Η Αγγλία νίκησε την Κροατία με 4-2 στην πρεμιέρα του Μουντιάλ 2026 και έδειξε κάτι περισσότερο από ποιότητα. Έδειξε πως ίσως έφτασε η στιγμή να πιστέψει πραγματικά ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος.
Υπάρχουν ομάδες που πηγαίνουν στα Μουντιάλ για να συμμετάσχουν και ομάδες που πηγαίνουν για να κατακτήσουν το τρόπαιο. Η Αγγλία ανήκει θεωρητικά στη δεύτερη κατηγορία. Στην πράξη όμως, εδώ και έξι δεκαετίες κουβαλά ένα βάρος μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο φαβορί. Κουβαλά την ιστορία της.
Από το μακρινό 1966 μέχρι σήμερα, γενιές ολόκληρες Άγγλων ποδοσφαιριστών μεγάλωσαν με την ίδια υπόσχεση και αποχώρησαν με την ίδια απογοήτευση. Χρυσές φουρνιές, σπουδαία ονόματα, μεγάλες προσδοκίες. Και κάθε φορά, λίγο πριν το τέλος, κάτι στράβωνε. Ένα χαμένο πέναλτι, ένα λάθος, μια κακή βραδιά, ένας αντίπαλος που άντεχε περισσότερο.
Γι’ αυτό η νίκη επί της Κροατίας δεν ήταν απλώς ένα καλό ξεκίνημα. Ήταν κάτι βαθύτερο. Ήταν μια νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο που συμβολίζει έναν από τους μεγαλύτερους αγγλικούς εφιάλτες των τελευταίων ετών. Η Κροατία του 2018 άφησε μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Και ίσως γι’ αυτό το 4-2 να είχε τόσο έντονο συμβολισμό.
Η ομάδα του Τόμας Τούχελ δεν κέρδισε επειδή ήταν τέλεια. Κέρδισε επειδή έδειξε χαρακτήρα. Προηγήθηκε, δέχθηκε την αντίδραση, είδε το παιχνίδι να γίνεται επικίνδυνο, αλλά δεν λύγισε. Αντίθετα, πάτησε ξανά το γκάζι και έδωσε την απάντηση που τόσα χρόνια έψαχνε να βρει σε μεγάλα παιχνίδια.
Ο Χάρι Κέιν συνέχισε να γράφει ιστορία με τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ έδειξε γιατί θεωρείται το παρόν και το μέλλον του αγγλικού ποδοσφαίρου. Γύρω τους, μια γενιά ποδοσφαιριστών που μοιάζει πιο ώριμη από κάθε προηγούμενη. Πιο έτοιμη να διαχειριστεί την πίεση. Πιο έτοιμη να αγκαλιάσει την ευθύνη.
Το σημαντικότερο όμως δεν ήταν τα γκολ ούτε τα στατιστικά. Ήταν το βλέμμα. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η Αγγλία έμοιαζε να παίζει χωρίς φόβο. Χωρίς να σκέφτεται τι μπορεί να χάσει. Παίζοντας για να κερδίσει και όχι για να αποφύγει την αποτυχία.
Βέβαια, ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Η άμυνα εξακολουθεί να παρουσιάζει κενά και οι πραγματικές δοκιμασίες βρίσκονται μπροστά. Η Γαλλία, η Αργεντινή, η Βραζιλία και οι υπόλοιποι διεκδικητές δεν θα συγχωρήσουν τα λάθη που συγχώρησε η Κροατία.
Όμως τα τρόπαια δεν κατακτώνται τον Ιούνιο. Κατακτώνται από ομάδες που χτίζουν πίστη παιχνίδι με το παιχνίδι. Και αυτή η Αγγλία δείχνει να διαθέτει κάτι που συχνά της έλειπε. Την πεποίθηση ότι ανήκει στην κορυφή.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν το ποδόσφαιρο θα επιστρέψει τελικά στο σπίτι του. Αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Εκείνο που έγινε ξεκάθαρο στο Άρλινγκτον είναι ότι τα «Τρία Λιοντάρια» δεν ταξίδεψαν στην Αμερική για να παίξουν απλώς έναν ακόμη τελικό γύρο Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Τα λιοντάρια ξύπνησαν. Και όταν τα λιοντάρια ξυπνούν, ολόκληρος ο κόσμος ακούει τον βρυχηθμό τους.
