Mπορεί το αποτέλεσμα να έχει την μεγαλύτερη αξία στο άθλημα του ποδοσφαίρου, όμως, στην μακρά ιστορία του υπήρξαν ομάδες που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους όχι για τους τίτλους αλλά για το ποδόσφαιρο που κατάφεραν να παράξουν. Μια τέτοια περίπτωση είναι η Νιούκαστλ του Κέβιν Κίγκαν, οι ” Great Entertainers” που έθελξαν με την απόδοση τους, αλλά δεν κατάφεραν τελικά να κατακτήσουν την πολυπόθητη Premier League.

Ο Κέβιν Κίγκαν είχε περάσει τα προηγούμενα επτά χρόνια ζώντας στην Ισπανία, όμως όταν ο σερ Τζον Χολ – έτοιμος τότε να αναλάβει τη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ – του πρότεινε να επιστρέψει ως προπονητής, η νοσταλγία για το Τάινσαϊντ αποδείχθηκε ακαταμάχητη.

Η κατάσταση του συλλόγου ήταν δραματική: οικονομική κατάρρευση, άμεσος κίνδυνος υποβιβασμού από τη Second Division – κάτι που θα σήμαινε την πρώτη πτώση στην τρίτη κατηγορία – και ένα Σεντ Τζέιμς Παρκ παραμελημένο. Στη χρονιά των 100 χρόνων της, η Νιούκαστλ χρειαζόταν επειγόντως έναν σωτήρα.

Η παρουσία και μόνο του Κίγκαν αναπτέρωσε το ηθικό των φιλάθλων, όπως είχε συμβεί και όταν επέστρεψε ως παίκτης. Το ίδιο φάνηκε να συμβαίνει και με τους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι την τελευταία αγωνιστική κατάφεραν οριακά να εξασφαλίσουν την παραμονή τους.

Η άνοδος των «Entertainers»

Αφού ολοκλήρωσαν τη σεζόν στην 20ή θέση, ο Κίγκαν και ο σερ Τζον Χολ ένωσαν τις δυνάμεις τους και πυροδότησαν μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση. Η αγωνιστική περίοδος 1992/93 ξεκίνησε ιδανικά, με τη Νιούκαστλ να καταγράφει 11 συνεχόμενες νίκες.

Προς το τέλος της σεζόν αποκτήθηκε ο νεαρός Άντι Κόουλ από την Μπρίστολ Σίτι, ενώ παίκτες όπως οι Στιβ Χάουι, Λι Κλαρκ, Τζον Μπέρεσφορντ, Ρομπ Λι και ο αείμνηστος Πάβελ Σρνίτσεκ αποτέλεσαν τον κορμό της νέας ομάδας.

Η επιστροφή στην ελίτ ήρθε με εκκωφαντικό τρόπο: νίκη 7-1 επί της Λέστερ και άνοδος στην Premier League. Στη δεύτερη κιόλας σεζόν του πρωταθλήματος, η ομάδα του Κίγκαν ενισχύθηκε και κατέκτησε την τρίτη θέση, καθιερώνοντας τη Νιούκαστλ ως δύναμη.

Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν το ποδόσφαιρο που παρουσίαζε: επιθετικό, θεαματικό, με γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και εντυπωσιακό παιχνίδι από τα άκρα. Το καλοκαίρι του 1995 προστέθηκαν ποιότητα και λάμψη, με τις μεταγραφές των Λες Φέρντιναντ και Νταβίντ Ζινόλα.

Ο Γουόρεν Μπάρτον ήρθε ως επιθετικογενής μπακ, ο Πίτερ Μπίρντσλεϊ επέστρεψε για δεύτερη θητεία, ενώ οι Φιλίπ Αλμπέρ και Ντάρεν Πίκοκ ενίσχυσαν την άμυνα. Η Νιούκαστλ απέκτησε το προσωνύμιο «The Entertainers», μετατρεπόμενη στη δεύτερη αγαπημένη ομάδα των ουδέτερων φιλάθλων.

Μια ανάσα από την κορυφή

Το Σεντ Τζέιμς Παρκ ανακαινιζόταν, τα εισιτήρια διαρκείας είχαν λίστα αναμονής και η ομάδα επέστρεφε στην Ευρώπη. Τη σεζόν 1995/96 η Νιούκαστλ έφτασε όσο ποτέ κοντά στην κατάκτηση του τίτλου. Τον Ιανουάριο βρισκόταν 12 βαθμούς μπροστά, όμως η πτώση της φόρμας της, σε συνδυασμό με την αντεπίθεση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Άλεξ Φέργκιουσον, αποδείχθηκαν καθοριστικές.

Η ήττα με 4-3 από τη Λίβερπουλ στο Άνφιλντ – ένα παιχνίδι που πολλοί θεωρούν κορυφαίο στην ιστορία της Premier League – καθώς και η ήττα από την Μπλάκμπερν με δύο γκολ στα τελευταία λεπτά, κόστισαν ακριβά. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πήρε τελικά τον τίτλο με διαδοχικές οριακές νίκες.

Η επιστροφή του Σίρερ και η συνέχεια

Αντί να απογοητευτεί, η Νιούκαστλ έστειλε μήνυμα φιλοδοξίας σπάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ μεταγραφής για να αποκτήσει τον τοπικό ήρωα Άλαν Σίρερ από την Μπλάκμπερν, έναντι 15 εκατομμυρίων λιρών – μια επένδυση που δικαιώθηκε απόλυτα.

Ο Κίγκαν αποχώρησε στα μέσα της επόμενης σεζόν, αλλά όχι πριν από μια αξέχαστη νίκη 5-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με το εκπληκτικό «τσιπ» του Φιλίπ Αλμπέρ να σφραγίζει τον θρίαμβο. Υπό τον Κένι Νταλγκλίς, η Νιούκαστλ τερμάτισε ξανά δεύτερη και εξασφάλισε για πρώτη φορά συμμετοχή στο Champions League, μετά από αλλαγή στα κριτήρια πρόκρισης.

Παρά το πιο συντηρητικό στιλ του Σκωτσέζου τεχνικού, οι στιγμές μαγείας δεν έλειψαν. Τον Σεπτέμβριο του 1997, το χατ-τρικ του Φαουστίνο Ασπρίγια χάρισε μια ιστορική νίκη 3-2 επί της Μπαρτσελόνα στο κατάμεστο Σεντ Τζέιμς Παρκ, ενώ το 1998 η ομάδα έφτασε στον τελικό Κυπέλλου Αγγλίας για πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια, γνωρίζοντας ωστόσο την ήττα από την Άρσεναλ στο Γουέμπλεϊ.

Ο επίλογος

Η Νιούκαστλ του Κέβιν Κίγκαν μπορεί να μην έφτασε ποτέ στην απόλυτη δικαίωση της κατάκτησης της Premier League, όμως η κληρονομιά της ξεπέρασε κατά πολύ τους τίτλους. Εκείνη η ομάδα τόλμησε να ονειρευτεί, επιδιώκοντας να συνδυάσει την επιτυχία με το ποιοτικό και θεαματικό ποδόσφαιρο, σε μια εποχή όπου ο πραγματισμός συχνά υπερίσχυε της προσπάθειας για παραγωγικό ποδόσφαιρο. Με επιθετική φιλοσοφία, ένταση και διαρκή αναζήτηση του γκολ, οι «Entertainers» απέδειξαν ότι η απόλαυση του παιχνιδιού δεν είναι ασύμβατη με τον πρωταθλητισμό.

Παρότι ο τίτλος δεν ήρθε ποτέ, η παρακαταθήκη που άφησε ο Κίγκαν υπήρξε ανεκτίμητη. Η Νιούκαστλ ενέπνευσε συλλόγους που δεν ανήκαν στα παραδοσιακά μεγαθήρια να πιστέψουν ότι μπορούν να κοιτάξουν ψηλά, παίζοντας ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου και με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα. Έτσι, η ομάδα εκείνων των χρόνων δεν έγραψε απλώς ιστορία για τον σύλλογο, αλλά συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας πιο τολμηρής και ελκυστικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας στην Αγγλία των επόμενων δεκαετιών.