Ο Λιονέλ Μέσι είχε την ευκαιρία να μείνει στην ιστορία για περισσότερους λόγους, πέρα από τον τίτλο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στην ιστορία, όμως επέλεξε να μην μπει ποτέ το όνομα του δίπλα από εκείνο του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Γράφει ο Βαγγέλης Τερζής.
Ο Λιονέλ Μέσι αποτελεί έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για αρκετούς από εμάς είναι και ο κορυφαίος όλων, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας αυτήν τη στιγμή. Ο Αργεντινός σούπερ σταρ είχε την ευκαιρία να μείνει στο μυαλό όλων, αλλά αποφάσισε να διαλέξει τον εύκολο δρόμο, παρά εκείνον που είχε επιλέξει ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα κάποιες δεκαετίες πριν.
Γιατί ρε Λίο;
Ο Μέσι βρέθηκε στην Ουάσινγκτον και τον Λευκό Οίκο, προκειμένου να βραβευθεί από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, μαζί με τους συμπαίκτες του στην Ίντερ Μαϊάμι, για την κατάκτηση του MLS Cup. Η φωτογραφία της χειραψίας των δύο αντρών έκανε το γύρο του διαδικτύου και έγινε αμέσως viral, με αρκετούς fan του Αργεντινού να αντιδρούν έντονα.
Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για τον ποδοσφαιριστή Μέσι. Ποιοι είμαστε εμείς άλλωστε για να αναφερθούμε στις ικανότητες του, τα επιτεύγματα του και όσα έχει κάνει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους.
Ωστόσο, έχουμε το δικαίωμα να προβληματιζόμαστε όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο που η επιρροή του -είτε το έχει επιλέξει, είτε όχι- είναι μεγάλη και έντονη στα νέα παιδιά. Φανταστείτε όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με τον Pulga, να τον βλέπαμε στην τηλεόραση να χειροκροτάει κάποιον που ρίχνει βόμβες σε άλλες χώρες. Ε δεν το λες και ωραίο…
Βέβαια αξίζει να τονιστεί το γεγονός πως ο Μέσι δεν υπήρξε ποτέ στην καριέρα του ως τώρα επαναστάτης. Ούτε ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ούτε κάποιος από τους παίκτες που μας… μεγάλωσαν. Τους βλέπαμε να διαφημίζουν πατατάκια, ποδοσφαιρικά ρούχα και συμφωνίες με τηλεοπτικά κανάλια που μετέδιδαν τις κορυφαίες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Γι’ αυτό και κανένας δεν μπορεί να γίνει Ντιέγκο Μαραντόνα στα μάτια του κόσμου.
Ο επαναστάτης που δεν φοβήθηκε τίποτα και κανέναν
Από τη φύση του αυτοκαταστροφικός και διαφορετικός. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δημιούργησε μία περσόνα εκτός γηπέδων που είτε την αγαπάς, είτε την μισείς. Πάντα αντιδραστικός και αν πολύ τον παρομοιάζουν με τον θεό, εκείνος παρέμενε γήινος.
Ο ίδιος είχε γυρίσει και είχε πει για τον Πάπα χαρακτηριστικά: «Είχα τσακωθεί με τον Πάπα όταν έπαιζα στη Νάπολι, ναι. Τσακώθηκα επειδή είχα επισκεφθεί το Βατικανό και είδα τα ταβάνια από χρυσό και μετά άκουσα τον Πάπα να μου λέει ότι η εκκλησία ανησυχεί για τα φτωχά παιδιά. Ε, τότε πουλήστε τα χρυσά ταβάνια π… γιοι»!
Βέβαια αυτή δεν ήταν η μόνη ατάκα που είχε εκφράσει δημόσια, αφού είχε αναφερθεί πολλάκις και για τις ΗΠΑ λέγοντας πως «Η Ιαπωνία δεν μου επιτρέπει την είσοδο στη χώρα επειδή κάποτε έπαιρνα ναρκωτικά. Την επιτρέπουν όμως στους Αμερικάνους που τους έριξαν δύο ατομικές βόμβες», αλλά και «Μισώ οτιδήποτε προέρχεται από τις ΗΠΑ. Το μισώ με όλη μου την καρδιά».
Δεν ήταν αλάνθαστος ο Μαραντόνα, σε καμία περίπτωση. Είχε και εκείνος τις μαύρες σελίδες στην ιστορία του. Ωστόσο, κατάφερε μέσα από την επαναστατική του φύση να δοξαστεί από όλο τον πλανήτη, ακόμη και από ανθρώπους που δεν αγαπάνε το ποδόσφαιρο όσο εμείς. Ενδεχομένως να αποτελεί και τον μοναδικό αθλητή που το έχει καταφέρει αυτό σε τόσο μεγάλο βαθμό.
Αμφιβάλλω αν θα φτάσει κάποιος άλλος σε σημείο να καταφέρει κάτι αντίστοιχο. Ο Μέσι απέδειξε πως δεν μπορεί. Ο Ρονάλντο το ίδιο εδώ και καιρό. Και αν αυτοί οι δύο, που αποτελούν σημείο αναφοράς στην ιστορία του αθλήματος περισσότερο από κάθε άλλον, δεν το κατάφεραν, τότε ποιος θα το κάνει στην εποχή που η εμφάνιση και τα social media κάνουν κουμάντο;
Και γι’ αυτό, ο Ντιέγκο ήταν ένας και μοναδικός, για πολλούς λόγους…