Το χθεσινοβραδινό παιχνίδι της Παρί Σέν Ζερμέν με την Μπάγερν Μονάχου είναι ένα από τα κορυφαία παιχνίδια τα οποία έχουμε παρακολουθήσει την τελευταία δεκαετία στο UEFA Champions League και κατάφερε να καταρρίψει κάθε «νοσταλγικό αφήγημα» ενάντια στο ποδόσφαιρο του σήμερα.
Έχθες (28/4) όλος ποδοσφαιρικός πλανήτης έμεινε να κοιτάει αποσβολωμένος ίσως το καλύτερο παιχνίδι της φετινής σεζόν και ένα από τα καλύτερα της δεκαετίας. Εκείνο ανάμεσα στην Παρί του Λουίς Ενρίκε και στην Μπάγερν Μονάχου του Βίνσεντ Κομπανί. Οι δύο αυτές ομάδες μας χάρισαν ένα παιχνίδι γεμάτο ανατροπές και συγκινήσεις, 9 γκολ και έναν απίστευτο ρυθμό, που μας αποδεικνύει γιατί είναι οι δύο καλύτερες ομάδες στον πλανήτη.
Η «νοσταλγία σώπασε»
Συγχά ακούμε από φίλαθλους πως οι σημερινοί ποδοσφαιριστές δεν είναι τόσο ολοκληρωμένοι όσο εκείνοι των περασμένων δεκαετιών. Πως οι σημερινοί αθλητές βασίζονται περισσότερο στα φυσικά τους προσόντα, όπως η δύναμη και η ταχύτητα και λιγότερο στην τεχνική τους , κάτι το οποίο οδηγεί στην έλλειψη θεάματος. Αυτό το αφήγημα περί σύχρονου ποδοσφαίρου ενάντια στο «παλιό» καταρρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες από τις δύο καλύτερες ομάδες του πλανήτη. Δεν είναι το σκορ το οποίο ήρθε 5-4 υπέρ της Παρί ούτε οι συνεχόμενες ανατροπές του.
Ήταν η απόδειξη πως οι ποδοσφαιριστές του σήμερα βρίσκονται στην πιο ολοκληρωμένη μορφή τους μέχρι στιγμής. Πολλοί θεωρούν πως οι παίχτες σήμερα δεν προσφέρουν θέαμα διότι δεν έχουν την τεχνική των παλαιότερων. Αυτό φυσικά και δεν ισχύει. Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι πιο γρήγορο από ποτέ επομένως ο χρόνος δράσης του ποδοσφαιριστή μειώνεται μαζί και με τον χώρο στον οποίο θα πρεπει να ανταπεξέλθει. Είναι φυσικά γνωστό πως όσο μικρότερο χώρο διαθέτει ένας ποδοσφαιριστής τόσο καλύτερη τεχνική απαιτείται να έχει. Αυτό το απέδειξε στο τελευταίο γκολ της αναμέτρησης ο Λουίς Ντίαζ ο οποίος μέσα σε δευτερόλεπτα κατάφερε να «κολλήσει» την μπάλα στο παπούτσι του να γυρίσει το κορμί ένω είχε πάνω του τον Μαρκίνιος και να στείλει την μπάλα στο «παραθυράκι» της εστίας του Σαφόνοφ.
Ταυτόχρονα πέρα από τα εξαιρετικά τεχνικά τους προσόντα εν αντιθέσει με το παρελθόν οι ποδοσφαιριστές πρέπει να είναι και εξαιρετικοί αθλητές. Τα τρεξίματα, η δύναμη και η ένταση η οποία πρέπει να έχουν απαιτεί πολύωρη δουλειά χωρίς την μπάλα για να μπορούν να πρεσάρουν την αντίπαλη άμυνα, να μπορούν να προλάβουν να γυρίσουν για να καλύψουν τους χώρους αλλά και να μπορούν να βγούν γρήγορα σε επιθετικό «transition». Μάλιστα οι παίχτες του σήμερα πρέπει να έχουν και την δυνατότητα να μπορούν να αφομιώσουν τις εξαιρετικά περίπλοκες τακτικές των προπονητών τους κάτι που απαιτεί αντίληψη, υπομονή και κατανόηση του τακτικού πλάνου. Όλοι οι ποδοσφαιριστές είναι μέρος ενός σχεδίου και όποιος δεν μπορεί να είναι συνεπείς τακτικά δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο κορυφαίο επίπεδο του UEFA Champions League.
Το χθεσινό παιχνίδι της Παρί με την Μπάγερν μας έκανε να «εκτιμήσουμε» λίγο παραπάνω το ποδοσφαιρικό προϊόν το οποίο καταναλώνουμε σήμερα. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να νοσταλγούμε και πολλές φορές να «θεοποιούμε» πράγματα του παρελθόντος διότι τα συνδέουμε με αναμνήσεις, κάτι που μας κάνει να είμαστε αυτομάτως αρνητικοί σε οτιδήποτε έχει σχέση με το παρόν, το μέλλον και την εξέλιξη. Έτσι γινόμαστε άδικοι διότι δεν θέλουμε να αποδεχτούμε πως μερικά από τα αγαπημένα μας πράγματα (όπως και το ποδόσφαιρο) αλλάζουν και εξελίσσονται και έτσι η κριτική μας προς ότι καινούργιο είναι αυτομάτως κακεντρεχής.
Αυτό το οποίο θα πρέπει να καταλάβουμε είναι πως αυτή την στιγμή το ποδόσφαιρο έχει πάρει την πιο ολοκληρωμένη μορφή του και πως οι αθλητές του σήμερα πρέπει να έχουν φυσικά , τεχνικά και νοητικά χαρακτηριστικά για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο κορυφαίο επίπεδο, κάτι που στο παρελθόν δεν υπήρχε. Ωστόσο δεν σημαίνει πως οι παίχτες του παρελθόντος ήταν ανεπαρκτής. Με λίγα λόγια δεν θα πρέπει να έχουμε αρνητική στάση ούτε στο ποδόσφαιρο των περασμένων ετών ούτε στο ποδόσφαιρο του σήμερα, διότι το παρελθόν είναι ο οδηγός του παρόντος αλλά και η βάση για το μέλλον.