Η Ιουλιάννα Ρούσσου ανοίγει τα χαρτιά της στο Mpaladofatses.gr και τον Χρήστο Τσαρτσάλη μετά και το χρυσό μετάλλιο στα 1500μ. στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα. Μιλά για το ταξίδι από τα πρώτα βήματα στον στίβο έως τις διεθνείς διακρίσεις, την πιο δύσκολη χρονιά της ζωής της με Πανελλαδικές και πρωταθλητισμό, το Ευρωπαϊκό Κ20 που της χάρισε τη μεταγραφή στη σχολή των ονείρων της, αλλά και τον μεγάλο στόχο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος K20 που βρίσκεται πλέον στον ορίζοντα.
Η Ιουλιάννα Ρούσσου είναι μόλις 19 ετών, ωστόσο ήδη συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο ελπιδοφόρα ονόματα του ελληνικού στίβου. Με συνεχείς βελτιώσεις στις επιδόσεις της, διεθνείς συμμετοχές και μια πορεία που δείχνει να βρίσκεται ακόμα στην αρχή, η νεαρή αθλήτρια των μεσαίων αποστάσεων χτίζει βήμα-βήμα το δικό της ξεχωριστό μονοπάτι στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού.
Πίσω από τα μετάλλια, τα ρεκόρ και τις επιτυχίες, κρύβεται μια διαδρομή γεμάτη θυσίες, αμέτρητες ώρες προπόνησης και καθημερινές μάχες με τον χρόνο. Η περσινή χρονιά αποτέλεσε ίσως τη μεγαλύτερη δοκιμασία της μέχρι σήμερα, καθώς κλήθηκε να συνδυάσει τον πρωταθλητισμό με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, φτάνοντας πολλές φορές στα όριά της τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.
Παρά τις δυσκολίες, η ίδια δεν σταμάτησε ποτέ να κυνηγά τους στόχους της. Αντίθετα, μέσα από τις απαιτήσεις της καθημερινότητας βρήκε ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο, καταφέρνοντας να πετύχει τόσο στον στίβο όσο και στις σπουδές της. Η έβδομη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 δεν της χάρισε μόνο μια σημαντική διεθνή διάκριση, αλλά και τη μεταγραφή στη σχολή που ονειρευόταν, σε μια στιγμή που η ίδια χαρακτηρίζει ως μία από τις πιο σημαντικές της ζωής.
Η Ιουλιάννα Ρούσσου ανοίγει τα χαρτιά της στο Mpaladofatses.gr, όπου μιλά για τα πρώτα της βήματα στον αθλητισμό, τις εμπειρίες που αποκόμισε από τις μεγάλες διοργανώσεις, τη ζωή ενός αθλητή μακριά από τα φώτα των αγώνων, αλλά και για το όνειρο μιας μεγάλης διάκρισης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, που αποτελεί τον μεγάλο στόχο της φετινής σεζόν.
Συνέντευξη στον Χρήστο Τσαρτσάλη:
Από το κολυμβητήριο στον στίβο και τις μεσαίες αποστάσεις
Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τον αθλητισμό;
«Οι γονείς μου με είχαν γράψει από τριών ετών στο κολυμβητήριο. Έκανα για αρκετά χρόνια κολύμβηση και μάλιστα αγωνιστικά. Γενικά ήθελαν πάντα να ασχολούμαι με κάποιο άθλημα. Όταν κάποια στιγμή τους είπα ότι δεν ήθελα να συνεχίσω το κολύμπι, μου ξεκαθάρισαν ότι θα έπρεπε να βρω κάποιο άλλο άθλημα να ασχοληθώ.»
Δεν υπήρχε δηλαδή κάποια σχέση με το τρέξιμο τότε;
«Καμία. Δοκίμασα διάφορα πράγματα. Πήγα σε τένις, τάε κβον ντο και άλλα αθλήματα, αλλά κανένα δεν με κέρδισε πραγματικά. Πήγαινα για ένα-δύο μαθήματα, απλώς για να δω αν μου ταιριάζει κάτι.»
Ο άνθρωπος που πίστεψε από την πρώτη στιγμή
Και πώς προέκυψε ο στίβος;
«Στην τετάρτη δημοτικού με πήγαν οι γονείς μου στον στίβο. Ξεκίνησα από τις ακαδημίες, κάνοντας ό,τι κάνουν όλα τα παιδιά σε εκείνη την ηλικία. Έκανα εμπόδια, σφαίρα, παιχνίδια και γενικά γνώριζα όλα τα αγωνίσματα. Από την πρώτη στιγμή ήταν εκεί ο προπονητής μου, ο κύριος Δημήτρης Πλατής, ο οποίος με ξεχώρισε και με πήρε στο γκρουπ του. Από τότε είμαστε μαζί μέχρι και σήμερα.»
Άρα όλα αυτά τα χρόνια δεν έχεις αλλάξει ποτέ προπονητή;
«Όχι. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που με είδε όταν ήμουν στην τετάρτη δημοτικού και από τότε πορευόμαστε μαζί. Μάλιστα μου λέει συχνά ότι πίστευε από τότε πως μπορούσα να κάνω πολύ καλά πράγματα στον στίβο.»
Τι είχε δει τότε σε σένα;
«Μου έχει πει ότι είχε προσέξει τον τρόπο που ανέπνεα και το πόσο εύκολα ανταποκρινόμουν στις προπονήσεις χωρίς να κουράζομαι ιδιαίτερα. Θυμάμαι ότι είχε φωνάξει τον πατέρα μου από τις πρώτες ημέρες και του είχε πει πως, αν συνεχίσω να δουλεύω, μπορώ να φτάσω σε πολύ καλό επίπεδο.»
Η πρώτη μεγάλη διάκριση
Θυμάσαι τον πρώτο αγώνα που σε έκανε να πιστέψεις ότι μπορείς να το δεις πιο σοβαρά;
«Ναι, ήταν η πρώτη μου αποστολή με την Εθνική ομάδα στο εξωτερικό, στις Ολυμπιακές Ημέρες Νεότητας.»
Εκεί όπου κατέκτησες και το ασημένιο μετάλλιο.
«Ακριβώς. Εκεί ήταν που κατάλαβα ότι τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν και ότι μπορώ να σταθώ σε υψηλό επίπεδο.»
Σε πείραξε που δεν ήρθε το χρυσό μετάλλιο;
«Όχι ιδιαίτερα. Φυσικά και ήθελα να κερδίσω, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα καν να βρεθώ στο βάθρο. Είχα μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις της διοργάνωσης και τελικά βγήκα δεύτερη, κάνοντας παράλληλα και πολύ μεγάλο ατομικό ρεκόρ. Ήταν κάτι που δεν το περίμενα καθόλου, οπότε δεν στάθηκα στο ότι δεν πήρα την πρώτη θέση.»
Οι γονείς σου τι ρόλο έπαιξαν σε όλη αυτή τη διαδρομή;
«Ήταν και παραμένουν απόλυτα υποστηρικτικοί. Με βοηθούν σε όλα, από τις μετακινήσεις και τη διατροφή μέχρι οτιδήποτε χρειαστώ στην καθημερινότητά μου. Ο πατέρας μου μάλιστα είχε ασχοληθεί με τον στίβο, κάνοντας ταχύτητες και μήκος, οπότε γνωρίζει αρκετά καλά τις απαιτήσεις του αθλητισμού.»
Παρόλα αυτά, δεν σε πίεσε ποτέ να ακολουθήσεις τα δικά του βήματα.
«Όχι, ποτέ. Ξεκίνησα κολύμβηση γιατί ήθελαν πρώτα απ’ όλα να μάθω να κολυμπάω και επειδή ήμουν καλή συνέχισα για αρκετά χρόνια. Κάποια στιγμή όμως δεν μου άρεσε πια και ήθελα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό.»
Υπήρχε κάποιο σημάδι ότι τελικά θα κατέληγες στον στίβο;
*«Θυμάμαι ότι σε ένα κολυμβητήριο κάναμε πού και πού και λίγο τρέξιμο εκτός πισίνας. Τότε είχα πει στον πατέρα μου ότι μου άρεσε περισσότερο το κομμάτι με το τρέξιμο και τον ρωτούσα πότε θα ξανακάνουμε. Ίσως εκεί κατάλαβε ότι ο στίβος θα μπορούσε να μου ταιριάξει. Παρ’ όλα αυτά δεν με πίεσε ποτέ. Με άφησε να δοκιμάσω διάφορα αθλήματα και τελικά μόνη μου κατέληξα στον στίβο.»
Πόσο πιστεύεις ότι έχεις αλλάξει από τα πρώτα σου χρόνια στον στίβο μέχρι σήμερα; Όχι μόνο ως αθλήτρια, αλλά και ως άνθρωπος.
«Φέτος είναι ουσιαστικά η πρώτη χρονιά που μπορώ να πω ότι αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στην προπόνηση. Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχαν πάντα οι σχολικές υποχρεώσεις και ειδικά η περίοδος των Πανελλαδικών, οπότε πολλές φορές οι προπονήσεις γίνονταν περισσότερο για συντήρηση παρά για εξέλιξη. Όσον αφορά τον χαρακτήρα μου, θεωρώ ότι ο στίβος με έχει βοηθήσει πάρα πολύ.
Ήμουν πιο κλειστό άτομο παλαιότερα. Μέσα από τις αποστολές, τα ταξίδια και τις γνωριμίες με αθλητές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, έχω γίνει πολύ πιο εξωστρεφής. Παράλληλα, με βοήθησε να βάλω πρόγραμμα στη ζωή μου, να αποκτήσω αρχές και να οργανώνω καλύτερα την καθημερινότητά μου.»
Και σε θέμα πειθαρχίας φαντάζομαι ότι έχει παίξει σημαντικό ρόλο.
«Σίγουρα. Ήμουν από μικρή αρκετά πειθαρχημένη, όμως ο στίβος το εξέλιξε ακόμη περισσότερο. Όταν έχεις συγκεκριμένο πρόγραμμα, στόχους και καθημερινές απαιτήσεις, μαθαίνεις να λειτουργείς με συνέπεια.»
Η πιο δύσκολη χρονιά
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που συνάντησες όταν άρχισες να βλέπεις τον αθλητισμό πιο σοβαρά;
«Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ πάρα πολύ αυτό που κάνω, οπότε δεν μπορώ να πω ότι έχω αντιμετωπίσει κάποια δυσκολία που να με κάνει να αμφισβητήσω την επιλογή μου. Αν κάποιος μου έλεγε σήμερα να ασχοληθώ αποκλειστικά με τον στίβο και να αφήσω όλα τα υπόλοιπα, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου αρέσουν οι προπονήσεις, μου αρέσει η διαδικασία, ακόμη και η κούραση, γιατί νιώθω ότι μέσα από αυτήν εξελίσσομαι.»
Άρα η δυσκολία βρίσκεται περισσότερο στον συνδυασμό αθλητισμού και σπουδών;
«Ακριβώς. Το δύσκολο είναι να συνδυάζεις τις απαιτήσεις της σχολής με τον πρωταθλητισμό. Κάποια στιγμή αναγκαστικά κάτι θα μείνει λίγο πίσω.»
Και αυτή την περίοδο έχει μείνει λίγο πίσω η σχολή;
«Ναι, είναι η αλήθεια (σ.σ. γέλια). Τα προηγούμενα χρόνια έδωσα μεγαλύτερη βάση στις σπουδές μου, οπότε τώρα θέλω να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να αφοσιωθώ περισσότερο στον στίβο.»
Σπουδάζεις Διατροφολογία. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή;
«Ήταν η πρώτη μου επιλογή εδώ και αρκετά χρόνια. Πάντα με ενδιέφερε η διατροφή, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και λόγω του αθλητισμού. Ήθελα να σπουδάσω κάτι που να συνδέεται έμμεσα με τον χώρο του αθλητισμού, χωρίς όμως να είναι ακριβώς το ίδιο αντικείμενο. Η Διατροφολογία μου έδινε αυτή τη δυνατότητα.»
Άρα δεν σκέφτηκες ποτέ κάποια σχολή τύπου ΤΕΦΑΑ;
«Όχι ιδιαίτερα. Ήθελα κάτι διαφορετικό, αλλά παράλληλα σχετικό με τον τρόπο ζωής που έχω ως αθλήτρια.»
Μάλιστα πήρες και μεταγραφή για τη σχολή μέσα από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
«Ναι. Αρχικά είχα περάσει στην Κρήτη, αλλά χάρη στη θέση που κατέκτησα στο Ευρωπαϊκό κατάφερα να πάρω μεταγραφή και να έρθω στην Αθήνα.»
Υπήρξε κάποια αποτυχία που σε πείσμωσε ιδιαίτερα;
«Στις μικρότερες ηλικίες είχα αντιμετωπίσει κάποια προβλήματα με τα αιματολογικά μου και πολλές φορές έβγαινα δεύτερη. Αυτό όμως δεν με απογοήτευε, αντίθετα με πείσμωνε να συνεχίσω να δουλεύω. Αν θα ξεχώριζα κάτι πιο πρόσφατο, θα ήταν το Ευρωπαϊκό Κ20 της περσινής χρονιάς.»
Τι συνέβη εκεί;
«Δεν κατάφερα να περάσω στον τελικό, παρότι θεωρούσα ότι μπορούσα. Ήταν ένας αγώνας που δεν εξελίχθηκε όπως έπρεπε τακτικά και στενοχωρήθηκα πολύ. Παρ’ όλα αυτά, μία εβδομάδα αργότερα κατάφερα να πετύχω πανελλήνιο ρεκόρ, οπότε όλη αυτή η απογοήτευση μετατράπηκε σε επιπλέον κίνητρο.»
Τι πήγε λάθος σε εκείνη την κούρσα;
«Ήταν από τις πρώτες φορές που αγωνιζόμουν σε τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον με πολλές αθλήτριες μαζί. Η κούρσα πήγε πολύ αργά στην αρχή και στη συνέχεια έγινε απότομη αλλαγή ρυθμού. Εκεί έπρεπε να πάρω διαφορετικές αποφάσεις μέσα στον αγώνα, αλλά δεν είχα ακόμη την εμπειρία να το διαχειριστώ. Ήταν ένα μάθημα που με βοήθησε πολύ στη συνέχεια.»
Πόσο δύσκολο ήταν να συνδυάσεις Πανελλαδικές Εξετάσεις και πρωταθλητισμό;
«Ήταν η πιο δύσκολη χρονιά που έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Στην αρχή είχαμε αποφασίσει με τον προπονητή μου να δώσω προτεραιότητα στις Πανελλαδικές και να περιορίσω σημαντικά τις προπονήσεις μου. Η σκέψη ήταν να κάνω τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα βασική προπόνηση, μόνο και μόνο για να διατηρήσω μια καλή κατάσταση. Το δοκίμασα για μία-δύο εβδομάδες και μετά κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω έτσι. Πήγα στον προπονητή μου και του είπα ότι θέλω να συνεχίσω κανονικά τις προπονήσεις και ό,τι γίνει. Εκείνος συμφώνησε και από εκείνη τη στιγμή ακολούθησα ξανά το πλήρες πρόγραμμα.»
Πώς ήταν η καθημερινότητά σου εκείνη την περίοδο;
«Ήταν εξαντλητική. Ξυπνούσα στις 06:30 για να πάω σχολείο, έκανα κανονικά το πρόγραμμα των μαθημάτων, επέστρεφα σπίτι για ένα γρήγορο φαγητό και στη συνέχεια πήγαινα στα ιδιαίτερα. Τελείωνα γύρω στις 19:00 και αμέσως μετά πήγαινα προπόνηση, η οποία πολλές φορές ολοκληρωνόταν στις 22:00 το βράδυ.
Όταν γύριζα σπίτι έπρεπε να διαβάσω ξανά και να προετοιμαστώ για την επόμενη ημέρα. Αυτό συνέβαινε σχεδόν καθημερινά για έναν ολόκληρο χρόνο. Ψυχολογικά και σωματικά ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Έπρεπε να είμαι συνεπής τόσο στον αθλητισμό όσο και στα μαθήματα και πολλές φορές ένιωθα ότι δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για ξεκούραση. Επίσης, λίγο πριν τις Πανελλαδικές κόλλησα λοιμώδη μονοπυρήνωση και έμεινα εκτός για περίπου έναν μήνα. Δεν μπορούσα ουσιαστικά να κάνω τίποτα. Ήταν μία ακόμη δυσκολία μέσα σε μια ήδη πολύ απαιτητική χρονιά.»
Το Ευρωπαϊκό Κ20 και η μεγαλύτερη δικαίωση
Παρ’ όλα αυτά κατάφερες να πετύχεις σπουδαίες επιδόσεις.
«Ειλικρινά, ούτε εγώ ξέρω πώς έγινε. Ούτε ο προπονητής μου μπορεί να εξηγήσει πώς κατάφερα να κάνω εκείνες τις επιδόσεις με όλα όσα είχαν προηγηθεί. Ένας Θεός ξέρει πώς τα κατάφερα.» (σ.σ. γέλια)
Πήγες στο Ευρωπαϊκό Κ20 έχοντας στο μυαλό σου και τις σπουδές σου;
«Ναι, γιατί η οκτάδα της διοργάνωσης έδινε το δικαίωμα μεταγραφής για τη σχολή που ήθελα. Ήταν κάτι που είχα συνεχώς στο μυαλό μου.»
Θυμάσαι τι σκέφτηκες μόλις τερμάτισες;
«Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα δεν ήταν η θέση μου, αλλά το γεγονός ότι είχα εξασφαλίσει τη μεταγραφή. Θυμάμαι να ρωτάω αμέσως τι θέση βγήκα και όταν έμαθα ότι ήμουν έβδομη, το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι κατάφερα να πετύχω τον στόχο που είχα θέσει για τη σχολή μου.»
Άρα εκείνη η στιγμή είχε μεγαλύτερη συναισθηματική αξία ακόμη και από την ίδια τη διάκριση.
«Ακριβώς. Ήταν σαν να δικαιώνονταν όλες οι θυσίες της χρονιάς. Ένιωσα ότι όλος ο κόπος, η πίεση, οι προπονήσεις και το διάβασμα ανταμείφθηκαν εκείνη τη στιγμή.»
Μετά από μια τόσο δύσκολη χρονιά, βρήκες χρόνο να ξεκουραστείς;
«Λίγο. Μετά το Ευρωπαϊκό ξεκουράστηκα περίπου δύο εβδομάδες τον Αύγουστο, αν και ούτε τότε πήγαν όλα ιδανικά, γιατί κόλλησα και Covid.» (σ.σ. γέλια)
Περίμενες τόσο μεγάλη βελτίωση μέσα στο 2026;
«Ναι, σε μεγάλο βαθμό την περίμενα. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι πλέον κοιμόμουν φυσιολογικές ώρες και ήμουν ξεκούραστη καθημερινά, ήξερα ότι θα φέρει σημαντική διαφορά. Όταν προσθέσαμε και την προπόνηση που δεν μπορούσα να κάνω τα προηγούμενα χρόνια λόγω σχολείου, ήταν λογικό να έρθει η βελτίωση.»
Είχες βάλει συγκεκριμένους στόχους στην αρχή της χρονιάς;
«Όχι ακριβώς. Δεν λειτουργώ έτσι. Προσπαθώ να κάνω σωστά τη δουλειά μου στην προπόνηση και αφήνω τις επιδόσεις να έρθουν μέσα από αυτή τη διαδικασία. Ο προπονητής μου έβλεπε καθημερινά τα δεδομένα στις προπονήσεις και μου έλεγε τι χρόνους μπορούσα να κυνηγήσω. Όταν τελικά αυτοί οι χρόνοι ήρθαν στους αγώνες, φυσικά και χάρηκα πολύ.»
Οι διεθνείς διοργανώσεις και οι θυσίες
Το γεγονός ότι θεωρείσαι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού στίβου σε αγχώνει;
«Όχι, το βλέπω περισσότερο ως κίνητρο. Μου αρέσει να ξέρω ότι μπορώ να πετύχω πράγματα μέσα από τη δουλειά μου. Αν δεν ήμουν σε αυτό το επίπεδο, ίσως να έπρεπε να δώσω μεγαλύτερη βάση αποκλειστικά στις σπουδές μου. Τώρα όμως ξέρω ότι έχω τη δυνατότητα να διεκδικήσω κάτι σημαντικό στον αθλητισμό και αυτό με ωθεί να προσπαθώ ακόμη περισσότερο.»
Τι έχεις αποκομίσει μέχρι στιγμής από τις διεθνείς διοργανώσεις;
«Κάθε αγώνας στο εξωτερικό είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Οι κούρσες εκεί είναι πολύ διαφορετικές σε σχέση με την Ελλάδα. Εδώ πολλές φορές μπορείς να βγεις μπροστά, να επιβάλεις τον ρυθμό σου και να κάνεις την αλλαγή σου στο τέλος. Στο εξωτερικό όμως αγωνίζεσαι απέναντι σε αθλήτριες που βρίσκονται όλες σε πολύ υψηλό επίπεδο και ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί η κούρσα. Χρειάζεται να προσαρμόζεσαι συνεχώς.»
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα όταν άρχισες να αγωνίζεσαι σε τόσο υψηλό επίπεδο;
«Νομίζω ότι ήταν περισσότερο ψυχολογικό. Στις πρώτες μου διεθνείς διοργανώσεις έβλεπα δίπλα μου αθλήτριες που ήξερα πόσο καλές είναι και σκεφτόμουν “τι κάνω εγώ εδώ;”. Ένιωθα ότι όλες ήταν καλύτερες από εμένα.»
Πότε άλλαξε αυτό;
«Με τον καιρό. Κατάλαβα ότι αν βρίσκομαι κι εγώ στην ίδια εκκίνηση, σημαίνει ότι κάτι έχω κάνει σωστά. Σιγά-σιγά απέκτησα περισσότερη αυτοπεποίθηση και άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Σήμερα χαίρομαι όταν βρίσκομαι σε τόσο ανταγωνιστικές κούρσες, γιατί ξέρω ότι μόνο έτσι μπορώ να βελτιώνομαι.»
Ποια διεθνή εμπειρία ξεχωρίζεις περισσότερο μέχρι σήμερα;
«Είναι πολλές, αλλά η Παγκόσμια Γυμνασιάδα είναι σίγουρα από τις πιο ξεχωριστές. Ήταν ένας αγώνας που κρίθηκε κυριολεκτικά στα τελευταία μέτρα.»
Τι θυμάσαι από εκείνη την κούρσα;
«Θυμάμαι ότι στα τελευταία 100 μέτρα βρισκόμουν αρκετά πίσω από την πρώτη αθλήτρια. Ακόμη κι εγώ δεν πίστευα ότι μπορούσα να την προλάβω. Εκείνη τη στιγμή είπα απλώς στον εαυτό μου να δώσει ό,τι έχει και ό,τι γίνει. Τελικά κατάφερα να την περάσω για ελάχιστα εκατοστά πριν από τον τερματισμό. Είναι από εκείνες τις στιγμές που μένουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου.»
Αν συνέβαινε το αντίστροφο θα ήταν πολύ σκληρό.
«Σίγουρα. Γι’ αυτό ίσως εκείνη η νίκη έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία για μένα.»
Πώς είναι να αγωνίζεσαι με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας;
«Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Όταν φοράς το εθνόσημο, νιώθεις ότι δεν εκπροσωπείς μόνο τον εαυτό σου, αλλά και τη χώρα σου. Υπάρχει ένα επιπλέον κίνητρο και μια διαφορετική αίσθηση ευθύνης.»
Αλλάζει κάτι στον τρόπο που βιώνεις έναν αγώνα;
«Ναι, γιατί ξέρεις ότι δεν τρέχεις μόνο για τον προσωπικό σου στόχο. Θέλεις να βοηθήσεις και την ομάδα, να προσφέρεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την Ελλάδα.»
Τι σκέφτεσαι λίγο πριν από την εκκίνηση ενός μεγάλου αγώνα;
«Ειλικρινά, σχεδόν τίποτα. Τη στιγμή που μας λένε να πάρουμε θέση, το μυαλό μου αδειάζει τελείως. Προσπαθώ απλώς να πω στον εαυτό μου ότι είμαι έτοιμη, ότι έχω δουλέψει γι’ αυτό και ότι μπορώ να τα καταφέρω.»
Και στα τελευταία μέτρα;
«Εκεί είναι ίσως η πιο όμορφη στιγμή της κούρσας. Ξέρεις ότι πλησιάζεις στο τέλος και προσπαθείς να δώσεις ό,τι σου έχει απομείνει. Στην αρχή υπάρχει πάντα η σκέψη της διαχείρισης και του ρυθμού. Στο τέλος όμως τα ξεχνάς όλα και απλώς δίνεις το 100%.»
Υπάρχουν μέρες που δεν έχεις καθόλου διάθεση για προπόνηση;
«Φυσικά υπάρχουν. Όπως σε όλους τους ανθρώπους, υπάρχουν μέρες που είσαι κουρασμένος ή ψυχολογικά πιεσμένος. Δεν γίνεται να νιώθεις πάντα το ίδιο.»
Πώς το διαχειρίζεσαι;
«Απλώς πηγαίνω. Δεν το συζητάω με τον εαυτό μου. Το αντιμετωπίζω σαν κάτι που πρέπει να γίνει. Ξέρω ότι αν δεν πάω, μετά θα νιώθω πολύ χειρότερα.»
Είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου;
«Ναι, αρκετά.» (γέλια)
Σε ποιο κομμάτι περισσότερο;
«Σε όλα. Στην προπόνηση, στη διατροφή, στην αποκατάσταση, στους αγώνες. Προσπαθώ να κάνω όσο καλύτερα μπορώ ό,τι εξαρτάται από εμένα.»
Τι είναι αυτό που δεν βλέπει ο κόσμος πίσω από τις επιδόσεις και τα μετάλλια;
«Η καθημερινότητα. Ο κόσμος βλέπει τον αγώνα ή την προπόνηση, αλλά δεν βλέπει όλα τα υπόλοιπα. Πρέπει να ξεκουράζεσαι σωστά, να τρως συγκεκριμένες ώρες, να προσέχεις την αποκατάσταση, να μην αρρωστήσεις, να διαχειρίζεσαι συνεχώς το σώμα σου και το πρόγραμμά σου.»
Είναι μεγαλύτερη δυσκολία αυτό από την ίδια την προπόνηση;
«Πολλές φορές ναι. Η προπόνηση είναι ένα κομμάτι της ημέρας. Όλα τα υπόλοιπα όμως σε ακολουθούν από το πρωί μέχρι το βράδυ.»
Ένιωσες ποτέ ότι στερήθηκες πράγματα σε σχέση με συνομήλικούς σου;
«Όχι ιδιαίτερα. Μπορεί κάποιες φορές να μην μπορώ να κάνω όσα κάνουν άλλοι φίλοι μου, αλλά δεν με ενοχλεί. Δεν είναι πράγματα που έτσι κι αλλιώς θα επέλεγα να κάνω συχνά.»
Δεν ζήλεψες ποτέ αυτή την πιο ανέμελη ζωή;
«Όχι. Ο στίβος μου έχει δώσει τόσες εμπειρίες που νιώθω πως μου προσφέρει πολύ περισσότερα απ’ όσα μου στερεί. Αντί να πάω μια πενταήμερη εκδρομή, μπορεί να βρεθώ δύο εβδομάδες στην Αμερική ή σε κάποια άλλη χώρα για αγώνες. Είναι εμπειρίες που δεν θα είχα ζήσει διαφορετικά.»
Ποιο ταξίδι ξεχωρίζεις περισσότερο;
«Το Περού, το Μπαχρέιν και γενικά οι διοργανώσεις εκτός Ευρώπης. Είναι προορισμοί που πιθανότατα δεν θα είχα επισκεφθεί αν δεν ήμουν αθλήτρια.»
Πιστεύεις ότι τα social media βοηθούν έναν αθλητή του στίβου;
«Σίγουρα βοηθούν. Ίσως όχι στον βαθμό που συμβαίνει σε αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ, όμως κάθε προβολή είναι σημαντική. Ακόμα κι αν γνωρίσει λίγος περισσότερος κόσμος έναν αθλητή ή μια διοργάνωση, είναι κάτι θετικό.»
Μπορούν να φέρουν τον κόσμο πιο κοντά στους αθλητές;
«Ναι, ειδικά όταν κάποιος δείχνει την καθημερινότητά του, την προπόνηση ή το τι συμβαίνει πίσω από τους αγώνες. Ο κόσμος μπορεί να γνωρίσει καλύτερα τον αθλητή και να καταλάβει τι πραγματικά απαιτεί ο πρωταθλητισμός.»
Εσύ είσαι ενεργή σε αυτό το κομμάτι;
«Όχι ιδιαίτερα. Δεν ανεβάζω τόσο συχνά περιεχόμενο από την καθημερινότητά μου ή τις προπονήσεις μου. Περισσότερο μοιράζομαι τα αποτελέσματα και κάποιες σημαντικές στιγμές.»
Θεωρείς ότι υπάρχουν ακόμα στερεότυπα απέναντι στις γυναίκες στον αθλητισμό;
«Πιστεύω πως ναι. Ευτυχώς προσωπικά δεν έχω βιώσει κάτι τέτοιο στον χώρο του στίβου, όμως θεωρώ ότι σε αρκετά αθλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν στερεότυπα και διαφορετική αντιμετώπιση.»
Άρα στον στίβο τα πράγματα είναι καλύτερα;
«Από τη δική μου εμπειρία ναι. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω νιώσει κάποια διαφορετική μεταχείριση λόγω φύλου. Ίσως σε άλλα αθλήματα να είναι πιο έντονο.»
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους αθλητές και αθλήτριες να ξεχωρίζουν. Πού το αποδίδεις;
«Πιστεύω ότι πλέον οι γονείς ενθαρρύνουν περισσότερο τα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Η άσκηση έχει μπει περισσότερο στην καθημερινότητα και θεωρείται πλέον κάτι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη ενός παιδιού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βλέπουμε περισσότερα παιδιά να μπαίνουν στον χώρο και, φυσικά, περισσότερα ταλέντα να αναδεικνύονται.»
Τι θα έπρεπε να αλλάξει ώστε ένας αθλητής να μπορεί να αφοσιωθεί ακόμα περισσότερο στον στίβο;
«Πιστεύω ότι το σημαντικότερο είναι να υπάρχει υπομονή. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί να αφιερώσεις μεγάλο μέρος της ζωής σου σε αυτό που κάνεις. Όταν έρχονται τα αποτελέσματα, όλα γίνονται πιο εύκολα, γιατί αποκτάς επιβεβαίωση ότι η δουλειά σου αποδίδει.»
Κι όταν τα αποτελέσματα δεν έρχονται;
«Εκεί είναι το δύσκολο κομμάτι. Πολλοί αθλητές απογοητεύονται και εγκαταλείπουν όταν δεν βλέπουν άμεσα πρόοδο. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίζεις. Ο πρωταθλητισμός έχει και καλές και κακές στιγμές. Αν σταματάς με την πρώτη δυσκολία, δεν θα μάθεις ποτέ πού πραγματικά μπορείς να φτάσεις.»
Μπορεί ένας αθλητής να βιοποριστεί αποκλειστικά από τον στίβο στην Ελλάδα;
«Είναι πολύ δύσκολο. Υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις αθλητών που βρίσκονται στο κορυφαίο επίπεδο, όπως ο Μίλτος Τεντόγλου ή ο Εμμανουήλ Καραλής, όμως για τους περισσότερους αθλητές τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.»
Γι’ αυτό και θεωρείς σημαντικές τις σπουδές;
«Ακριβώς. Πιστεύω ότι κάθε αθλητής πρέπει να έχει και μια δεύτερη επιλογή για το μέλλον του. Ένα πτυχίο ή μια επαγγελματική διέξοδο που θα τον βοηθήσει όταν ολοκληρωθεί η αθλητική του πορεία.»
Χρυσό στο Βαλκανικό και το βλέμμα στο Παγκόσμιο Κ20
Ποιος είναι ο μεγάλος στόχος για το υπόλοιπο της σεζόν;
«Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20. Είναι ο βασικός στόχος γύρω από τον οποίο έχει χτιστεί ολόκληρη η φετινή χρονιά.»
Μιλάμε απλώς για συμμετοχή ή για κάτι περισσότερο;
(σ.σ. γέλια) «Θέλω να κάνω μια πολύ καλή εμφάνιση και να διεκδικήσω μια όσο το δυνατόν καλύτερη θέση. Δεν μου αρέσει να λέω μεγάλα λόγια πριν από τους αγώνες, αλλά σίγουρα θέλω να πετύχω κάτι σημαντικό.»
Ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που έχεις ζήσει μέχρι σήμερα στον αθλητισμό;
«Το Ευρωπαϊκό Κ20 και η μεταγραφή για τη σχολή που ήθελα. Όταν τελείωσε ο αγώνας, ένιωσα ότι έκλεινε ένας ολόκληρος κύκλος. Όλη η πίεση, η κούραση, οι Πανελλαδικές, οι προπονήσεις, όλα εκείνα που είχα περάσει μέσα στη χρονιά δικαιώθηκαν εκείνη τη στιγμή. Ήταν η ανταμοιβή μιας ολόκληρης χρονιάς γεμάτης θυσίες.»
Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο θετικό σου στοιχείο;
«Η πειθαρχία μου. Δεν έχω παρατήσει ποτέ προπόνηση ή αγώνα. Προσπαθώ πάντα να δίνω το καλύτερο που μπορώ και να φτάνω στα όριά μου.»
Και τι θα ήθελες να βελτιώσεις;
«Τη διαχείριση του άγχους. Όσο μεγαλώνουν οι στόχοι και οι προσδοκίες, τόσο πιο σημαντικό γίνεται να μπορείς να ελέγχεις την πίεση.»
Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε ένα παιδί που σκέφτεται να ξεκινήσει στίβο;
«Να το δοκιμάσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο στίβος δεν σου προσφέρει μόνο επιδόσεις ή μετάλλια. Σε βοηθά να χτίσεις χαρακτήρα, να κοινωνικοποιηθείς, να γνωρίσεις ανθρώπους και να ζήσεις εμπειρίες που θα θυμάσαι για πάντα. Ακόμη και μια ημερίδα, μια εκδρομή με την ομάδα ή ένας αγώνας μπορούν να σου προσφέρουν όμορφες εμπειρίες. Ο αθλητισμός έχει αξία σε κάθε επίπεδο.»
Πριν ολοκληρώσουμε, θα ήθελα ένα σχόλιο για το χρυσό μετάλλιο στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα στα 1.500 μέτρα. Πώς έζησες αυτή την εμπειρία;
«Έτρεξα στα 1.500 μέτρα ως μέρος της προετοιμασίας μου για το Παγκόσμιο Κ20. Η κούρσα ήταν περισσότερο τακτικής, καθώς τα πρώτα μέτρα πήγαν αρκετά αργά μέχρι να βγει κάποια αθλήτρια μπροστά. Υπήρξαν αρκετά σπρωξίματα μέχρι περίπου το 1.000άρι, όπου αποφάσισα να περάσω μπροστά και από εκεί και πέρα όλα κρίθηκαν στην αλλαγή του ρυθμού, την οποία κατάφερα να αντέξω μέχρι το τέλος.
Με τον προπονητή μου είχαμε συζητήσει από πριν την τακτική που θα ακολουθούσαμε και χαίρομαι που κατάφερα να την εφαρμόσω και στον αγώνα. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που κατέκτησα την πρώτη θέση για δεύτερη φορά σε μεγάλη διοργάνωση Ανδρών/Γυναικών και που έχω την ευκαιρία να βρίσκομαι σε αποστολές μαζί με Ολυμπιονίκες και σπουδαίους αθλητές. Ελπίζω να συνεχιστεί αυτή η πορεία.
Παράλληλα, ήταν πολύ όμορφο που η διοργάνωση έγινε στην Ελλάδα, γιατί η στήριξη του κόσμου είναι πάντα κάτι πολύ σημαντικό για εμάς.»
Αν έπρεπε να περιγράψεις με μία φράση τι σου έχει προσφέρει ο στίβος, ποια θα ήταν αυτή;
«Ο στίβος μου έχει δώσει πολύ περισσότερα απ’ όσα μου έχει ζητήσει.»