Η Χαρτς εκμεταλλεύτηκε το στραβοπάτημα των Ρέιντζερς και πήρε προβάδισμα τίτλου. Είναι όμως αρκετό για να σπάσει το κατεστημένο στη Σκωτία;

Υπάρχουν στιγμές μέσα σε μια σεζόν που δεν καθορίζουν απλώς τη βαθμολογία, αλλά αλλάζουν τη νοοτροπία μιας ομάδας. Η Χαρτς φαίνεται πως βρίσκεται ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο. Το μεγάλο διπλό στην έδρα της Χιμπέρνιαν, σε συνδυασμό με την απρόσμενη ήττα των Ρέιντζερς, δεν έφερε απλώς τρεις βαθμούς. Έφερε αυτοπεποίθηση, δυναμική και ίσως κάτι περισσότερο. Έφερε την αίσθηση ότι το αδύνατο αρχίζει να γίνεται εφικτό.

Η ομάδα του Αλέξανδρου Κυζιρίδη δεν μπήκε ιδανικά στο ντέρμπι του Εδιμβούργου. Βρέθηκε να κυνηγά το σκορ, έδειξε νευρική και χωρίς καθαρό μυαλό. Όμως στο δεύτερο ημίχρονο παρουσίασε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Ανέβασε ρυθμό, πήρε πρωτοβουλίες και κατάφερε να κάνει την ανατροπή σε μια από τις πιο δύσκολες έδρες του πρωταθλήματος. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το χαρακτήρα που έχει αρχίσει να χτίζει.

Το timing αποδείχθηκε ιδανικό. Η ήττα των Ρέιντζερς άνοιξε τον δρόμο και το +4 που δημιουργήθηκε λειτουργεί ως ένα σημαντικό «μαξιλαράκι» ενόψει της συνέχειας. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η Χαρτς κρατά στα χέρια της και το πλεονέκτημα σε πιθανή ισοβαθμία με τη Σέλτικ, κάτι που της επιτρέπει να διαχειριστεί διαφορετικά τα επόμενα παιχνίδια.

Το πρόγραμμα, ωστόσο, δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμό. Το επόμενο ματς με τους Ρέιντζερς μπορεί να μην έχει πλέον χαρακτήρα «τελικού», όμως παραμένει κομβικό. Μια νίκη θα εκτοξεύσει τις πιθανότητες τίτλου, ενώ ακόμη και σε περίπτωση ήττας η κατάσταση δεν εκτροχιάζεται. Εκεί ακριβώς φαίνεται η διαφορά: η πίεση έχει μεταφερθεί αλλού.

Στη συνέχεια, τα παιχνίδια με ομάδες χαμηλότερης δυναμικής κρύβουν τη μεγαλύτερη παγίδα. Εκεί κρίνονται τα πρωταθλήματα. Αν η Χαρτς παρουσιαστεί σοβαρή και αποφύγει απώλειες, τότε θα φτάσει στην τελευταία αγωνιστική έχοντας τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης.

Η ομάδα του Κυζιρίδη δεν έχει κατακτήσει τίποτα ακόμη. Όμως για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, δεν κυνηγά. Ορίζει. Και αυτό από μόνο του είναι ίσως το πιο ισχυρό μήνυμα ότι η ιστορία μπορεί να αλλάξει.