Ο Γιαν Ντιομαντέ, ο οποίος παίζοντας στο Μουντιάλ, βίωσε μία από τις πιο έντονες και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές της ζωής του, δημοσιεύεσαι ένα βαθιά προσωπικό γράμμα αφιερωμένο στην αδικοχαμένη αδελφή του, Ροξάν.
Μέσα από την εξομολόγησή του, ο διεθνής άσος από την Ακτή Ελεφαντοστού ανατρέχει στις δυσκολίες που σημάδεψαν τα παιδικά του χρόνια, αλλά και στην πορεία που τον οδήγησε στην καταξίωση στο κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου. Σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής, όπως αποκαλύπτει, τον συνόδευε η υπόσχεση που είχε δώσει στην αγαπημένη του αδελφή, μετατρέποντάς την σε πηγή δύναμης και έμπνευσης.
Η επιστολή του Γιαν Ντιομαντέ
«Αγαπημένη μου Ροξάν,
Θυμάσαι όταν κάποιος μου είχε αγοράσει μια ψεύτικη φανέλα της Γιουνάιτεντ και έγραψα με μαρκαδόρο το “Ronaldo 7” στην πλάτη;
Δεν ξέραμε τι θα πει πλούτος ή φτώχεια. Ξέραμε μόνο τι θα πει ευτυχία.
Θυμάσαι τα 25 άτομα που κοιμόμασταν στο ίδιο σπίτι στο Αμπιτζάν; Η μαμά ήθελε να βλέπει τις σειρές της, εμείς θέλαμε ταινίες. Και εγώ πάντα έκανα πως κοιμάμαι για να πάω να δω ποδόσφαιρο σιγανά, μέσα στη νύχτα.
Θυμάσαι που με φώναζαν “Ρομπέρτο Κάρλος” επειδή χτυπούσα δυνατά την μπάλα, ενώ εγώ ήμουν θυμωμένος γιατί ήθελα να με λένε σαν τον Κριστιάνο;
Θυμάσαι όταν έφυγα μικρός για να κυνηγήσω το όνειρο; Όταν πηγαίναμε στο χωριό και παίρναμε πατάτες για να φάμε; Ήταν δύσκολα, αλλά γελούσαμε.
Θυμάσαι τα πρώτα μου παπούτσια; Τα έπαιρνα και κοιμόμουν μαζί τους.
Θυμάσαι που μου έλεγες ότι θα γίνω ο καλύτερος, όταν όλοι γελούσαν;
Και μετά όλα άλλαξαν. Οι απορρίψεις, τα ταξίδια, η Λεγανές, το όνειρο που έσβηνε και ξαναγεννιόταν.
Και μετά το τηλεφώνημα… που μου είπαν ότι έφυγες.
Από τότε δεν είμαι ο ίδιος.
Δεν νιώθω όπως πριν. Μόνο παίζω.
Και κάθε φορά που πατάω στο γήπεδο, είναι για σένα.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα παίξω για σένα. Για να μάθει όλος ο κόσμος το όνομά σου.
Και αν συναντήσω τον Κριστιάνο, θα του πω γεια από σένα.
Σου το υπόσχομαι.
Ο αδερφός σου, Γιαν»