Στις 21:00 στο T-Center Athens ο Ολυμπιακός και η Ρεάλ Μαδρίτης διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε έναν τελικό που μοιάζει να έχει δύο επίπεδα ανάγνωσης. Το πρώτο είναι το προφανές: η ποιότητα, το μέγεθος και η εμπειρία δύο οργανισμών που έχουν γράψει ιστορία στην EuroLeague. Το δεύτερο όμως, ίσως ακόμη πιο κρίσιμο, είναι το καθαρά τακτικό.
Ο τελικός αυτός δεν θα κριθεί μόνο στο ταλέντο. Θα κριθεί στις λεπτομέρειες, στις προσαρμογές και κυρίως στο πώς κάθε ομάδα θα επιχειρήσει να κρύψει τις αδυναμίες της και να εκθέσει του αντιπάλου. Και σε αυτό το επίπεδο, οι απουσίες της Ρεάλ αλλάζουν πλήρως την ισορροπία του παιχνιδιού και ο Ολυμπιακός πρέπει να προσαρμοστεί σε αυτό.
Η Ρεάλ χωρίς σέντερ: το τεράστιο πρόβλημα και η ταυτόχρονη παγίδα
Η μεγαλύτερη είδηση πριν από τον τελικό αφορά ασφαλώς τη frontline της Ρεάλ. Ο Έντι Ταβάρες παραμένει εκτός, ο Άλεξ Λεν επίσης δεν είναι διαθέσιμος, ενώ ο Ουσμάν Γκαρούμπα τραυματίστηκε σοβαρά στον ημιτελικό απέναντι στη Βαλένθια και τέθηκε νοκ-άουτ για τον τελικό, κάτι που επιβεβαίωσε και ο Σέρτζιο Σκαριόλο.
Αυτό σημαίνει πως η «βασίλισσα» πηγαίνει στον σημαντικότερο αγώνα της χρονιάς χωρίς καθαρό σέντερ. Όλα δείχνουν ότι ο Τρέι Λάιλς θα χρησιμοποιηθεί αρκετά ως center, με τον Τσούμα Οκέκε να λειτουργεί επίσης ως stretch-5 σε χαμηλά σχήματα.
Στα χαρτιά αυτό μοιάζει ιδανικό για τον Ολυμπιακό. Οι Πειραιώτες διαθέτουν τεράστιο πλεονέκτημα μεγέθους με τον Νίκολα Μιλουτίνοφ και τον Ταϊρίκ Τζόουνς και θεωρητικά μπορούν να κυριαρχήσουν στα ριμπάουντ, να επιβάλουν παιχνίδι κοντά στο καλάθι και να φθείρουν τη Ρεάλ μέσα στη ρακέτα.
Όμως εδώ βρίσκεται και η μεγάλη παγίδα.
Η Ρεάλ πιθανότατα θα μετατρέψει την απουσία κλασικού σέντερ σε όπλο spacing. Με τον Λάιλς και κυρίως τον Οκέκε στο «5», οι Ισπανοί αποκτούν πέντε παίκτες που μπορούν να απειλήσουν περιφερειακά. Αυτό σημαίνει πως οι ψηλοί του Ολυμπιακού θα αναγκαστούν να βγουν μακριά από το καλάθι, να ακολουθήσουν στα close-outs και να αμυνθούν σε χώρους που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα ήθελαν.
Η Ρεάλ θα επιχειρήσει να «τραβήξει» τον Μιλουτίνοφ έξω από τη ρακέτα, να ανοίξει διαδρόμους για cuts και drives και να δημιουργήσει καταστάσεις συνεχούς περιστροφής στην άμυνα του Ολυμπιακού. Ουσιαστικά, η ομάδα του Σκαριόλο θα προσπαθήσει να ανταλλάξει το μειονέκτημα του μεγέθους με πλεονέκτημα ταχύτητας, spacing και εκτέλεσης.
Και αυτό μετατρέπει τον τελικό σε ένα πολύ πιο σύνθετο tactical battle από όσο φαίνεται αρχικά.
Οι ζώνες του Σκαριόλο: το βασικό αμυντικό όπλο της Ρεάλ
Το δεύτερο μεγάλο κομμάτι της τακτικής μάχης αφορά τις άμυνες ζώνης που αναμένεται να χρησιμοποιήσει ο Σκαριόλο.
Στον ημιτελικό απέναντι στη Βαλένθια, η Ρεάλ έπαιξε σε μεγάλα διαστήματα ζώνη 3-2, με τον Γκαρούμπα να έχει έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο ρόλο. Ο Ισπανός λειτουργούσε ως «σύρτης», μετακινούμενος συνεχώς από τη μία πλευρά στην άλλη, καλύπτοντας gaps, κόβοντας γραμμές πάσας και επιτρέποντας στη Ρεάλ να προσαρμόζεται δυναμικά στις μεταφορές της μπάλας.
Με την απουσία του Γκαρούμπα, ο παίκτης που πιθανότατα θα αναλάβει αυτόν τον ρόλο είναι ο Γκάμπριελ Ντεκ. Ο Αργεντινός διαθέτει το κορμί, τη δύναμη και κυρίως το μπασκετικό IQ για να παίξει αυτόν τον hybrid ρόλο ανάμεσα σε φόργουορντ και help defender.
Παράλληλα, δεν θα προκαλέσει έκπληξη αν ο Σκαριόλο επιστρατεύσει και box’n’one άμυνα, μια τακτική που έχει χρησιμοποιήσει τόσο με τη Ρεάλ στον τελικό του Κάουνας όσο και ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Ισπανίας απέναντι στην Εθνική Ελλάδας.
Σε αυτή τη μορφή άμυνας, οι τέσσερις παίκτες σχηματίζουν ζώνη, ενώ ένας αμυντικός παίζει προσωπική άμυνα-«σκιά» πάνω στον βασικό δημιουργό ή scorer του αντιπάλου. Σε αυτό το matchup, όλα δείχνουν ότι ο Ντεκ θα αναλάβει να ακολουθεί παντού τον Σάσα Βεζένκοφ.
Η λογική πίσω από αυτή την επιλογή είναι ξεκάθαρη: να κοπεί η συνεχής κίνηση του Βεζένκοφ χωρίς την μπάλα, να περιοριστούν τα flare screens και οι weak side συνεργασίες που αποτελούν βασικό κομμάτι της motion offence του Ολυμπιακού.
Και η αλήθεια είναι πως η ζώνη προσφέρει στη Ρεάλ τρία πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα:
- Δυσκολεύει την πρόσβαση κοντά στο καλάθι και αναγκάζει τον αντίπαλο να επιτεθεί περισσότερο από τις γωνίες και την περιφέρεια.
- Δίνει μεγαλύτερη ασφάλεια στο αμυντικό ριμπάουντ, αφού οι αμυνόμενοι βρίσκονται ήδη κοντά στη ρακέτα τη στιγμή της εκτέλεσης.
- Μειώνει τη φθορά από φάουλ, επειδή περιορίζει τις καταστάσεις isolation και τα missmatches που μπορούν να στοχευτούν.
Ουσιαστικά, ο Σκαριόλο θα προσπαθήσει να μετατρέψει το παιχνίδι σε αγώνα εκτέλεσης. Να αναγκάσει τον Ολυμπιακό να νικήσει με μακρινό σουτ και όχι με την κλασική δημιουργία του μέσα από την κυκλοφορία και τα cuts.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη EuroLeague (@euroleague)
Το μέγεθος της Ρεάλ και οι δύο τεράστιες απειλές: Χεζόνια και Φελίθ
Ακόμη και χωρίς κλασικό center, η Ρεάλ παραμένει μια ομάδα με τεράστιο μέγεθος στις υπόλοιπες θέσεις.
Ο Μάριο Χεζόνια αποτελεί ίσως το πιο δύσκολο matchup του αγώνα. Ο Κροάτης διαθέτει σπάνιο συνδυασμό κορμιού, τεχνικής και shot creation και είναι δεδομένο ότι θα επιχειρήσει να ποστάρει συνεχώς τα forwards του Ολυμπιακού.
Το έκανε και στην αναμέτρηση του ΣΕΦ, όπου χτύπησε αρκετές φορές με πλάτη, εκμεταλλευόμενος είτε το ύψος είτε τη δύναμή του απέναντι σε πιο undersized αμυντικούς. Και σε έναν τελικό όπου κάθε mismatch αποκτά τεράστια αξία, η Ρεάλ πιθανότατα θα ψάξει ξανά αυτή τη συνθήκη.
Την ίδια στιγμή, ο Αντρές Φελίθ εξελίσσεται σε εξαιρετικά κομβικό παράγοντα. Ο γκαρντ της Ρεάλ σουτάρει με 46% από τα 6.75 και αποτελεί μόνιμη απειλή τόσο σε transition όσο και σε second side δράσεις.
Το πρόβλημα με τον Φελίθ δεν είναι μόνο η ευστοχία του. Είναι ότι αναγκάζει την άμυνα να «κολλήσει» επάνω του. Και αυτό ανοίγει χώρους για drives, cuts και extra πάσες.
Σε ένα παιχνίδι που πιθανότατα θα έχει πολλές βοήθειες και πολλές περιστροφές, η ικανότητα της Ρεάλ να τιμωρεί κάθε αμυντική υπερφόρτωση μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική.
Τι πρέπει να κάνει ο Ολυμπιακός για να κατακτήσει την EuroLeague
Για τον Ολυμπιακό, το κλειδί είναι να χτυπήσει τις αδυναμίες της Ρεάλ χωρίς να παρασυρθεί από τον ρυθμό και το spacing των Ισπανών.
Πρώτα απ’ όλα, οι Πειραιώτες χρειάζονται σχήματα με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ και κυρίως με τον Νάιτζελ Γουίλιαμς-Γκος ή τον «Τζόσεφ» στη θέση του point guard ώστε να υπάρχει πραγματική απειλή πίσω από τα σκριν. Ο Τόμας Γουόκαπ αναμένεται να παίζεται under σχεδόν σε κάθε pick n roll, άρα ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν guard που να αναγκάζει τη ζώνη να ανοίξει.
Εξαιρετικά σημαντική μπορεί να αποδειχθεί και η παρουσία του Άλεκ Πίτερς στο «3». Με αυτό το σχήμα, οι «ερυθρόλευκοι» αποκτούν τέσσερις παίκτες που απειλούν σταθερά από το τρίποντο, κάτι που μπορεί να διαλύσει τις αποστάσεις της ζώνης.
Παράλληλα, ο Ολυμπιακός πρέπει να εκμεταλλευτεί άμεσα το έλλειμμα μεγέθους της Ρεάλ μέσα από early post-up καταστάσεις. Πριν οργανωθεί η ζώνη, πριν στηθεί η weak side βοήθεια.
Ο Μιλουτίνοφ μπορεί να κυριαρχήσει εκεί, όχι μόνο σκοράροντας αλλά και δημιουργώντας από το low post. Και ακριβώς εδώ ο Ταϊρίκ Τζόουνς μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός, λόγω ενέργειας, ταχύτητας και ικανότητας να τελειώνει φάσεις δυναμικά.
Ο Ολυμπιακός επίσης πρέπει να τρέξει στο transition — αλλά με έλεγχο. Η Ρεάλ απέδειξε απέναντι στη Βαλένθια ότι μπορεί να ακολουθήσει υψηλό τέμπο και να γίνει εξαιρετικά αποτελεσματική σε παιχνίδι κατοχών. Άρα το ζητούμενο δεν είναι το ανεξέλεγκτο run and gun, αλλά το επιλεκτικό transition όταν υπάρχουν καθαρές προϋποθέσεις.
Αμυντικά, όταν ο Ολυμπιακός επιστρέψει στις αλλαγές, ο Ταϊρίκ Τζόουνς θα είναι ίσως ο πιο σημαντικός παίκτης του πλάνου. Η δυνατότητά του να μαρκάρει πολλές θέσεις και να επιβιώνει απέναντι σε guards και forwards δίνει τεράστια ευελιξία στον Γιώργος Μπαρτζώκας.
Ταυτόχρονα, οι Ντόρσεϊ και Εβάν Φουρνιέ πρέπει να βρουν early pick n roll καταστάσεις πριν η άμυνα της Ρεάλ «κλειδώσει» τις περιστροφές της.
Και τέλος, όταν η Ρεάλ επιστρέψει σε man-to-man άμυνα, εκεί ο Ολυμπιακός οφείλει να επαναφέρει τη χαρακτηριστική motion offence του Μπαρτζώκα. Συνεχής κίνηση, back screens, stagger δράσεις, weak side κοψίματα και διαρκής κυκλοφορία.
Η Ρεάλ έχει μέγεθος, έχει εμπειρία και έχει κορμιά. Όμως δεν διαθέτει την αμυντική ταχύτητα και τους elite perimeter stoppers που διαθέτουν ομάδες όπως η Φενέρμπαχτσε. Και αυτό είναι ένα σημείο που ο Ολυμπιακός μπορεί να εκμεταλλευτεί.
Σύνοψη
Ο τελικός του T-Center Athens μοιάζει με μια σκακιστική μάχη υψηλού επιπέδου.
Η Ρεάλ έρχεται λαβωμένη στη frontline, αλλά προσπαθεί να μετατρέψει το πρόβλημα σε tactical πλεονέκτημα μέσα από five-out σχήματα, stretch-5 επιλογές και σύνθετες άμυνες ζώνης. Ο Σκαριόλο θα επιχειρήσει να ελέγξει τον ρυθμό, να προστατεύσει τη ρακέτα και να οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε παιχνίδι εκτέλεσης.
Από την άλλη, ο Ολυμπιακός καλείται να χτυπήσει εκεί όπου η Ρεάλ πονά περισσότερο: στο μέγεθος κοντά στο καλάθι, στην έλλειψη rim protection και στις αμυντικές περιστροφές απέναντι σε lineups με πολλούς σουτέρ.
Το αν οι «ερυθρόλευκοι» θα κατακτήσουν την κορυφή της Ευρώπης θα εξαρτηθεί από το αν θα καταφέρουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην υπομονή και την επιθετικότητα. Αν θα μπορέσουν να διαβάσουν τις ζώνες, να επιβάλουν το physical παιχνίδι τους χωρίς να χάσουν τη spacing ισορροπία τους και να μετατρέψουν το θεωρητικό πλεονέκτημα της frontline σε πραγματική κυριαρχία στο παρκέ.
Γιατί σε τέτοιους τελικούς, τα πάντα κρίνονται στις λεπτομέρειες.