Ο 7ος όμιλος του Παγκοσμίου Κυπέλου 2026 έχει ξεκάθαρο φαβορί το Βέλγιο. Ωστόσο, για τους «Κόκκινους Διαβόλους» αυτή είναι και παγίδα. Η Αίγυπτος, το Ιράν και η Νέα Ζηλανδία αποτελούν υπολογίσιμες δυνάμεις και δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Οι Δυτικές Ακτές της Νότιας Αμερικής είναι έτοιμες να υποδεχτούν μεγάλες ποδοσφαιρικές παραστάσεις, εκπλήξεις αλλά και «πολιτικό δράμα». Αυτή είναι η «ανατομία» του συναρπαστικού Group G.
Βέλγιο
Παίρνοντας «αύρα» από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της γειτονίας του το Βέλγιο ζει τα τελευταία περίπου 12 χρόνια μια «αναγέννηση» και δεν κοιτάει πίσω. Η «Χρυσή Γενιά» ποδοσφαιριστών του 2014-2022 που «γαλουχήθηκαν στα σφυρηλατήρια» των πρωταθλημάτων της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, σιγά σιγά αφήνει την θέση της σε ένα υπερταλαντούχο σύνολο.
Οι «Κόκκινοι Διάβολοι» έχουν συμμετάσχει 15 φορές σε Παγκόσμιο Κύπελλο έχοντας συνολικά 51 αγώνες, με ρεκόρ 21 νίκες, 10 ισοπαλίες και 20 ήττες. Πρώτη της συμμετοχή αποτέλεσε το εναρκτήριο Μουντιάλ του 1930, ενώ από το 1982 έχει απουσιάσει από τη διοργάνωση μόνο 2 φορές (2006,2010). Το μακρινό 1986, οι Βέλγοι εξέπληξαν τον ποδοσφαιρικό πλανήτη όταν νίκησαν του Σοβιετικούς στη φάση των 16, λύγησαν τους Ισπανούς στα προημιτελικά και «κοίταξαν στα μάτια» την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα πριν καταλάβουν την τέταρτη θέση κόντρα στην Γαλλία στο μικρό τελικό.
Ο «άθλος» των Βέλγων ήρθε το 2018. Από το αεροδρόμιο των Βρυξελλών αναχώρησε για την Ρωσία ένα από τα πιο «τρομακτικά» ρόστερ που έχουν υπάρξει σε Μουντιάλ τα τελευταία χρόνια. Κέβιν Ντεμπρούιν, Εντέν Αζάρ, Τιμπό Κουρτουά, Βισέντ Κομπανί και Ντρις Μέρτενς είναι μόνο λίγα από τα κορυφαία ονόματα που δημιουγούσαν εφιάλτες στους αντιπάλους.
Οι όμιλοι ήταν «παιχνιδάκι», οι μαχητικοί Ιάπωνες δεν δυσκόλεψαν το σύνολο του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, ενώ η έκπληξη ήρθε όταν ο Τιμπό Κουρτουά «κατέβασε ρολά» σε μια μυθική εμφάνιση κόντρα στους Βραζιλίανους.
Ωστόσο, εκεί που όλα έδειχναν «κούπα» ήρθαν οι Γάλλοι του Κίλιαν Εμπαπέ να χαλάσουν τα όνειρα των Βέλγων. Στον μικρό τελικό, όμως, γράφτηκε ιστορία! Οι Άγγλοι ηττήθηκαν και το «Χάλκινο» έγραφε… Βέλγιο σκορπίζοντας χαρά σε όλη την χώρα.
Για αυτό, στόχος του Βελγίου είναι πάντα η κορυφή. Η 3η θέση στο Μουντιάλ του 2018, αλλά και ο απρόσμενος αποκλεισμός στην φάση των ομίλων το 2022 έχει σίγουρα προσθέσει ελπίδα, όρεξη αλλά και κίνητρο στο μικρό ευρωπαϊκό έθνος.
Ρούντι Γκαρθία
Μέσα στο 2025 η Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφάσισε να απομακρύνει τον Ντομένικο Τεντέσκο από τον πάγκο της Εθνικής Ομάδας δίνοντας το χρίσμα στον Ρούντι Γκαρθία. Ο Γάλλος προπονητής σίγουρα δεν είναι ένα «εμπορικό» όνομα όπως ο Κάρλο Αντζελότι (Βραζιλία), ο Τόμας Τούχελ (Αγγλία) ή ο Μαουρίσιο Ποκετίνο (ΗΠΑ), ωστόσο πρόκειται για έναν πολύπειρο άνθρωπο που για πάνω από 30 χρόνια ζει στους πάγκους και ξέρει πως παίζεται το ποδόσφαιρο.
Ο Γκαρθία ξεκίνησε την ενασχόληση του με τους πάγκους το 1994 και έχει περάσει από σπουδαίους συλλόγους όπως η Λιλ, η Ρόμα, η Μαρσέιγ και η Νάπολι. Με την Λιλ κατάφερε να κατακτήσει double στην Γαλλία (2010-11), ενώ έζησε σπουδαίες μέρες στην Μασσαλία, όταν έφτασε μέχρι τον τελικό του Europa League (2017-18).
Τακτικά θέλει οι ομάδες του να αποτελούνται πρώτα από όλα από πειθαρχία, ενώ η φιλοσοφία την γρήγορης ανάκτησης της μπάλας και των αντεπιθέσεων φαίνεται να ταιριάζει στο νεανικό προφίλ της Εθνικής Βελγίου.
Το Αστέρι της Ομάδας
Ο πιο σημαντικός παίχτης της Βελγικής ομάδας θα αποτελέσει ο Τιμπό Κουρτουά. Ένας από τους καλύτερους – αν όχι ο καλύτερος – τερματοφύλακας της τελευταίας 15ετίας είναι αυτός που με την εμπειρία του σε αμέτρητες κορυφαίες ποδοσφαιρικές παραστάσεις μπορεί να δώσει θάρρος, καθοδήγηση και ενέργεια στους νεαρούς συμπαίκτες του.
Για όποιον έχει παρακολουθήσει αγώνες της Ρεάλ Μαδρίτης ξέρει ότι όταν ο Κουρτουά είναι σε μαγάλη μέρα η ομάδα δεν χάνει. Έτσι αν ο Βέλγος τερματοφύλαας βρεθεί στο Μουντιάλ σε σπουδαία φόρμα, τότε οι πιθανότητες επιτυχίας του «Κόκκινους Διαβόλους» θα αυξηθούν πολύ.
Σίγουρα αναφορά πρέπει να γίνει και στις άλλες «παλιές καραβάνες» της ομάδας, όπως ο Κέβιν Ντεμπρούιν και ο Ρομελου Λουκάκου, οι οποίοι μεσοεπιθετικά έχουν την ευχέρεια να οδηγήσουν του Βέλγους ψηλά.
Η αποστολή
| ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ | ΟΜΑΔΑ |
|---|---|
| ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ | |
| Τιμπό Κουρτουά | Ρεάλ Μαδρίτης |
| Σένε Λάμενς | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ |
| Μίκε Πέντερς | Στρασμπούρ |
| ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ | |
| Ζένο Ντεμπάστ | Σπόρτινγκ Λισαβόνας |
| Αρτούρ Τεατέ | Άιντραχτ Φρανκφούρτης |
| Μπράντον Μέχελε | Κλαμπ Μπριζ |
| Μάξιμ Ντε Κάιπερ | Μπράιτον |
| Τομά Μενιέ | Λιλ |
| Κόνι Ντε Βίντερ | Μίλαν |
| Τζόακιν Σέις | Κλαμπ Μπριζ |
| Τίμοτι Καστάιν | Φούλαμ |
| Νάθαν Ενγκόι | Λιλ |
| ΜΕΣΟΙ | |
| Άξελ Βίτσελ | Τζιρόνα |
| Κέβιν Ντε Μπρόινε | Νάπολι |
| Γιούρι Τίλεμανς | Άστον Βίλα |
| Ντιέγκο Μορέιρα | Στρασμπούρ |
| Χανς Βανάκεν | Κλαμπ Μπριζ |
| Νίκολας Ράσκιν | Ρέιντζερς |
| Αμάντου Ονάνα | Άστον Βίλα |
| ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ | |
| Ρομελού Λουκάκου | Νάπολι |
| Λεάντρο Τροσάρ | Άρσεναλ |
| Ζερεμί Ντοκού | Μάντσεστερ Σίτι |
| Ντόντι Λουκεμπάκιο | Μπενφίκα |
| Σαρλς Ντε Κετελάρε | Αταλάντα |
| Αλέξις Σαλεμέκερς | Μίλαν |
| Ματίας Φερνάντεθ – Πάρδο | Λιλ |
Αίγυπτος
Η εθνική ομάδα της Αιγύπτου, επτά φορές πρωταθλήτρια Αφρικής, επιστρέφει στη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά από απουσία (είχε λείψει το 2022).
Με νέο προπονητή τον Χοσάμ Χασάν, οι Αιγύπτιοι φιλόδοξοι «Φαραώ» προετοιμάζονται για τη διοργάνωση του 2026 στις ΗΠΑ/Καναδά/Μεξικό.
Ο στόχος τους δεν είναι απλώς η συμμετοχή: όπως δηλώνει ο Χασάν, «το κύριο μου μέλημα είναι να εμφανιστούμε με καλύτερο πρόσωπο και να θέσουμε ένα νέο σημείο αναφοράς για το αιγυπτιακό ποδόσφαιρο».
Η ομάδα προκρίθηκε αήττητη (8 νίκες, 2 ισοπαλίες) από τον όμιλο προκριματικών της CAF με 26 βαθμούς. Η ρεαλιστική προσδοκία είναι να ξεπεράσουν για πρώτη φορά τους ομίλους (συμμετοχή στη φάση των «32»), ενώ φιλοδοξία είναι η πρόκριση στην επόμενη φάση (στροφή στους «16» τουρνουά ή παραπάνω).
Ο τεχνικός Χασάν μιλά για «μεγάλα όνειρα να προχωρήσουμε βαθιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο, βήμα-βήμα» και υπογραμμίζει ότι η Αίγυπτος διαθέτει «παίκτες με πολύ υψηλή φιλοδοξία» (Σαλάχ, Μαρμουσά, κ.ά.).
Χοσάμ Χασάν
Ο Χοσάμ Χασάν (γεν. 1966) είναι ο εμβληματικός πρώην επιθετικός της Αιγύπτου (χώρας – ρεκόρ με 68 διεθνή γκολ) και πολλαπλός νικητής Κόπα Άφρικα (1986, 1998, 2006) ως παίκτης. Τον Φεβρουάριο 2024, αντικατέστησε τον Πορτογάλο, πρώην προπονητή του Παναθηναΐκού, Βιτόρια στο τιμόνι της ομάδας.
Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που οδήγησε την Αίγυπτο σε Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο σαν παίκτης (1990) όσο και ως προπονητής. Παρά την περιορισμένη εμπειρία ως προπονητής στην εθνική (προηγουμένως είχε κάποιους μήνες στον πάγκο της Ιορδανίας), έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των παικτών.
Ο μεσοεπιθετικός Τρεζεγκέ, βετεράνος της ομάδας, δήλωσε ότι «ο Χασάν μάς ενέπνευσε· είναι εξαιρετικός τακτικά και μας δίνει δύναμη με το μαχητικό του πνεύμα». Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η Αίγυπτος έχει βελτιώσει την ευελιξία της με αυτόν στον πάγκο, καθώς ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έχει σταθερό στυλ αγώνα αλλά προσαρμόζεται στον αντίπαλο.
Οι ειδικοί αναγνωρίζουν ότι ο Χασάν επιλέγει επιθετική προσέγγιση όταν θεωρεί αντιπάλους «αδύναμους» (βασιζόμενος σε Σαλάχ–Μαρμουσά) και περισσότερο σφιχτή, οργανωμένη άμυνα απέναντι σε δυσκολοκατάβλητες ομάδες. Με άλλα λόγια, η ομάδα έχει γίνει πιο «πολυσύνθετη» υπό τον Χασάν.
Οι «στυλόβάτες»
Το ρόστερ της Αιγύπτου στηρίζεται σε μερικά μεγάλα ονόματα: τον 34χρονο αρχηγό Μοχάμεντ Σαλάχ (Λίβερπουλ), τον 27χρονο Ομάρ Μαρμουσά (Μάν. Σίτι) και δύο ταχύτατους επιθετικούς όπως ο Μοχάμεντ Φατί (Πυραμίδες) και ο Μοχάμεντ Μοχάμεντ (Ναντ).
Το κέντρο συνδυάζει τον «κορμό» – τριάδα των Χάμντι Φάτι, Μαρβάν Ατίγια και Μοχανάντ Λασίν – που προσφέρει σκληρή μάχη στο κέντρο, με μεσοεπιθετικές λύσεις φαντασίας όπως ο Τρεζεγκέ, ο «Ζίζο» (Αχμέντ Σαΐντ) και ο Ίμαμ Ασούρ.
Σύμφωνα με τα σχέδια του Χασάν, τους «δημιουργικούς» παίκτες πλαισιώνουν ταχύτατοι πλάγιοι μπακ (Μοχάμεντ Χάνι κ.ά.) και ο έμπειρος γκολκίπερ Μοχάμεντ ελ-Σενάουι. Η άμυνα εντούτοις μπορεί να χαρακτηριστεί το «αδύναμο σημείο» της ομάδας, καθώς κανένας σέντερ μπακ δεν αγωνίζεται μόνιμα σε κορυφαίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (π.χ. ο Ράμπια παίζει στο Ντουμπάι) – κάτι που οι αντίπαλοι μπορεί να εκμεταλλευτούν.
Με λίγα λόγια, η ομάδα «κουβαλάει» ποιότητα στα άκρα (Σαλάχ, Μαρμουσά) και σύστημα που δίνει έμφαση στην άμυνα.
Η Αποστολή
| ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ | ΟΜΑΔΑ |
|---|---|
| ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ | |
| Μοχάμεντ Ελ Σεναουΐ | Αλ Αχλί |
| Μαχντί Σολιμάν | Ζάμαλεκ |
| Μοσταφά Σόμπεϊρ | Αλ Αχλί |
| Μοχάμεντ Αλάα | Ελ Γκουνά |
| ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ | |
| Ιμπραΐμ Γιασέρ | Αλ Αχλί |
| Χανί Μοχάμεντ | Αλ Αχλί |
| Χοσάμ Αμπντελμαγκίντ | Ζάμαλεκ |
| Ραμί Ραμπία | Αλ Αΐν |
| Μοχάμεντ Αμπντελμονέμ | Νις |
| Αχμέντ Φατούχ | Ζάμαλεκ |
| Καρίμ Χαφέζ | Πίραμιντς |
| Ταρέκ Αλάα | ZED |
| ΜΕΣΟΙ | |
| Εμάμ Ασούρ | Αλ Αχλί |
| Μοσταφά Ζίκο | Πίραμιντς |
| Χαμντί Φατί | Αλ Γουάκρα |
| Μοχανάντ Λασίν | Πίραμιντς |
| Ναμπίλ Ντονγκά | Αλ Νάιμα |
| Μαρουάν Ατία | Αλ Αχλί |
| Μαχμούντ Σαμπέρ | ZED |
| ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ | |
| Τρεζεγκέ | Αλ Αχλί |
| Χαμζά Αμπντελκαρίμ | Μπαρτσελόνα Β |
| Μοχάμεντ Σαλάχ | Λίβερπουλ |
| Χαϊσέμ Χασάν | Οβιέδο |
| Ιμπραΐμ Αντέλ | Νόρτζελαντ |
| Ομάρ Μαρμούς | Μάντσεστερ Σίτι |
| Ζίζο | Αλ Αχλί |
Νέα Ζηλανδία
Η Νέα Ζηλανδία έχει συμμετάσχει μόλις δύο φορές σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου (1982, 2010) και στοχεύει να επιστρέψει για τρίτη φορά το 2026. Στη πρεμιέρα το 1982 έμεινε χωρίς βαθ,ούς, δεχόμενη 12 γκολ και πετυχαίνοντας μόλις 2. Καθοριστική στιγμή υπήρξε η πρόκριση στο Μουντιάλ 2010, όταν οι Νεοζηλανδοί κέρδισαν στα μπαράζ το Μπαχρέιν, βάζοντας τέλος σε 28 χρόνια απουσίας. Στη Νότια Αφρική οι Νεοζηλανδοί έμειναν αήττητοι στους ομίλους, με τρεις ισοπαλίες κόντρα σε Ιταλία, Σλοβακία και Παραγουάη, παρότι δεν κατάφεραν να περάσουν στην επόμενη φάση.
Με την επαναφορά στο παγκόσμιο προσκήνιο, η Νέα Ζηλανδία έχει θέσει υψηλούς στόχους. Στο Μουντιάλ 2026 θα επιδιώξει για πρώτη φορά να φτάσει στα νοκ-άουτ, αξιοποιώντας την αύξηση των ομάδων σε 48.
Ντάρεν Μπέιζλι
Το 2023 η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Νέας Ζηλανδίας ανέλαβε ομοσπονδιακός προπονητής ο Ντάρεν Μπέιζλι, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια πρόκρισης στο Μουντιάλ του 2022.
Ο 53χρονος Βρετανο-Νεοζηλανδός δεν είναι «επώνυμο» όνομα σε διεθνές επίπεδο, όμως διαθέτει πλούσια εμπειρία.
Αγωνίστηκε σχεδόν δέκα χρόνια στη Watford (με πάνω από 280 συμμετοχές) και πέρασε από Wolves και Walsall, πριν μετακομίσει το 2005 στη Νέα Ζηλανδία. Εκεί ανέπτυξε την προπονητική του καριέρα, υπηρετώντας τις μικρές εθνικές ομάδες (U17, U20) και αργότερα ως βοηθός στην ανδρική ομάδα.
Στρατηγικά θέλει από τις ομάδες του πειθαρχία και συντονισμένη άμυνα, με γρήγορη αναίρεση της μπάλας και άμεσες αντεπιθέσεις – στοιχεία που ταιριάζουν στο νεανικό προφίλ της ομάδας.
Το Αστέρι της Ομάδας
Απόλυτο αστέρι των All Whites θεωρείται ο επιθετικός Κρις Γουντ. Ο 32χρονος Γουντ (παίζει στη Nottingham Forest) είναι ο αρχηγός της ομάδας και ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της χώρας, με 90 διεθνείς συμμετοχές και 45 γκολ.
Η εμπειρία του από το κορυφαίο επίπεδο προσθέτει ποιότητα και αυτοπεποίθηση στους συμπαίκτες του, και αν βρεθεί σε φόρμα στο Μουντιάλ οι πιθανότητες της Νέας Ζηλανδίας αυξάνονται σημαντικά.
Αναφορά πρέπει να γίνει και σε έμπειρους «παλιούς καραβάνες» όπως ο αμυντικός Μάικλ Μπόξαλ (37 ετών, 60 συμμετοχές με το εθνόσημο) και ο εξτρέμ Κώστας Μπαρμπαρούσης (36 ετών, 76 συμμετοχές, 10 γκολ), οι οποίοι με την ηγεσία τους μπορούν να στηρίξουν τους νεότερους παίκτες.
Η Αποστολή
| ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ | ΟΜΑΔΑ |
|---|---|
| ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ | |
| Μαξ Κρόκομπ | Μίλγουολ |
| Άλεξ Πάουλσεν | Λέγκια Γκντανσκ |
| Μάικλ Γουντ | Όκλαντ FC |
| ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ | |
| Τιμ Πέιν | Γουέλινγτον Φοίνιξ |
| Φράνσις ντε Φρίες | Όκλαντ FC |
| Τάιλερ Μπίντον | Σέφιλντ Γιουνάιτεντ |
| Μάικλ Μπόξαλ | Μινεσότα Γιουνάιτεντ |
| Λιμπεράτο Κακάτσε | Ρέξαμ |
| Νάντο Παϊνάκερ | Όκλαντ FC |
| Φιν Σούρμαν | Πόρτλαντ Τίμπερς |
| Κάλαν Έλιοτ | Όκλαντ FC |
| Τόμι Σμιθ | Μπρέιντρι Τάουν |
| ΜΕΣΟΙ | |
| Τζο Μπελ | Βίκινγκ |
| Μάθιου Γκάρμπετ | Πιτέρμπορο |
| Μάρκο Στάμενιτς | Σουόνσι |
| Σαρπρίτ Σινγκ | Γουέλινγκτον Φοίνιξ |
| Ελάιτζα Τζαστ | Μάδεργουελ |
| Άλεξ Ρούφερ | Γουέλινγκτον Φοίνιξ |
| Μπεν Ολντ | Σεντ Ετιέν |
| Κάλουμ ΜακΚόουατ | Σίλκεμποργκ |
| Ράιαν Τόμας | Τσβόλε |
| Λάχλαν Μπέιλις | Νιουκάστλ Τζετς |
| ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ | |
| Κρις Γουντ | Νότιγχαμ Φόρεστ |
| Κώστας Μπαρμπαρούσης | Γουέστερν Σίδνεϋ Γουόντερερς |
| Μπεν Γουέιν | Πορτ Βέιλ |
| Τζέσι Ράνταλ | Όκλαντ FC |
Ιράν
Η εθνική ομάδα του Ιράν μετρά μέχρι σήμερα έξι συμμετοχές σε Παγκόσμιο Κύπελλο (1978, 1998, 2006, 2014, 2018, 2022) και δεν έχει καταφέρει ακόμα να υπερβεί τη φάση των ομίλων. Η πρώτη τους εμφάνιση έγινε στο Μουντιάλ του 1978, όπου πήραν έναν πόντο από την ισοπαλία με τη Σκωτία (1-1), πριν ηττηθούν από Ολλανδία και Περού. Στη συνέχεια το Ιράν παρέμεινε εκτός μέχρι το 1998, όταν ανανέωσε το ρόστερ του με νέα ταλέντα. Στην επιστροφή του στο Μουντιάλ (Γαλλία 1998) κατέγραψε μεγάλη νίκη επί των ΗΠΑ (2-1) σε ένα πολιτικά φορτισμένο ματς, ενώ τερμάτισε τρίτο στον όμιλο.
Αντίστοιχα, το 2018 στο ρωσικό Μουντιάλ έφτασε πιο κοντά από ποτέ στο να πάρει την πρόκριση: τερμάτισε στους 4 βαθμούς, μόλις έναν πίσω από τη δεύτερη θέση, όντας στον όμιλο με Ισπανία, Πορτογαλία και Μαρόκο. Παρά τις ισχυρές εμφανίσεις (νίκησε το Μαρόκο, έφερε ισοπαλία με την Πορτογαλία) και τον σπουδαίο αγώνα με την Ισπανία, τελικά αποκλείστηκε.
Ο κύριος στόχος της ομάδας για το Μουντιάλ είναι σαφής: για πρώτη φορά στην ιστορία του να προκριθεί από τη φάση των ομίλων. Το Ιράν πηγαίνει στην τελική φάση με αποφασιστικότητα να «σπάσει» το εμπόδιο της πρώτης φάσης – κάτι που δεν έχει καταφέρει σε καμία από τις έξι προηγούμενες παρουσίες του. Παράλληλα, τα «Λιοντάρια» κέρδισαν άνετα τα προκριματικά της Ασίας για το 2026 (πρώτη θέση στον όμιλο με ρεκόρ 11-4-1) και την κατάκτηση 23 βαθμών. Το επιθετικό ταλέντο και η εμπειρία πολλών παικτών του δίνει ελπίδα ότι θα είναι ανταγωνιστικοί στον «ισχυρό» όμιλό τους, που περιλαμβάνει Βέλγιο, Αίγυπτο και Νέα Ζηλανδία.
Αμίρ Γκαλονέι
Προπονητής της εθνικής είναι ο 62χρονος Αμίρ Γκαλονέι, ο οποίος βρίσκεται στον πάγκο από το 2023. Πρόκειται για έναν έμπειρο τεχνικό, που είχε προπονήσει ξανά το Ιράν το 2006-07 και έχει κατακτήσει τέσσερις φορές το πρωτάθλημα Ιράν ως προπονητής ομάδας.
Ο Γκαλονέι, παλιός διεθνής μέσος, έχει εκτενή καριέρα στους πάγκους σε μεγάλα ιρανικά κλαμπ και θα επιδιώξει να μεταδώσει πειθαρχία και ομαδικό πνεύμα. Στόχος του είναι να οδηγήσει τους παίκτες του στην καλύτερη εμφάνιση στην ιστορία της χώρας στο τουρνουά.
Με «όπλο» τον Ταρέμι
Στα «αστέρια» της ομάδας ξεχωρίζει φυσικά ο επιθετικός Μεχντί Ταρέμι, ο οποίος είναι αρχηγός και το επιθετικό «σημείο αναφοράς» των Ιρανών. Ο Ταρέμι (φορ του Ολυμπιακού) ήταν πρώτος σκόρερ των προκριματικών του 2026 με 10 γκολ και διαθέτει πλούσια εμπειρία σε Ευρώπη.
Μαζί του στην επίθεση βασικό ρόλο αναμένεται να έχει ο Αλήρεζα Τζαχανμπάχσ (πρώην παίκτης της Μπράιτον), καθώς και ο έμπειρος Εχσάν Χατζισαφί που κάλυπτει όλη την αριστερή πλευρά. Σημαντικός είναι και ο τερματοφύλακας Αλιρέζα Μπεϊρανβάντ, που με τις αποκρούσεις του μπορεί να «οχυρώσει» την εστία. Οι παίκτες αυτοί, με την ποιότητα και την εμπειρία τους, καλούνται να οδηγήσουν το Ιράν όσο ψηλότερα μπορεί στην παγκόσμια σκηνή.
Η αποστολή
| ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ | ΟΜΑΔΑ |
|---|---|
| ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ | |
| Αλιρεζά Μπεϊρανβάντ | Τράκτορ |
| Παγιάμ Νιαζμάντ | Περσόπολις |
| Χοσεΐν Χοσεϊνί | Σεπαχάν |
| ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ | |
| Σαλέχ Χαρντάνι | Εστεγκλάλ |
| Εχσάν Χατζισαφί | Σεπαχάν |
| Σότζα Καλιλζαντέ | Τράκτορ |
| Μιλάντ Μοχαμάντι | Περσέπολις |
| Χοσεΐν Κανανί | Περσέπολις |
| Άρια Γιουσεφί | Σεπαχάν |
| Αλί Νεμάτι | Φούλαντ |
| Ραμίν Ρεζαεϊάν | Φούλαντ |
| Ντάνιαλ Ιρί | Μάλαβαν |
| ΜΕΣΟΙ | |
| Σαεΐντ Εζατολαχί | Σαμπάμπ Αλ Αχλί |
| Αλιρεζά Γιάχανμπακς | Ντεντέρ |
| Μοχάμαντ Μοχέμπι | Ροστόφ |
| Σάμαν Γκόντος | Κάλμπα |
| Ρουζμπέ Τσεσμί | Εστεγκλάλ |
| Μενχί Τοράμπι | Τράκτορ |
| Μοχάνματ Γκορμπάνι | Αλ Γουάχντα |
| Αμιρμοχαμάντ Ρατσαγκίνια | Εστεγκλάλ |
| ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ | |
| Μεχντί Ταρέμι | Ολυμπιακός |
| Μεχντί Γκαγιέντι | Αλ Νασρ |
| Αλί Αλιπούρ | Περσέπολις |
| Αμιρχοσεΐν Χοσεϊνζάντε | Τράκτορ |
| Σαριγιάρ Μογκάνλου | Κάλμπα |
| Ντένις Νταργκαΐ | Σταντάρ Λιέγης |
Ο 7ος όμιλος του Παγκοσμίου Κυπέλου 2026 δείχνει στα χαρτιά να ανήκει στο Βέλγιο. Όμως ακριβώς εκεί κρύβεται η παγίδα για τους «Κόκκινους Διαβόλους». Η Αίγυπτος, το Ιράν και η Νέα Ζηλανδία δεν ταξιδεύουν για να συμπληρώσουν το καρέ των αγώνων αλλά είναι ομάδες που μπορούν να χαλάσουν τα σχέδια κάθε φαβορί και μπαίνουν στη μάχη χωρίς το βάρος της πίεσης.
Στις Δυτικές Ακτές της Νότιας Αμερικής αναμένεται να στηθεί ένα σκηνικό γεμάτο ένταση, ανατροπές και παρασκήνιο. Το Βέλγιο καλείται να αποδείξει ότι αξίζει τον τίτλο του φαβορί, ενώ οι αντίπαλοί του καραδοκούν για να το «γκρεμίσουν» από την κορυφή.