Η Νικολέτα Καλέση μιλά στο Mpaladofatses.gr και τον Χρήστο Τσαρτσάλη για το ποδοσφαιρικό της ταξίδι από ένα μικρό χωριό των Σερρών μέχρι την κορυφή με τον ΠΑΟΚ. Περιγράφει τις ατελείωτες ώρες στους δρόμους για να κυνηγήσει το όνειρό της, αναφέρεται στον σοβαρό τραυματισμό που την κράτησε εκτός για σχεδόν δύο χρόνια, αλλά και στην επιστροφή που την έκανε να αγαπήσει ακόμη περισσότερο το ποδόσφαιρο.
Κάποιες ποδοσφαιρικές διαδρομές δεν κρίνονται μόνο από τα γκολ, τους τίτλους ή τις συμμετοχές, αλλά από τις φορές που ένας αθλητής αναγκάζεται να ξεκινήσει ξανά από την αρχή.
Η ιστορία της Νικολέτας Καλέση είναι μια τέτοια περίπτωση.
Από τα καθημερινά δρομολόγια από τα Άνω Πορόια στη Θεσσαλονίκη για μία προπόνηση, μέχρι τον σοβαρό τραυματισμό που την κράτησε μακριά από τα γήπεδα για σχεδόν δύο χρόνια, η 23χρονη εξτρέμ έμαθε να παλεύει για όσα αγαπά.
Η πορεία της μόνο εύκολη δεν ήταν. Χρειάστηκε θυσίες, υπομονή και πολλή δύναμη για να επιστρέψει εκεί όπου ένιωθε ότι ανήκει. Και όταν πάτησε ξανά χορτάρι, το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο που, όπως η ίδια παραδέχεται, δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι αγωνίζεται ξανά.
Πλέον, έχοντας πανηγυρίσει ακόμη ένα νταμπλ με τη φανέλα του ΠΑΟΚ και έχοντας αφήσει πίσω μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής της, κοιτάζει το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία και ωριμότητα.
Συνέντευξη στον Χρήστο Τσαρτσάλη:
Από τα Άνω Πορόια στον ΠΑΟΚ
Γεννήθηκες και μεγάλωσες στα Άνω Πορόια Σερρών. Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το ποδόσφαιρο;
«Η επαφή μου με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε λόγω του πατέρα μου. Δεν το έχω επιβεβαιώσει 100%, αλλά θυμάμαι ότι πήγαινα μαζί του στην ομάδα του χωριού, καθώς ήταν παράγοντας εκεί. Ήμουν καθημερινά στο γήπεδο, κλοτσούσα μια μπάλα και όσο μεγάλωνα ξεκίνησα να παίζω στις ακαδημίες των αγοριών.
Η οικογένειά μου δεν με εμπόδισε ποτέ. Ο πατέρας μου έβλεπε ότι μου άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο και έτσι με στήριξε από την πρώτη στιγμή. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.»
Η αγάπη σου για το ποδόσφαιρο ήρθε από την πρώτη στιγμή ή αναπτύχθηκε σταδιακά;
«Νομίζω ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Δοκίμασα και άλλα αθλήματα, μέχρι και ενόργανη γυμναστική, αλλά πάντα γύριζα στο ποδόσφαιρο. Ό,τι κι αν έκανα, κατέληγα ξανά εκεί. Από την πρώτη επαφή κατάλαβα ότι αυτό ήταν το άθλημα που αγαπούσα περισσότερο.»
Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν πολλές ακαδημίες κοριτσιών. Πώς ήταν να παίζεις σχεδόν αποκλειστικά με αγόρια;
«Για κάποιο λόγο δεν μου φαινόταν ποτέ περίεργο. Ίσα-ίσα, μου άρεσε που ήμουν η μοναδική ή μία από τις λίγες κοπέλες. Ξεχώριζα και αυτό μου έδινε κίνητρο.
Δεν ήταν απλώς ότι έπαιζα μαζί με τα αγόρια, αλλά ήμουν και καλή συγκριτικά με αυτά. Μου άρεσε αυτή η πρόκληση και θεωρώ ότι με βοήθησε πολύ να εξελιχθώ.»
Αντιμετώπισες ποτέ υποτίμηση ή δυσκολίες επειδή ήσουν κορίτσι και έπαιζες ποδόσφαιρο;
«Αν πω την αλήθεια, όχι. Συγκριτικά με ιστορίες που έχω ακούσει από άλλες κοπέλες, εγώ δεν βίωσα σχεδόν καθόλου τέτοιες καταστάσεις.
Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου όλοι έβλεπαν ότι αγαπούσα το ποδόσφαιρο και ότι ήμουν καλή σε αυτό. Τα αγόρια με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Μάλιστα, πολλές φορές με ήθελαν όλοι στην ομάδα τους. Εγώ έζησα ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περιγράφουν αρκετές αθλήτριες.»
Πότε κατάλαβες ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από ένα χόμπι;
«Το κατάλαβα σε ένα τουρνουά στις Σέρρες, όπου η ακαδημία του ΠΑΟΚ έκανε δοκιμαστικά για αγόρια. Η ακαδημία μου ζήτησε να πάω και εγώ και ήμουν το μοναδικό κορίτσι στο τουρνουά.
Μετά τα δοκιμαστικά, άνθρωποι του ΠΑΟΚ μίλησαν με τους γονείς μου και τον προπονητή μου και τους είπαν ότι υπάρχει η ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη και ότι θα έπρεπε να δοκιμάσω εκεί.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν όλα. Νομίζω τότε ήταν που και οι δικοί μου άνθρωποι άρχισαν να το βλέπουν πιο σοβαρά.»
Πόσο δύσκολο ήταν να πηγαινοέρχεσαι από τα Άνω Πορόια στη Θεσσαλονίκη για τις προπονήσεις;
«Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Για περίπου πέντε χρόνια πήγαινα στη Θεσσαλονίκη τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα για προπονήσεις.
Οι γονείς μου με πήγαιναν και με έφερναν κάθε φορά. Ήταν μεγάλη ταλαιπωρία και για εμένα, αλλά κυρίως για εκείνους, γιατί άφηναν τις δουλειές τους, ξόδευαν χρόνο και χρήματα, μόνο και μόνο για να μπορώ να κυνηγήσω το όνειρό μου.»
Οι γονείς σου πίστεψαν από νωρίς σε εσένα;
«Ναι, ειδικά ο πατέρας μου. Η μητέρα μου δεν ήταν τόσο κοντά στο ποδόσφαιρο, αλλά ποτέ δεν με εμπόδισε.
Τώρα που μεγάλωσα, τον ρωτάω πολλές φορές γιατί δεν προσπάθησε ποτέ να με αποτρέψει και μου απαντάει ότι έβλεπε πόσο πολύ το ήθελα. Μου έχει πει ότι ο δικός του πατέρας τον είχε σταματήσει όταν ήταν μικρός και δεν ήθελε να κάνει το ίδιο σε εμένα.»
Πώς ήταν η πρώτη σου επαφή με τον ΠΑΟΚ και τις ακαδημίες του συλλόγου;
«Ήταν υπέροχα. Ανυπομονούσα κάθε φορά να πάω στην προπόνηση. Από την πρώτη στιγμή οι άνθρωποι του συλλόγου με αγκάλιασαν και ένιωσα την ομάδα σαν οικογένειά μου.»
Τι άλλαξε αγωνιστικά όταν βρέθηκες σε ένα πιο οργανωμένο περιβάλλον;
«Ήταν τελείως διαφορετικά. Μέχρι τότε έπαιζα με αγόρια και στη συνέχεια βρέθηκα να αγωνίζομαι με κορίτσια σε ένα πολύ πιο οργανωμένο περιβάλλον.
Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι το γεγονός πως έπαιζα με αγόρια με βοήθησε πάρα πολύ. Με έκανε να σκέφτομαι πιο γρήγορα, να γίνω πιο δυνατή και πιο εκρηκτική. Είναι κάτι που θεωρώ ότι με βοήθησε σημαντικά στην εξέλιξή μου.»
Ο τραυματισμός που την άλλαξε και η επιστροφή στα γήπεδα
Σε ποια θέση σου αρέσει περισσότερο να αγωνίζεσαι; Ήταν πάντα αυτή η θέση σου;
«Η θέση που μου αρέσει περισσότερο είναι αυτή που αγωνίζομαι τώρα, στο αριστερό άκρο της επίθεσης. Στα πρώτα μου χρόνια, όμως, δεν έπαιζα στα πλάγια. Αγωνιζόμουν περισσότερο στον άξονα, ως οκταροδεκάρι. Στον ΠΑΟΚ ήταν που μετατράπηκα σε εξτρέμ.»
Ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο δυνατό σου αγωνιστικό χαρακτηριστικό;
«Νομίζω η γρήγορη σκέψη μου. Επίσης, μου αρέσει πολύ να οδηγώ την μπάλα, να προκαλώ τον αντίπαλο στο ένας εναντίον ενός. Ίσως αυτά να είναι τα πιο δυνατά μου στοιχεία.»
Μίλησε μου για τον σοβαρό τραυματισμό σου. Σε ποια φάση της καριέρας σου σε βρήκε;
«Με βρήκε σε μία από τις πιο παραγωγικές χρονιές της καριέρας μου. Ήταν η χρονιά που είχα κληθεί για πρώτη φορά στην Εθνική Γυναικών και γενικά ένιωθα ότι βρισκόμουν σε πολύ καλή κατάσταση.
Ήταν επίσης μια περίοδος που το ποδόσφαιρο γυναικών στη χώρα μας άρχιζε να αναπτύσσεται περισσότερο και το πρωτάθλημα γινόταν όλο και πιο ανταγωνιστικό. Γι’ αυτό και ο τραυματισμός εκείνη τη στιγμή ήταν ακόμη πιο δύσκολος.»
Πόσο δύσκολο είναι για μία αθλήτρια να βιώνει έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό;
«Νομίζω γι’ αυτό λένε ότι είναι ένας από τους πιο δύσκολους τραυματισμούς που μπορεί να περάσει ένας αθλητής. Προσωπικά δυσκολεύτηκα πάρα πολύ, τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά.
Είναι ένας τραυματισμός που σε απομακρύνει από αυτό που αγαπάς περισσότερο. Πρέπει στην ουσία να μάθεις ξανά να λειτουργείς το γόνατό σου από την αρχή. Είναι σαν να μαθαίνεις να περπατάς ξανά. Γι’ αυτό και σε δοκιμάζει τόσο πολύ ψυχικά.»
Τι ήταν αυτό που σου έδωσε δύναμη να συνεχίσεις;
«Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να σκέφτεται θετικά. Όταν τραυματίστηκα είπα στον εαυτό μου ότι ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία που περνά κάτι τέτοιο.
Σίγουρα υπήρχαν πολύ δύσκολες μέρες, αλλά η στήριξη από την οικογένεια, τους φίλους και γενικά από τους ανθρώπους γύρω μου ήταν αυτό που με κράτησε όρθια. Όταν ένας αθλητής περνά κάτι τέτοιο, αυτό είναι που χρειάζεται περισσότερο.»
Τι είναι πιο δύσκολο; Η σωματική ή η ψυχολογική αποκατάσταση;
«Στη δική μου περίπτωση ήταν 50-50. Η αποκατάστασή μου δεν πήγε τόσο καλά όσο θα ήθελα και χρειάστηκε να κάνω ακόμη μία επέμβαση, έναν καθαρισμό στον μηνίσκο.
Δυσκολεύτηκα πολύ και στα δύο κομμάτια. Ήταν μια μακρά διαδικασία και πολλές φορές ένιωθα ότι δεν προχωράω όσο θα ήθελα.»
Πέρασε ποτέ από το μυαλό σου ότι ίσως να μην ξαναγυρίσεις στο επίπεδο που ήσουν;
«Ναι. Μετά από ένα σημείο, όταν έβλεπα ότι το γόνατό μου δεν ανταποκρινόταν όπως θα έπρεπε, σχεδόν κάθε μέρα αναρωτιόμουν αν θα ξαναπαίξω ποδόσφαιρο και αν θα επιστρέψω στο επίπεδο που ήμουν.
Είναι σκέψεις που περνούν από το μυαλό σου αναπόφευκτα. Γι’ αυτό και λέω ότι το να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε στηρίζουν είναι πραγματικά ανεκτίμητο.»
Πόσο σημαντική ήταν η στήριξη του ΠΑΟΚ σε αυτή την περίοδο;
«Πρώτα απ’ όλα ήταν η ομάδα. Αν ο ΠΑΟΚ δεν με στήριζε τόσο οικονομικά όσο και σε όλα τα υπόλοιπα, δεν θα βρισκόμουν σήμερα εδώ. Αυτό είναι κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ.»
Ποια ήταν τα πρώτα συναισθήματα όταν πάτησες ξανά χορτάρι;
«Μετά από περίπου δύο χρόνια, όταν πήρα το “οκ” για να επιστρέψω, η στιγμή που ο προπονητής μού είπε “σήκω για προθέρμανση” ήταν εκείνη που πραγματικά κόμπλαρα.
Και όταν μπήκα στο παιχνίδι, έτρεχα και δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι παίζω ξανά ποδόσφαιρο. Κοίταζα τις συμπαίκτριές μου, τις αντιπάλους, τον πάγκο, την κερκίδα και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήταν κάτι μοναδικό.»
Θυμάσαι ποιο ήταν εκείνο το παιχνίδι;
«Ναι, ήταν απέναντι στον ΟΦΗ. Δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ. Τη στιγμή που μπήκα στο γήπεδο τα ξέχασα όλα. Ήταν σαν να μην είχα περάσει ποτέ τίποτα.»
Πιστεύεις ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία βγήκες πιο δυνατή;
«Σίγουρα. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια ωρίμασα πολύ. Αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες και θεωρώ ότι μεγάλωσα απότομα μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία.»
Το νταμπλ, ο ΠΑΟΚ και τα όνειρα για το μέλλον
Ο ΠΑΟΚ έχει γράψει τη δική του ιστορία στο ποδόσφαιρο γυναικών, με 20 πρωταθλήματα. Ποιο είναι το μυστικό αυτής της σταθερότητας;
«Είναι η νοοτροπία που περνάει χρόνο με τον χρόνο σε κάθε αθλήτρια που έρχεται στον σύλλογο. Στον ΠΑΟΚ υπάρχει μόνο μία νοοτροπία: να είσαι πρωταθλητής. Δεν υπάρχει η δεύτερη θέση. Αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή που μπαίνεις στην ομάδα.»
Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή που έχεις ζήσει μέχρι σήμερα με τον ΠΑΟΚ;
«Νομίζω ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ το ντεμπούτο μου με τον ΠΑΟΚ. Ήταν ο πρώτος μου αγώνας με τη φανέλα της ομάδας απέναντι στη Λάρισα και κατάφερα να πετύχω το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.
Ήταν ένα ονειρικό ξεκίνημα και μια στιγμή που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου.»
Τι σημαίνει να αγωνίζεσαι μπροστά στον κόσμο του ΠΑΟΚ;
«Ο ΠΑΟΚ φημίζεται για τον κόσμο του και πραγματικά όταν οι φίλαθλοί μας βρίσκονται στο γήπεδο και μας στηρίζουν, το ηθικό σου ανεβαίνει αυτόματα.
Θέλεις ακόμα περισσότερο να αγωνιστείς για αυτούς τους ανθρώπους, για όλους όσοι αγαπούν και ζουν για αυτόν τον σύλλογο.»
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό να επενδύουν περισσότερο στο ποδόσφαιρο γυναικών. Αυτό ανεβάζει το επίπεδο του αθλήματος;
«Ακριβώς. Ο ανταγωνισμός ανεβαίνει συνεχώς και αυτό είναι πάρα πολύ καλό για όλες τις αθλήτριες.
Όσο περισσότερες μεγάλες ομάδες επενδύουν στο ποδόσφαιρο γυναικών, τόσο καλύτερο γίνεται το πρωτάθλημα και τόσο περισσότερο εξελισσόμαστε όλες.»
Ποιοι ήταν οι αθλητές που θαύμαζες μικρή;
«Θα πω το κλασικό, τον Μέσι. Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος (σ.σ. γέλια).
Επίσης, ένας παίκτης που μου αρέσει πάρα πολύ και προσπαθώ να αντιγράφω κάποιες κινήσεις του είναι ο Τάισον. Επειδή παίζουμε στην ίδια θέση, μου αρέσει πολύ ο τρόπος παιχνιδιού του.»
Πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει ακόμα ο ΠΑΟΚ;
«Πιστεύω ότι αν συνεχίσουμε έτσι και αν το ποδόσφαιρο γυναικών στη χώρα μας συνεχίσει να αναπτύσσεται, ο ΠΑΟΚ μπορεί να πετύχει ακόμα περισσότερα.
Τόσο στο ελληνικό πρωτάθλημα όσο και στην Ευρώπη, που είναι ένας μεγάλος στόχος για όλους μας.»
Πώς θα περιέγραφες τη φετινή χρονιά, η οποία ολοκληρώθηκε με ένα ακόμη νταμπλ;
«Το γεγονός ότι ο σύλλογος συμπλήρωνε 100 χρόνια ιστορίας αποτέλεσε ένα επιπλέον κίνητρο για εμάς.
Από την πρώτη μέρα της προετοιμασίας μέχρι και τον τελικό του Κυπέλλου, ήταν μια πανέμορφη χρονιά. Το κλίμα μέσα στην ομάδα ήταν εξαιρετικό και η διοίκηση μάς στήριξε σε ό,τι χρειαστήκαμε.
Πραγματικά έχω μόνο θετικά να θυμάμαι από αυτή τη σεζόν.»
Τι θα θυμάσαι περισσότερο από τη φετινή χρονιά;
«Σίγουρα την επιστροφή μου στους αγωνιστικούς χώρους.
Και φυσικά το γεγονός ότι κατακτήσαμε και τους δύο τίτλους αήττητες, στα 100 χρόνια του συλλόγου.»
Σε τι σημείο βρίσκεται σήμερα το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα;
«Θεωρώ ότι βρίσκεται στο καλύτερο σημείο των τελευταίων ετών.
Βλέπουμε ότι προβάλλεται περισσότερο, όλες οι μεγάλες ΠΑΕ έχουν πλέον και γυναικεία ομάδα και χρόνο με τον χρόνο το άθλημα εξελίσσεται ακόμα περισσότερο.»
Τι είναι αυτό που λείπει περισσότερο;
«Οι υποδομές. Είμαστε ακόμα πίσω τόσο στις προπονητικές όσο και στις αγωνιστικές εγκαταστάσεις. Ακόμα αγωνιζόμαστε σε γήπεδα που δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση και πολλές φορές αυτό γίνεται και επικίνδυνο για τις αθλήτριες.
Όταν παίζουμε σε γήπεδα όπως η Τούμπα ή το Γεντί Κουλέ, βλέπουμε ότι αλλάζει τελείως η εικόνα. Έρχεται περισσότερος κόσμος, ανεβαίνει η ψυχολογία μας και το θέαμα γίνεται καλύτερο.»
Ποιος προπονητής σε έχει επηρεάσει περισσότερο;
«Θα πω τον Λευτέρη Κανάτα.
Ήταν ο προπονητής μου στα πρώτα μου βήματα στον ΠΑΟΚ και θεωρώ ότι εκείνα ήταν και τα πιο κομβικά χρόνια της εξέλιξής μου.»
Υπήρξε κάποιος από την ανδρική ομάδα που σας έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον;
«Ο Βιεϊρίνια και ο Τάισον είναι πολύ κοντά μας.
Επειδή προπονούμαστε στη Μεσημβρία, ερχόμαστε συχνά σε επαφή και πραγματικά μας στηρίζουν και μας παρακολουθούν.»
Πώς συνδύασες σπουδές και πρωταθλητισμό;
«Ήταν πολύ δύσκολο. Από τη Δευτέρα Λυκείου μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη και την πρώτη μου χρονιά στη γυναικεία ομάδα του ΠΑΟΚ έδινα και Πανελλαδικές.
Το πρωί ήμουν σχολείο, το μεσημέρι πήγαινα προπόνηση στη Μεσημβρία και μετά ακολουθούσαν φροντιστήριο και διάβασμα. Κοιμόμουν ελάχιστες ώρες κάθε μέρα.
Ήταν ίσως η πιο δύσκολη χρονιά της ζωής μου, αλλά στο τέλος όλα πήγαν καλά. Πήραμε το πρωτάθλημα και πέρασα στα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης.»
Σκέφτεσαι να ασχοληθείς με την προπονητική στο μέλλον;
«Ναι, εννοείται. Φέτος ήταν η πρώτη μου εμπειρία στην προπονητική.
Ξεκίνησα κυρίως επειδή ήθελα να απασχολήσω το μυαλό μου μετά τον τραυματισμό μου και επειδή αγαπώ πολύ τα παιδιά.
Στο μέλλον θα ήθελα πολύ να ασχοληθώ με την προπονητική, αλλά προς το παρόν θέλω να αφοσιωθώ πλήρως στο ποδόσφαιρο.»
Τι σου δίνουν τα παιδιά;
«Πάρα πολλά. Μπορεί να πήγαινα κουρασμένη στην προπόνησή τους, αλλά μόλις έβλεπα τα πρόσωπά τους, ξεχνιόμουν.
Ειλικρινά, μόνο που βλέπεις αυτές τις φάτσες, σου φτιάχνει η μέρα.»
Ποιοι είναι οι στόχοι για τη νέα χρονιά;
«Οι στόχοι στον ΠΑΟΚ είναι πάντα οι ίδιοι και πολύ συγκεκριμένοι.
Η κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου στην Ελλάδα, αλλά και το κάτι παραπάνω στην Ευρώπη. Αυτό είναι κάτι που το θέλουμε πάρα πολύ και θα δουλέψουμε γι’ αυτό.»