Ο Κωνσταντίνος Κάκαρης μιλά στο Mpaladofatses.gr και τον Χρήστο Τσαρτσάλη για το ιστορικό χάλκινο μετάλλιο της Εθνικής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, τη νοοτροπία που έχει αλλάξει στο ελληνικό πόλο, τις εμπειρίες του από την κορυφή της Ευρώπης με τη Pro Reco και τη Jug Dubrovnik, αλλά και το μεγάλο όνειρο της κατάκτησης του Champions League με τον Ολυμπιακό.
Ο Κωνσταντίνος Κάκαρης ανήκει σε μια γενιά αθλητών που δεν συμβιβάζεται απλώς με τις διακρίσεις. Αντίθετα, τις θεωρεί αφετηρία για κάτι μεγαλύτερο. Το χάλκινο μετάλλιο της Εθνικής Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα αποτελεί μια ιστορική στιγμή για το ελληνικό πόλο, όμως για τον ίδιο αφήνει και μια αίσθηση ανεκπλήρωτου, καθώς, όπως παραδέχεται, η ομάδα είχε όλα τα στοιχεία για να φτάσει μέχρι την κορυφή.
Η πορεία του μέχρι την ελίτ του παγκόσμιου πόλο δεν ήταν αποτέλεσμα συγκυρίας, αλλά μιας διαρκούς εξέλιξης. Από το Παλαιό Φάληρο στον Ολυμπιακό και από εκεί στην Jug Dubrovnik και τη θρυλική Pro Reco, ο Κάκαρης βίωσε από νωρίς τι σημαίνει να αγωνίζεσαι στο υψηλότερο επίπεδο.
Οι απαιτήσεις, η πίεση και η καθημερινή συνύπαρξη με τους κορυφαίους παίκτες του κόσμου τον διαμόρφωσαν όχι μόνο ως αθλητή, αλλά και ως προσωπικότητα.
Η θέση του φουνταριστού, μία από τις πιο απαιτητικές και λιγότερο «ορατές» για τον απλό φίλαθλο, απαιτεί δύναμη, αντίληψη και απόλυτη συγκέντρωση. Ο ίδιος γνωρίζει καλά ότι πολλές φορές η συμβολή του δεν αποτυπώνεται στα στατιστικά, αλλά στους χώρους που δημιουργεί και στις ισορροπίες που αλλάζει μέσα στο νερό, αποτελώντας βασικό κομμάτι της λειτουργίας της ομάδας.
Με ωριμότητα που ξεπερνά την ηλικία του και με εμπειρίες από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, ο 26χρονος διεθνής φουνταριστός συνεχίζει να θέτει υψηλούς στόχους.
Η δίψα για τίτλους, η επιθυμία να οδηγήσει τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης και το όραμα μιας Εθνικής που δεν αρκείται στα μετάλλια, αλλά στοχεύει στο χρυσό, αποτελούν τη δύναμη που τον ωθεί να εξελίσσεται διαρκώς.
Συνέντευξη στον Χρήστο Τσαρτσάλη:
Τώρα που έχουν περάσει λίγες μέρες από το χάλκινο μετάλλιο, τι συναισθήματα επικρατούν;
«Προσωπικά, αν και νομίζω ότι εκφράζει τους περισσότερους στην ομάδα αν όχι όλους, μένει το ότι ήμασταν για παραπάνω. Μπορούσαμε να πάμε στον τελικό, να διεκδικήσουμε το χρυσό και για ένα παιχνίδι που δεν παίξαμε καθόλου καλά, δεν τα καταφέραμε».
Η νοοτροπία της ομάδας έχει αλλάξει και αν είμαστε κάθε χρόνο στα μετάλλια σε διοργανώσεις μέχρι τους Ολυμπιακούς, θα έχουμε χτίσει κάτι πολύ μεγάλο
Πόσο δύσκολο είναι ωστόσο μετά από έναν χαμένο ημιτελικό να ανασυνταχθείτε και να τα δώσετε όλα για το χάλκινο μετάλλιο;
«Πολύ δύσκολο. Τώρα βέβαια ήταν και το γεγονός ότι ήταν ένα ιστορικό μετάλλιο, η Εθνική δεν είχε κατακτήσει ποτέ κάποιο μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, οπότε το κίνητρο ήταν μεγάλο. Είναι δύσκολο όμως να μαζέψεις τα κομμάτια σου ξανά, όταν στοχεύεις το χρυσό και χάνεις στον ημιτελικό.
Φέτος ήμασταν πιο έτοιμοι θεωρώ. Σε κάθε διοργάνωση που πάμε θέλουμε να είμαστε στα μετάλλια και πρώτος στόχος είναι το χρυσό. Και μεταξύ μας το λέμε, γιατί πιστεύουμε ότι είμαστε στις κορυφαίες ομάδες. Η νοοτροπία της ομάδας έχει αλλάξει και αν είμαστε κάθε χρόνο στα μετάλλια σε διοργανώσεις μέχρι τους Ολυμπιακούς, θα έχουμε χτίσει κάτι πολύ μεγάλο».
Tο Ευρωπαϊκό γενικά είναι πιο δύσκολη διοργάνωση από το Παγκόσμιο. Υπάρχουν περισσότερες ομάδες που μπορούν να σε δυσκολέψουν
Η Εθνική είχε αρκετές διακρίσεις τόσο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, όσο και σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τι ήταν αυτό που μας κράταγε πίσω σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και δεν είχαμε κατακτήσει κάποιο μετάλλιο;
«Θα σε γελάσω (σ.σ. γέλια). Εντάξει σίγουρα παίζουν ρόλο και οι συγκυρίες, αλλά το Ευρωπαϊκό γενικά είναι πιο δύσκολη διοργάνωση από το Παγκόσμιο. Στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα στους ομίλους συμμετέχουν και πιο αδύναμες ομάδες, έχεις 2 το πολύ δύσκολα παιχνίδια εκεί και μετά έχεις ένα παιχνίδι στην οκτάδα για να βρίσκεσαι στα ημιτελικά.
Στο Ευρωπαϊκό υπάρχουν πιο καλές ομάδες που στην κακή σου μέρα μπορεί να σου κοστίσει. Για παράδειγμα όταν ήταν και η Ρωσία, ή το Μαυροβούνιο, ομάδες που δεν είναι υπερδυνάμεις, αλλά μπορούν εύκολα να σε δυσκολέψουν».
Στον ημιτελικό απέναντι στην Ουγγαρία τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο;
«Στην άμυνα δεν ήμασταν καθόλου καλοί και μας δυσκόλεψε πάρα πολύ ο τρόπος παιχνιδιού των Ούγγρων. Είναι λίγο αλλοπρόσαλλος και δεν μπορείς να προβλέψεις πριν το παιχνίδι πώς θα παίξουν. Ξέρεις κάποια βασικά πράγματα, αλλά έχουν τρομερή ελευθερία στο παιχνίδι τους. Σχεδόν όλες οι ομάδες εκτός της Ουγγαρίας και της Ιταλίας ορισμένες φορές, έχουν έναν οργανωμένο τρόπο παιχνιδιού.
Η ποιότητα που έχουν, αλλά και αυτή η ελευθερία και το απρόβλεπτο που έχουν στον τρόπο παιχνιδιού τους, την ώρα του αγώνα και σε δυσκολεύει και σε μπερδεύει. Πέρα από αυτό όμως, απέναντι σε εμάς ήταν σε πολύ καλή μέρα, από την αρχή έβαζαν δύσκολα σουτ και από εκεί έπαιρναν όλο και περισσότερο ψυχολογία και τους έβγαιναν όλα».
Σε μια τέτοια διοργάνωση όπου εκπροσωπείς τη χώρα σου, οι προσωπικές διακρίσεις όπως το MVP του μικρού τελικού ή το ότι ήσουν μέλος της καλύτερης ομάδας του τουρνουά, σου λένε κάτι;
«Είναι σημαντικές σίγουρα, αλλά δεν μετράνε τόσο πολύ όταν δεν έχεις πετύχει τον στόχο της ομάδας. Αν παίρναμε χρυσό μετάλλιο και είχα τις ίδιες διακρίσεις θα σου έλεγα ότι είναι ένα σημαντικό bonus. Τώρα ναι μεν είναι μεγάλη τιμή, όμως δεν μπορείς να το σκέφτεσαι και να μένεις εκεί».
Μίλησε μου για εκείνο το γκολ του Αργυρόπουλου, πώς το είδατε και πώς αντιδράσατε εκείνη τη στιγμή;
«Εγώ ήμουν φουνταριστός εκείνη τη στιγμή και απλά τον είδα να παίρνει φάουλ και ήμουν σίγουρος ότι θα σουτάρει. Δεν πίστευα ότι θα κάνει γυριστό, αλλά το έβλεπα ότι θα κάνει σουτ. Είδα τη μπάλα να περνάει από δίπλα μου και λέω «έχει γούστο να μπει». Εντάξει δεν υπάρχει, ήταν το πιο ωραίο γκολ στη διοργάνωση».
Πώς θα περιέγραφες τη θέση του φουνταριστού και τι είναι αυτό που δεν βλέπει ο απλός φίλαθλος σε έναν αγώνα πόλο;
«Δύσκολη (σ.σ. γέλια). Κοίτα ο ρόλος του φουνταριστού τα πιο σύγχρονα χρόνια είναι περισσότερο σαν «δόλωμα». Γιατί όταν έχεις έναν καλό φουνταριστό η άμυνα του αντιπάλου συγκλίνει πάνω του και ανοίγονται χώροι για τους περιφερειακούς να επιτεθούν. Πιο παλιά οι ομάδες έπαιζαν περισσότερο pressing και πήγαιναν πιο πολύ στο ένας με έναν.
Είναι και θέμα δύναμης και μυαλού μέσα στον αγώνα. Χρειάζεται πολύ δύναμη με όλες τις μονομαχίες που συμβαίνουν μέσα στο νερό, αλλά και μυαλό για να ξέρεις πώς και πότε να ανοίξεις χώρους και διαδρόμους για τους συμπαίκτες σου.
Δεν γίνεται πλήρως αντιληπτή η δυσκολία του αθλήματος, κυρίως κάτω από το νερό, γιατί βλέπουν το μισό παιχνίδι οι θεατές. Είναι λογικό όμως, αλλά θα έπρεπε να υπάρχει καλύτερη και μεγαλύτερη κάλυψη μέσα στο νερό, ώστε να γίνεται περισσότερο κατανοητό το άθλημα».
Έπαιζα μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα στο Φάληρο και ξαφνικά βρέθηκα με τον Ολυμπιακό σε αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ
Σε συλλογικό επίπεδο ποιες ήταν οι πρώτες δυσκολίες που συνάντησες στην καριέρα σου;
«Όταν πήγα από το Φάληρο στον Ολυμπιακό, ήταν τρομερή η διαφορά επιπέδου. Εγώ έπαιζα μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα στο Φάληρο και ξαφνικά βρέθηκα με τον Ολυμπιακό σε αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ, όπου πήγαμε και στον τελικό τότε. Δεν ήταν εύκολο αυτό και ήμουν αρκετά στατικός στη θέση μου στην επίθεση τον πρώτο χρόνο. Έπρεπε να το αλλάξω αυτό και σταδιακά το βελτίωνα όλο και περισσότερο».
Πώς έγινε η πρώτη επαφή με το Πόλο;
«Έκανα κολύμβηση πολύ μικρός, αλλά τη βαριόμουν αρκετά (σ.σ. γέλια), ενώ ήμουν καλός. Η μητέρα μου με άλλαξε και πήγα στο Πόλο στη συνέχεια 8 ετών. Δεν είχα κάποιο παράδειγμα ή κάποιο πρότυπο που να έλεγα θέλω να γίνω σαν αυτόν. Έπαιρνα παραδείγματα από πολλούς και τα πρόσθετα στο παιχνίδι μου».
Υπάρχει διαφορά στην πίεση όταν αγωνίζεσαι σε σύλλογο με όταν αγωνίζεσαι για την Εθνική Ομάδα;
«Υπάρχει ναι, αλλά δεν το χαρακτηρίζω ως πίεση, αλλά ως όρεξη πιο πολύ. Όταν αγωνίζεσαι για τη χώρα σου δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο».
Το γεγονός ότι πολλοί συμπαίκτες σου στον Ολυμπιακό βρίσκονται και στην Εθνική, σας έχει βοηθήσει στο να υπάρχει περισσότερη οικειότητα μεταξύ σας;
«Πιο παλιά ήταν ακόμα περισσότερα άτομα κοινά σε Ολυμπιακό και Εθνική, τα τελευταία χρόνια είναι πιο μοιρασμένα. Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία όμως, γιατί γνωριζόμαστε όλο μεταξύ μας αρκετό καιρό. Ξέρουμε ο ένας τον άλλον και από τις μικρές Εθνικές Ομάδες και από κοινές πορείες σε ομάδες, οπότε πλέον όχι δεν έχει τόσο σημασία. Σίγουρα σε κάποια σημεία βοηθάει, αλλά δεν παίζει τόσο ρόλο».
Όταν είσαι ξένος σε μια ομάδα έχουν όλοι απαιτήσεις από εσένα. Σε βοηθάει να αποκτήσεις μια σταθερότητα στις αποδόσεις σου
Πώς έγινε το βήμα στον Ολυμπιακό από το Παλαιό Φάληρο και τι σε οδήγησε στη συνέχεια να κάνεις το βήμα στο εξωτερικό το 2021;
«Είχα κάνει μια καλή χρονιά στο Φάληρο και σε εκείνο το σημείο ή θα έμενα στο Φάληρο ή θα πήγαινα στην Αμερική για να σπουδάσω. Αυτές ήταν οι επιλογές μου και μετά ήρθε η πρόταση του Ολυμπιακού λίγο αργότερα. Εγώ να σου πω την αλήθεια ήθελα να πάω στην Αμερική, αλλά όταν ήρθε ο Ολυμπιακός το σκέφτηκα διπλά και επειδή το μόνο που ήθελα είναι να παίζω πόλο, είπα ότι είναι καλύτερα να μείνω Ελλάδα για να εξελιχτώ περισσότερο.
Άλλωστε είχα το άνευ από τα ηλικιακά και μπορούσα να σπουδάσω σε όποιο Πανεπιστήμιο ήθελα εδώ. Οπότε αποφάσισα να μείνω σε αυτό που είναι καλύτερο για την καριέρα μου στο πόλο.
Έζησα 3 χρονιές γεμάτες με διακρίσεις στην Ελλάδα με τον Ολυμπιακό και ήθελα στη συνέχεια να δω και την εμπειρία του εξωτερικού. Και από θέμα αθλητισμού και από θέμα ζωής και εκτός αυτού, όταν είσαι ξένος σε μια ομάδα έχουν όλοι απαιτήσεις από εσένα. Σε βοηθάει να αποκτήσεις μια σταθερότητα στις αποδόσεις σου.
Στην Ελλάδα καλώς ή κακώς όταν παίζεις μια μια χειρότερη ομάδα και να μην παίξεις καλά θα κερδίσεις με 15 γκολ για παράδειγμα και δεν θα σου πει κανένας τίποτα. Όταν πας σε μια ξένη ομάδα πρέπει να έχεις ένα καλό επίπεδο σε κάθε παιχνίδι».
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έφτανα στο σημείο να παίζω για την Προ Ρέκο
Υπήρχε δυσκολία στην προσαρμογή σου τουλάχιστον στην αρχή;
«Όχι καθόλου γιατί ήταν ήδη ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου στη Jug Dubrovnik, με τον οποίο είμαστε από 8 ετών μαζί σε ομάδες και ήρθε και ο Στέλιος Αργυρόπουλος μαζί με εμένα τότε. Οπότε ήταν πάρα πολύ εύκολη η προσαρμογή για μας, ήταν και φανταστικοί όλοι οι συμπαίκτες μας στην Κροατία. Κάθε μεσημέρι και βράδυ τρώγαμε μαζί. Ήταν σαν είμαι στην Ελλάδα».
Μετά από την Κροατία κάνεις το μεγάλο βήμα για την Ιταλία και την Προ Ρέκο, μια ομάδα που στο πόλο είναι σαν τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ποδόσφαιρο. Μίλησε μου λίγο για αυτή τη στιγμή και γενικά τι έζησες στην ομάδα.
«Ναι κάπως έτσι είναι η Προ Ρέκο στο πόλο, αν μπορείς να το πεις έτσι (γέλια). Αυτό που συζήταγα κάποια στιγμή με τους γονείς μου, είναι ότι όταν πήγα στον Ολυμπιακό το 2018 και παίξαμε με την Προ Ρέκο στον ημιτελικό, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι κάποια στιγμή θα ήμουν παίκτης της. Με τα χρόνια άρχιζε να γινόταν όλο και πιο εφικτό και όταν ήρθε η πρόταση τότε είπα ότι έχει έρθει η στιγμή για αυτό το βήμα. Ήταν φοβερό το επίπεδο σε όλα. Στην προπόνηση έκανες με όλους τους καλύτερους παίκτες και μόνο το επίπεδο από τις προπονήσεις ήταν κορυφαίο.
Στην τελευταία μου χρονιά όμως εκεί υπήρχαν κάποια οικονομικά προβλήματα, καθώς αποχώρησε ο χρηματοδότης και δεν ήξερα σε τι σημείο είναι η ομάδα οικονομικό. Μέχρι τον Ιούλιο-Αύγουστο δεν υπήρχε κάποιο νέο για τους περισσότερους και εγώ επειδή είχα την πρόταση από τον Ολυμπιακό, τους είπα ότι αν δεν υπάρχει κάποια εξέλιξη θα αναγκαστώ να αποχωρήσω. Δεν είχαμε κανένα δεδομένο, το μέλλον μας ήταν στον αέρα και έτσι πήρα την απόφαση να γυρίσω την Ελλάδα και στον Ολυμπιακό».
Αν σου έλεγα να διαλέξεις μια καλή και μια κακή στιγμή από την πορεία σου στο εξωτερικό, ποιες θα ήταν αυτές;
«Καλή στιγμή θα σου πω όταν πήραμε την Αδριατική Λίγκα με την Jug Dubrovnik στην Κροατία. Ήταν η καλύτερη στιγμή μέχρι εκείνο το σημείο, γιατί δεν είχαμε την κορυφαία ομάδα για κάτι τέτοιο. Κερδίσαμε τη Novi στον ημιτελικό, που ήταν τρομερή ομάδα. Είχε τον Σκουμπάκη, τον Βλαχόπουλο και ήταν από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη τότε.
Κακή στιγμή θα πω τον χαμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Προ Ρέκο στη Μάλτα. Πόνεσε περισσότερο από τον χαμένο τελικό με τον Ολυμπιακό, γιατί στον Ολυμπιακό τότε ήμουν πιο μικρός και δεν είχα τόσο χρόνο συμμετοχής. Με την Προ Ρέκο το βίωσα πολύ έντονα και ήταν και άσχημο, γιατί πριν πάω είχαν κερδίσει 3 σερί Τσάμπιονς Λιγκ τα προηγούμενα τρία χρόνια και θα ήταν ωραίο να πανηγυρίσουμε και μαζί».
Ο Ολυμπιακός είναι από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη, στόχος είναι το Τσάμπονς Λιγκ
Τι στόχους έχετε θέσει στον Ολυμπιακό για τη φετινή χρονιά αλλά και γενικά;
«Ο Ολυμπιακός είναι από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη, δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις αυτό. Τα τελευταία χρόνια κάνει πολλές υπερβάσεις και παίρνει συνεχώς τους καλύτερους ξένους παίκτες. Αυτό δείχνει ότι θέλει να πρωταγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο, δεν της αρκεί μόνο το πρωτάθλημα. Θέλουμε να κατακτήσουμε το Τσάμπιονς Λιγκ, αυτός είναι ο μεγάλος στόχος».
Τι ασχολίες έχεις πέρα από το πόλο, ώστε να αποφορτίζεσαι;
«Θα σου έλεγα το ψάρεμα όταν υπάρχει ο χρόνος. Μη φανταστείς ότι είμαι κανένας δεινός ψαράς (γέλια). Αλλά ναι με ηρεμεί και με χαλαρώνει. Επίσης μου αρέσει να βλέπω όλα τα αθλήματα στον καναπέ, ειδικά όταν ήμουν στο εξωτερικό».