδο.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο όμορφη πλευρά της ιστορίας της.
Δεν είναι μόνο η άνοδος. Δεν είναι μόνο η επιστροφή από τον χιαστό. Είναι η διαδρομή. Η πίστη. Η επιμονή. Και η πεποίθηση ότι κάθε φορά που πέφτεις, πρέπει να σηκώνεσαι.
Τώρα, το επόμενο κεφάλαιο γράφεται στην Α’ Εθνική. Με έναν στόχο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια μπορεί να έμοιαζε μακρινός.Την Εθνική Γυναικών. Και ένα όνειρο που η ίδια δεν φοβάται πλέον να πει δυνατά:Ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο με τον ΠΑΣ Πύργος.