Πίσω από τα 28 ολυμπιακά μετάλλια, τα 23 χρυσά και μία καριέρα που τον καθιέρωσε ως τον πιο επιτυχημένο αθλητή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Μάικλ Φελπς έδωσε μία μάχη που δεν μπορούσε να κερδίσει μέσα στην πισίνα.
Ο Μάικλ Φέλπς μίλησε ανοιχτά για την πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής του, αποκαλύπτοντας πως η κατάθλιψη τον οδήγησε ακόμη και σε απόπειρα αυτοκτονίας.
Ο 41χρονος πλέον Φελπς συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ της L’Équipe για τον επί χρόνια προπονητή και μέντορά του, Μπομπ Μπάουμαν, και περιέγραψε όσα έζησε μετά την πρώτη του αποχώρηση από την ενεργό δράση, το 2012. Εκείνη την περίοδο βρέθηκε αντιμέτωπος με μία βαθιά κρίση, έχοντας χάσει το αίσθημα σκοπού που για χρόνια του έδινε ο πρωταθλητισμός.
«Δεν ήθελα να ζήσω άλλο. Είχα μόνο 30 χιλιοστόγραμμα υπνωτικών χαπιών εκείνο το βράδυ και ευτυχώς δεν είχα περισσότερα, γιατί θα τα είχα πάρει. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο καμπανάκι», εξομολογήθηκε ο Φελπς, αναφερόμενος στην απόπειρα αυτοκτονίας που αποτέλεσε ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της ζωής του.
Η συγκεκριμένη περίοδος ήρθε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, όταν ο Αμερικανός είχε ανακοινώσει για πρώτη φορά την απόσυρσή του. Τελικά επέστρεψε στην πισίνα και ολοκλήρωσε την καριέρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, κατακτώντας ακόμη έξι μετάλλια, εκ των οποίων πέντε χρυσά.
Ωστόσο, η επιστροφή του στον πρωταθλητισμό δεν σήμαινε ότι τα προβλήματα ψυχικής υγείας εξαφανίστηκαν.
Ο ίδιος παραδέχεται πως η μάχη με την κατάθλιψη και το άγχος είναι μία διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και πως η ψυχολογική υποστήριξη αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.
«Πριν έρθω εδώ, είχα ένα ραντεβού με ψυχολόγο. Είχα ένα άλλο ραντεβού χθες. Είναι μία συνεχής διαδικασία. Δεν πρόκειται ποτέ να απαλλαγώ από την κατάθλιψη και το άγχος. Το ερώτημα είναι πώς θα τα διαχειριστώ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Φελπς έχει εδώ και χρόνια επιλέξει να μιλά δημόσια για την ψυχική υγεία, συμβάλλοντας στο να πάψει να αποτελεί ταμπού στον χώρο του αθλητισμού. Η δική του ιστορία αποτελεί μία ακόμη υπενθύμιση πως η επιτυχία, τα μετάλλια και η αναγνώριση δεν αποτελούν απαραίτητα ασπίδα απέναντι στις ψυχικές δυσκολίες.
Για τον άνθρωπο που έμαθε τον κόσμο να μετρά τα χρυσά του μετάλλια, η μεγαλύτερη νίκη αποδείχθηκε τελικά πολύ διαφορετική: να αναγνωρίσει ότι χρειαζόταν βοήθεια και να επιλέξει να συνεχίσει.