Λίγο πριν από την αναμέτρηση με τον Άρη, δύο παίκτες της Riga Zelli ανοίγουν στο Mpaladofatses.gr και στον Θανάση Σχοινά την πόρτα της προσωπικής και επαγγελματικής τους διαδρομής. Ο Μαρτίνας Βάρνας μιλά για τη δύσκολη περιπέτεια του τραυματισμού του, την εμπειρία του στην Ελλάδα και την επιστροφή του στα παρκέ, ενώ ο Τάιλερ Γουόλ θυμάται τα χρόνια στο Wisconsin, την μπασκετική οικογένειά του, το πέρασμά του από τον Πανιώνιο και τη διαδρομή που τον έφερε στη Λετονία.
Το μπάσκετ δεν αποτελείται μόνο από αποτελέσματα, στατιστικά και αγωνιστικές επιδόσεις. Πίσω από κάθε παίκτη υπάρχουν προσωπικές ιστορίες, άνθρωποι που τον διαμόρφωσαν, δύσκολες στιγμές, επιλογές και εμπειρίες που συχνά δεν γίνονται γνωστές στο ευρύ κοινό.
Η Riga Zelli αποτελεί ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα δύο παικτών με διαφορετικές αφετηρίες, αλλά με κοινή επιθυμία να εξελίσσονται και να προσφέρουν στην ομάδα τους. Ο Μαρτίνας Βάρνας έχει χρειαστεί να περάσει μέσα από μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο τραυματισμού, χάνοντας σχεδόν μία ολόκληρη σεζόν, ενώ ο Τάιλερ Γουόλ έχει διαμορφώσει τη δική του μπασκετική ταυτότητα μέσα από πέντε χρόνια στο κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ και τις εμπειρίες του σε διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες.
Το Mpaladofatses.gr συνομίλησε με τους δύο αθλητές, οι οποίοι μίλησαν για την πορεία τους, τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας τους, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, αλλά και τις προσδοκίες τους ενόψει της αναμέτρησης με τον Άρη.
Μαρτίνας Βάρνας: Η δύσκολη διαδρομή της επιστροφής και το μάθημα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο
Ο Μαρτίνας Βάρνας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κάουνας, σε μια πόλη όπου το μπάσκετ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Από τις ακαδημίες της Ζαλγκίρις και τις μικρές εθνικές ομάδες της Λιθουανίας μέχρι την περιπέτεια του τραυματισμού του και την επιστροφή του στα παρκέ, ο Λιθουανός γκαρντ έχει βιώσει διαφορετικά κεφάλαια που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του.
Η περσινή σεζόν, ωστόσο, ήταν ίσως η πιο απαιτητική της διαδρομής του. Παρά την αρχική αισιοδοξία για την επιστροφή του, το πρόβλημα τραυματισμού δεν είχε ξεπεραστεί, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να αγωνιστεί με τον Κολοσσό Ρόδου. Πλέον, φορώντας τη φανέλα της Riga Zelli, έχει την ευκαιρία να απολαύσει ξανά αυτό που αγαπά περισσότερο.
Πριν μιλήσουμε για το μπάσκετ, θα ήθελα να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από τον αθλητή. Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου μακριά από το παρκέ, όταν σβήνουν τα φώτα του γηπέδου; Τι είναι αυτό που σε κάνει χαρούμενο και πώς σου αρέσει να περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου;
«Θα έλεγα ότι είμαι απλώς ένας ήρεμος άνθρωπος. Μετά τους αγώνες, μου αρέσει να περνάω χρόνο με την οικογένειά μου. Μπορεί να δούμε κάποια ταινία, να χαλαρώσουμε και απλώς να απολαύσουμε τον χρόνο μας μαζί. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο για μένα».
Γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Κάουνας, μια πόλη όπου το μπάσκετ αποτελεί σχεδόν κομμάτι της κουλτούρας και της καθημερινότητας. Το να γίνεις επαγγελματίας μπασκετμπολίστας ήταν ένα παιδικό όνειρο ή μια φιλοδοξία που αναπτύχθηκε στην πορεία;
«Θα έλεγα το δεύτερο. Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ ως παιδί απλώς για διασκέδαση. Δεν σκεφτόμουν πραγματικά ότι θα γινόμουν επαγγελματίας αθλητής ή κάτι τέτοιο. Σταδιακά, όμως, όσο πλησίαζα σε αυτό το επίπεδο, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μπορούσα πράγματι να γίνω μπασκετμπολίστας. Έτσι αναπτύχθηκε αυτή η φιλοδοξία, βήμα προς βήμα».
Πέρασες από το μπασκετικό σύστημα της Ζαλγκίρις και είχες την ευκαιρία να προπονηθείς με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους σε νεαρή ηλικία. Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνη την εμπειρία; Υπήρχε κάτι που σου δίδαξε και εξακολουθεί να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεις σήμερα το μπάσκετ;
«Ξεκίνησα από τις ομάδες υποδομής και ήταν κάτι ξεχωριστό για μένα, καθώς αποτελούσε το πρώτο μου βήμα προς το επαγγελματικό μπάσκετ. Για έναν νεαρό παίκτη, η αρχή είναι πάντα απαιτητική, καθώς υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει ακόμη να μάθει και να εξελίξει. Συνολικά, όμως, ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.
Όταν ήμασταν μικρότεροι, είχαμε κάποιες φορές την ευκαιρία να προπονηθούμε με την πρώτη ομάδα και να βρεθούμε κοντά στον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι πόση σημασία έδινε σε κάθε λεπτομέρεια. Τόνιζε πόσο σημαντικό είναι να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό τόσο στις προπονήσεις όσο και στους αγώνες. Αυτά είναι στοιχεία που μου έμειναν και με βοήθησαν πολύ».
Έχεις επίσης εκπροσωπήσει τη Λιθουανία στις εθνικές ομάδες U18 και U20, κατακτώντας μετάλλια. Πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι εμπειρίες για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου και την εξέλιξή σου ως παίκτη;
«Είναι πάντα υπέροχο να έχεις την ευκαιρία να εκπροσωπείς τη χώρα σου σε τέτοιες διοργανώσεις. Το να φοράς τη φανέλα που γράφει «Lietuva» στο μπροστινό μέρος είναι κάτι ξεχωριστό. Αγωνίζεσαι μαζί με φίλους και παιδιά της ηλικίας σου, τα οποία ήδη γνωρίζεις.
Όταν βρίσκεσαι στην εθνική ομάδα, δεν είσαι εκεί για προσωπικούς στόχους. Όλοι έχουν τον ίδιο σκοπό: να προσπαθήσουν να κατακτήσουν ένα μετάλλιο. Είχαμε την τύχη να κερδίσουμε κάποια και, συνολικά, ήταν μια σπουδαία εμπειρία. Εκείνα τα χρόνια σήμαιναν πολλά για μένα».
Στην πορεία της καριέρας σου έχεις αγωνιστεί σε αρκετές διαφορετικές ομάδες της Λιθουανίας. Κάθε ομάδα πιθανότατα σου έδωσε κάτι διαφορετικό. Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ή σεζόν που σε άλλαξε περισσότερο, είτε ως παίκτη είτε ως άνθρωπο;
«Πιστεύω ότι κάθε ομάδα σου προσφέρει κάτι διαφορετικό. Κάθε σεζόν έχει τις καλές και τις δύσκολες στιγμές της και πάντα προσπαθείς να βελτιώνεσαι. Θεωρώ ότι με κάθε χρονιά ωρίμαζα περισσότερο ως παίκτης και αποκτούσα μεγαλύτερη εμπειρία. Δεν ήμουν πλέον πρωτοεμφανιζόμενος και σταδιακά ένιωθα όλο και πιο άνετα στο παρκέ.
Δεν θα ξεχώριζα κάποια συγκεκριμένη ομάδα ή σεζόν ως την πιο σημαντική. Πιστεύω ότι πρέπει να περάσεις από όλα αυτά τα κεφάλαια για να γίνεις ο παίκτης που είσαι σήμερα. Μαθαίνεις κάτι από κάθε σεζόν. Καθεμία είναι διαφορετική και σου προσφέρει κάτι καινούργιο».
Υπέστης έναν σοβαρό τραυματισμό που σε κράτησε μακριά από τα παρκέ για σχεδόν έναν χρόνο. Πώς διαχειρίστηκες εκείνη την περίοδο, όταν ξαφνικά δεν μπορούσες να κάνεις αυτό που αγαπάς; Ποιοι άνθρωποι στάθηκαν δίπλα σου και σε βοήθησαν να το ξεπεράσεις, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά;
«Κοιτάζοντας πίσω, ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο να χάσω ολόκληρη τη χρονιά. Είχα την τύχη να έχω την οικογένειά μου δίπλα μου, να με στηρίζει σε όλη αυτή τη διαδικασία.
Αρχικά, υπέστη τον τραυματισμό, υποβλήθηκα σε χειρουργική επέμβαση και όταν επέστρεψα ένιωθα καλά. Υπέγραψα στον Κολοσσό Ρόδου και πήγα στην Ελλάδα. Ήταν μια υπέροχη πόλη, ένα πανέμορφο νησί και η ζωή εκεί ήταν πραγματικά όμορφη. Όλα έμοιαζαν ιδανικά και πίστευα ότι θα ακολουθούσε μια εξαιρετική σεζόν.
Ωστόσο, έπειτα από μερικές εβδομάδες, συνειδητοποίησα ότι ο τραυματισμός δεν είχε ξεπεραστεί πλήρως. Κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αγωνιστώ ξανά. Αυτό με επηρέασε πολύ, καθώς είχα δουλέψει πάρα πολύ για να επιστρέψω. Τις πρώτες εβδομάδες ένιωθα εξαιρετικά και πίστευα ότι όλα πήγαιναν καλά. Όταν, όμως, επανεμφανίστηκε το πρόβλημα, ήταν ένα πολύ μεγάλο πλήγμα.
Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι συνέβαινε και τελικά διαπιστώσαμε ότι ίσως η αρχική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του τραυματισμού δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Έπρεπε να ακολουθήσουμε μια διαφορετική κατεύθυνση.
Τότε κατάλαβα ότι δεν υπήρχε λόγος να βιαστώ να επιστρέψω, μόνο και μόνο για να προλάβω το τέλος της σεζόν. Μαζί με τον γιατρό μου και τους προπονητές με τους οποίους συνεργαζόμουν, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε πιο αργά, βήμα προς βήμα, ώστε να διασφαλίσουμε ότι ο τραυματισμός θα αποτελούσε οριστικά παρελθόν.
Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά. Αρχικά πίστευα ότι δεν θα έχανα καθόλου αγωνιστικό χρόνο, αλλά τελικά βρέθηκα ξανά αντιμέτωπος με τον τραυματισμό. Ήταν πολύ δύσκολο τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά. Πλέον, ελπίζω ότι όλα αυτά βρίσκονται πίσω μου και προσπαθώ απλώς να κοιτάζω μπροστά».
Όταν προέκυψε η πρόταση του Κολοσσού Ρόδου, πιθανότατα είδες σε αυτήν μια ευκαιρία να επιστρέψεις στο μπάσκετ και να κάνεις μια νέα αρχή στο ελληνικό πρωτάθλημα. Πόσο δύσκολο ήταν να συνειδητοποιήσεις ότι τελικά δεν θα μπορούσες να αγωνιστείς στην Ελλάδα;
«Ναι, σίγουρα. Όταν υπέγραψα, όπως είπα, ένιωθα έτοιμος και πίστευα ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Πήγα στην Ελλάδα και αρχικά όλα έδειχναν να εξελίσσονται σύμφωνα με το σχέδιο. Μου άρεσε πολύ το νησί και γενικότερα η ζωή εκεί. Πίστευα ότι θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή σεζόν για μένα.
Μερικές φορές, όμως, συμβαίνουν πράγματα που απλώς δεν μπορείς να ελέγξεις. Πρέπει να τα αποδεχτείς και να συνεχίσεις. Όπως είπα, πιστεύω ότι αυτή η δύσκολη περίοδος βρίσκεται πλέον πίσω μου και θέλω να κοιτάζω μπροστά».
Επέστρεψες πλέον στα παρκέ με τη Riga Zelli και αγωνίζεσαι ξανά στο EuroCup. Έπειτα από όλα όσα έχεις περάσει, τι σημαίνει για σένα αυτό το νέο κεφάλαιο στην καριέρα σου; Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος στόχος ή όνειρο που θέλεις να εκπληρώσεις από εδώ και πέρα;
«Για μένα, το σημαντικότερο είναι ότι μπορώ και πάλι να παίζω. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, οπότε και μόνο το γεγονός ότι επέστρεψα στο γήπεδο με κάνει χαρούμενο. Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να σκέφτομαι υπερβολικά το μέλλον. Θέλω απλώς να απολαμβάνω τη στιγμή, γιατί η περσινή χρονιά μού έμαθε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Θέλω να χαίρομαι το παιχνίδι και να προσπαθώ να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει λόγος να σκέφτομαι τι μπορεί να συμβεί το επόμενο καλοκαίρι ή οτιδήποτε άλλο. Δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Απλώς να απολαμβάνουμε το παιχνίδι».
Η Riga Zelli αντιμετωπίζει τον Άρη, έναν σύλλογο με μεγάλη μπασκετική παράδοση στην Ελλάδα και παθιασμένο φίλαθλο κοινό. Τι ατμόσφαιρα και τι παιχνίδι περιμένεις; Πώς σκοπεύετε να τον αντιμετωπίσετε, δεδομένου ότι πραγματοποιεί μια πολύ δυνατή σεζόν;
«Έχω αντιμετωπίσει τον Άρη όταν αγωνιζόμουν στη Lietkabelis, για δύο συνεχόμενες χρονιές. Επομένως, περιμένω αυτό που έχω ήδη βιώσει και στο παρελθόν: πολύ κόσμο στις εξέδρες. Γνωρίζω τον τρόπο με τον οποίο οι φίλαθλοί του υποστηρίζουν την ομάδα. Οι Έλληνες φίλαθλοι είναι πολύ παθιασμένοι, οπότε σίγουρα θα υπάρχουν έντονα συναισθήματα.
Όσο για εμάς, θέλουμε απλώς να μπούμε στο γήπεδο και να παίξουμε δυνατά. Θέλουμε να παρουσιάσουμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας και να προσπαθήσουμε να δυσκολέψουμε τον Άρη. Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί το παιχνίδι, αλλά πρέπει να μπούμε στο γήπεδο και να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό.
Γνωρίζουμε τι ποιότητα έχει το ρόστερ του, όπως ανέφερες, με τον κόουτς Σπανουλή και αρκετούς παίκτες με εμπειρία από τη EuroLeague. Ωστόσο, πρόκειται για ένα παιχνίδι και τα πάντα μπορούν να συμβούν».
Αν είχες σήμερα την ευκαιρία να συναντήσεις τον νεότερο εαυτό σου, έπειτα από όλα όσα έχεις βιώσει στην μπασκετική σου διαδρομή, τι θα του έλεγες;
«Πιθανότατα θα του έλεγα αυτό που σκέφτομαι και τώρα: να απολαμβάνει κάθε ημέρα. Να μην αγχώνεται για το μέλλον και να μην ανησυχεί για οτιδήποτε άλλο. Να ζει την κάθε στιγμή, να δουλεύει σκληρά και, όπως ανέφερα, να προσπαθεί να απολαμβάνει το παιχνίδι».
Τάιλερ Γουόλ: Από το Wisconsin και τον Πανιώνιο στη νέα πρόκληση της Riga Zelli
Για τον Τάιλερ Γουόλ, το μπάσκετ ήταν από πολύ νωρίς μέρος της καθημερινότητας. Με πατέρα που είχε αγωνιστεί επαγγελματικά στη Γερμανία και τρεις μεγαλύτερες αδελφές που ασχολούνταν με το άθλημα, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου το γήπεδο αποτελούσε σχεδόν δεύτερο σπίτι.
Πέντε χρόνια στο Wisconsin, μια διαφορετική μπασκετική διαδρομή που τον οδήγησε από τη θέση του πόιντ γκαρντ σε εκείνη του ψηλού, το πέρασμα από το περιβάλλον των Minnesota Timberwolves και οι πρώτες ευρωπαϊκές εμπειρίες συνέθεσαν την πορεία του. Στην Ελλάδα φόρεσε τη φανέλα του Πανιωνίου, ενώ πλέον βρίσκεται στη Riga Zelli, με στόχο να συνεχίσει να εξελίσσεται και να διεκδικήσει νέες διακρίσεις.
Το μπάσκετ φαίνεται πως ήταν μέρος της ζωής σου πριν ακόμη γεννηθείς. Πώς ήταν να μεγαλώνεις σε μια μπασκετική οικογένεια; Νιώθεις ότι η δική σου διαδρομή ήταν ήδη προκαθορισμένη ή είχες την ελευθερία να αναπτύξεις τη δική σου αγάπη για το παιχνίδι;
«Θα έλεγα ότι ήταν υπέροχο να μεγαλώνω σε μια μπασκετική οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν προπονητής στις ομάδες των αδελφών μου, οπότε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βρισκόμουν συνεχώς σε κάποιο γήπεδο. Ήμουν εκεί ακόμη κι όταν ήμουν μωρό και με κρατούσαν στην αγκαλιά.
Ευτυχώς, μου άρεσε να παίζω και να διασκεδάζω με τις αδελφές μου. Νομίζω ότι αυτή η χαρά με βοήθησε να μη νιώσω ποτέ ότι η πορεία μου ήταν ήδη προκαθορισμένη. Μου έδωσε τη δυνατότητα να αγαπήσω το παιχνίδι από μόνος μου, χωρίς την πίεση ότι έπρεπε οπωσδήποτε να γίνω μπασκετμπολίστας. Το μπάσκετ ήταν απλώς πάντα μέρος της ζωής μου και σταδιακά ανέπτυξα τη δική μου αγάπη γι’ αυτό».
Πότε συνειδητοποίησες ότι το μπάσκετ θα μπορούσε να γίνει επαγγελματική καριέρα και όχι απλώς ένα άθλημα που απολάμβανες να παίζεις;
«Θα έλεγα ότι συνέβη στη δεύτερη χρονιά μου στο λύκειο, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι ήμουν πραγματικά καλός. Τότε ήταν που έλαβα και την πρώτη μου πρόταση από κολέγιο. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να σκέφτομαι ότι το μπάσκετ θα μπορούσε να είναι κάτι με το οποίο θα ασχολούμουν για πολλά χρόνια, κάτι στο οποίο ήμουν καλός και το οποίο απολάμβανα πραγματικά».
Πέρασες πέντε χρόνια στο Wisconsin, καταγράφοντας 162 συμμετοχές. Κοιτάζοντας πίσω, τι σου πρόσφεραν αυτά τα χρόνια πέρα από το μπάσκετ; Πώς σε διαμόρφωσαν ως παίκτη αλλά και ως άνθρωπο; Και πώς έγινε η μετάβαση από τη θέση του πόιντ γκαρντ στο λύκειο σε εκείνη του ψηλού;
«Αγαπούσα πραγματικά την παρουσία μου στο Wisconsin, επειδή υπήρχε ένα εξαιρετικό οικογενειακό κλίμα. Η ομάδα ήταν πολύ δεμένη, όπως και οι προπονητές μαζί μας.
Νομίζω ότι το σημαντικότερο πράγμα που έμαθα έξω από το μπάσκετ ήταν η ανθεκτικότητα: πώς να διαχειρίζεσαι καταστάσεις που δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελες και πώς να τις ξεπερνάς. Μπορούσα να στηριχθώ στους συμπαίκτες μου και στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου, κυρίως στην οικογένειά μου. Όταν προέκυπτε κάποια δυσκολία, μάθαινα να την αντιμετωπίζω. Αυτό με δίδαξε να συνεχίζω να δουλεύω, να παραμένω προσηλωμένος στον στόχο μου και να μη διαμαρτύρομαι.
Πέρασα πραγματικά υπέροχα εκεί. Κερδίσαμε πολλά παιχνίδια και, σε μπασκετικό επίπεδο, έμαθα πώς να παίζω το παιχνίδι με τον σωστό τρόπο και, κυρίως, πώς να κερδίζω.
Όσον αφορά τη μετάβαση από τον πόιντ γκαρντ στη θέση του ψηλού, χρειάστηκε πολλή δουλειά με τους προπονητές και τους γυμναστές. Την πρώτη μου χρονιά δεν είχα έναν τόσο σημαντικό ρόλο. Έπαιζα, αλλά ίσως όχι 25 ή 30 λεπτά ανά αγώνα. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να πάρω βάρος και να χτίσω μυϊκή μάζα. Παράλληλα, δούλευα καθημερινά με τους προπονητές πάνω σε κινήσεις κοντά στο καλάθι και σε όλες τις δεξιότητες που χρειάζεται ένας ψηλός. Η καθοδήγησή τους και η καθημερινή δουλειά πάνω σε αυτά τα στοιχεία με βοήθησαν να εξελιχθώ σε αυτόν τον ρόλο».
Μετά την ολοκλήρωση της κολεγιακής σου καριέρας, υπέγραψες στους Minnesota Timberwolves, αλλά ξεκίνησες την επαγγελματική σου διαδρομή στην Ευρώπη. Πώς ήταν εκείνη η περίοδος για σένα; Και παραμένει το NBA ένα όνειρο που έχεις στο μυαλό σου;
«Ήταν μια συναρπαστική περίοδος για μένα. Είχα ολοκληρώσει επίσημα τις σπουδές μου και πλέον το μπάσκετ έγινε η πρώτη μου προτεραιότητα. Δεν χρειαζόταν πια να πηγαίνω στα μαθήματα ή να ασχολούμαι με όλα εκείνα τα υπόλοιπα. Υπήρχε μόνο το μπάσκετ, οπότε αφοσιώθηκα πραγματικά σε αυτό και επικεντρώθηκα στη βελτίωσή μου.
Έπαιξα στο Summer League με τους Timberwolves, αλλά αυτό δεν επρόκειτο να είναι το επόμενο βήμα μου, οπότε πήγα στην Ευρώπη. Μέχρι στιγμής, έχω καταφέρει αρκετά καλά πράγματα.
Όσον αφορά το NBA, αυτή τη στιγμή θέλω απλώς να συνεχίσω να βελτιώνομαι ως μπασκετμπολίστας. Θέλω να βοηθάω την ομάδα στην οποία αγωνίζομαι, να κερδίζω παιχνίδια και να γίνομαι ο καλύτερος παίκτης που μπορώ. Όπου με οδηγήσει αυτή η διαδρομή, εκεί θα πάω».
Η μετάβαση από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ευρώπη είναι μια μεγάλη αλλαγή, ιδιαίτερα για έναν νεαρό αθλητή. Πώς προσαρμόστηκες στο διαφορετικό στιλ μπάσκετ και στις διαφορετικές χώρες στις οποίες έχεις αγωνιστεί; Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που σου έχει δώσει αυτή η διαδρομή;
«Σε μπασκετικό επίπεδο, θεωρώ ότι στάθηκα τυχερός, επειδή είχα πολύ καλούς προπονητές σε όλη τη μέχρι τώρα πορεία μου. Η φιλοσοφία τους δεν βασιζόταν τόσο στο παιχνίδι των ατομικών προσπαθειών ή στην ανάγκη να σκοράρω εγώ όλους τους πόντους, κάτι που συναντάμε μερικές φορές σε Αμερικανούς παίκτες που έρχονται στην Ευρώπη. Νομίζω ότι αυτό με προετοίμασε ώστε να μπορέσω να προσαρμοστώ και να πετύχω από την αρχή.
Όταν έφτασα στη Ζαντάρ την πρώτη μου χρονιά, κατάλαβαν ότι δεν ήμουν απλώς ένας νεαρός Αμερικανός που ήθελε να σκοράρει πολλούς πόντους. Ήθελα πραγματικά να γίνω μέλος της ομάδας και να μπω στην κουλτούρα της.
Όσον αφορά την προσαρμογή στη ζωή στο εξωτερικό, πιστεύω ότι με βοήθησε η εμπειρία μου από το AAU μπάσκετ, όταν ήμουν 13 ετών. Ακόμη και σε εκείνη την ηλικία, ταξίδευες για ένα Σαββατοκύριακο ή για πέντε ημέρες, έμενες σε ξενοδοχείο με τους συμπαίκτες σου και βρισκόσουν μακριά από το σπίτι. Νομίζω ότι αυτή η εμπειρία με προετοίμασε για τον τρόπο ζωής που θα συναντούσα.
Το σημαντικότερο μάθημα που έχω πάρει από τη ζωή στο εξωτερικό είναι να αγκαλιάζεις την κουλτούρα του τόπου στον οποίο βρίσκεσαι. Έχω βρεθεί πλέον σε τέσσερις διαφορετικές χώρες και αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι να βγαίνω έξω, να γνωρίζω ανθρώπους από την τοπική κοινωνία και να μαθαίνω τον τρόπο ζωής τους. Εκτιμώ πραγματικά αυτή την εμπειρία και αισθάνομαι ότι και οι ίδιοι οι άνθρωποι εκτιμούν την προθυμία μου να γνωρίσω τις χώρες τους και όσα συμβαίνουν σε αυτές».
Την περασμένη σεζόν είχες την ευκαιρία να αγωνιστείς στην Ελλάδα με τον Πανιώνιο, έναν σύλλογο με μεγάλη μπασκετική παράδοση και παθιασμένους φιλάθλους. Ωστόσο, η παρουσία σου εκεί ήταν σχετικά σύντομη. Πώς βίωσες αυτό το κεφάλαιο της καριέρας σου και ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που κρατάς από την Ελλάδα;
«Πέρασα υπέροχα στην Ελλάδα. Βρέθηκα σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον. Ήταν απλώς κρίμα που δεν μπόρεσα να συμβάλω σε περισσότερες νίκες της ομάδας. Νομίζω ότι το σημαντικότερο πράγμα που κρατάω από εκείνη την εμπειρία είναι το πάθος και η παράδοση που χαρακτηρίζουν τον σύλλογο και τους φιλάθλους του.
Οι φίλαθλοι νοιάζονταν πραγματικά για το αν κερδίζαμε ή χάναμε. Γνώριζαν τους παίκτες της ομάδας και συνέχιζαν να βρίσκονται στο πλευρό μας ακόμη κι όταν προερχόμασταν από αρκετές συνεχόμενες ήττες. Παρ’ όλα αυτά, πέρασα υπέροχα και ήταν απλώς κρίμα που η συνεργασία δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε σε βάθος χρόνου».
Ο Πανιώνιος πέρασε μια εξαιρετικά δύσκολη σεζόν και τελικά υποβιβάστηκε. Εσύ ήσουν μέλος της ομάδας στο αρχικό στάδιο εκείνης της χρονιάς. Από τη δική σου οπτική, ποιοι ήταν οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν στις δυσκολίες; Πώς εξηγείς μια τόσο δύσκολη σεζόν, δεδομένων των φιλοδοξιών του συλλόγου και του τελικού υποβιβασμού;
«Θα έλεγα ότι είχαμε πολλούς καλούς παίκτες και ένα πολύ ταλαντούχο ρόστερ. Είχαμε επίσης αρκετές αλλαγές προπονητών και όλοι όσοι ήρθαν ήταν καλοί προπονητές.
Νομίζω ότι είναι πάντα δύσκολο όταν απομακρύνεται ένας προπονητής, καθώς χρειάζεται χρόνος για να προσαρμοστείς στον επόμενο. Δεν είχαμε ουσιαστικά κάτι έτοιμο για την επόμενη ημέρα και αισθάνομαι ότι, μετά την αποχώρηση του πρώτου προπονητή, προσπαθούσαμε διαρκώς να καλύψουμε το χαμένο έδαφος. Προσπαθούσαμε να μάθουμε ξανά να παίζουμε μαζί, ενώ παράλληλα έπρεπε να προσαρμοστούμε στον νέο προπονητή και στο σύστημά του.
Εκείνη την περίοδο ένιωθα ότι βρισκόμασταν διαρκώς δύο εβδομάδες πίσω από την επόμενη ομάδα που επρόκειτο να αντιμετωπίσουμε. Δεν θα έριχνα απαραίτητα την ευθύνη στους προπονητές, στους παίκτες ή στη διοίκηση. Νομίζω ότι απλώς βρισκόμασταν συνεχώς σε θέση να κυνηγάμε τις εξελίξεις.
Συνέχισες την καριέρα σου στην Πολωνία, όπου πραγματοποίησες μια πολύ παραγωγική σεζόν, με περίπου 13 πόντους και επτά ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Νιώθεις ότι εκείνη ήταν η χρονιά που άρχισες να καθιερώνεσαι περισσότερο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και να προσελκύεις μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ομάδες;
«Ναι, σίγουρα. Πάντα προσπαθώ να καθιερώσω το όνομά μου και να κάνω το επόμενο βήμα στην καριέρα μου.
Νομίζω ότι η κατάσταση εδώ είναι πολύ καλή, καθώς είμαστε μια νέα ομάδα που αγωνίζεται στο EuroCup. Κατάφερα να έρθω στη Ρίγα χάρη στη σύνδεσή μου με τον βοηθό προπονητή που είχα στην Πολωνία, ο οποίος είναι πλέον μέλος του προπονητικού επιτελείου και εδώ. Αυτή η γνωριμία με βοήθησε πολύ, καθώς υπήρχε ήδη ένα επίπεδο εμπιστοσύνης ανάμεσα σε εμένα, την ομάδα και το προπονητικό επιτελείο.
Από εκεί και πέρα, όπως είπα και προηγουμένως, θέλω απλώς να γίνω ο καλύτερος παίκτης που μπορώ και να παίξω το καλύτερο δυνατό μπάσκετ. Ελπίζω ότι αυτό θα με οδηγήσει εκεί που θέλω να φτάσω».
Πλέον βρίσκεσαι στη Riga Zelli. Ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας για τη φετινή σεζόν και ποιες είναι οι δικές σου προσωπικές φιλοδοξίες;
«Σε ομαδικό επίπεδο, στην αρχή υπήρχε μια σχετική αβεβαιότητα, καθώς ήταν η πρώτη μας χρονιά σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση και δεν γνωρίζαμε ακριβώς τι να περιμένουμε. Ωστόσο, βλέποντας την πορεία μας μέχρι τώρα, έχουμε πραγματοποιήσει ορισμένες καλές εμφανίσεις.
Νομίζω ότι στόχος μας είναι να προκριθούμε στα playoffs. Από τη στιγμή που θα βρεθείς εκεί, όλα μπορούν να συμβούν. Παράλληλα, θέλουμε να κατακτήσουμε το εγχώριο πρωτάθλημα και τα κύπελλα.
Σε προσωπικό επίπεδο, θέλω απλώς να κάνω αυτό που κάνω συνήθως: να παίζω με ένταση και να προσφέρω στην ομάδα ό,τι χρειάζεται από εμένα. Ένα στοιχείο που έχω καταφέρει να παρουσιάσω περισσότερο με αυτή τη νέα ομάδα είναι η ικανότητά μου στο τρίποντο.
Σουτάρω καλά στο EuroCup και ελπίζω να συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο. Θα έλεγα ότι ένας από τους προσωπικούς μου στόχους είναι να διατηρήσω αυτή την αποτελεσματικότητα πίσω από τη γραμμή των τριών πόντων».
Επιστρέφεις στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσεις τον Άρη, έναν ακόμη ιστορικό σύλλογο με παθιασμένο φίλαθλο κοινό. Πώς περιμένεις την αναμέτρηση;
«Είμαι ενθουσιασμένος. Αξίζουν συγχαρητήρια στον Άρη. Είναι ένας ιστορικός σύλλογος και ένα πολύ μεγάλο όνομα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ανυπομονώ να παίξω απέναντί του. Είμαι σίγουρος ότι η ατμόσφαιρα θα είναι πολύ έντονη και θα είναι πραγματικά διασκεδαστικό να αγωνιστώ σε ένα τόσο ξεχωριστό γήπεδο.
Είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος επειδή έπαιζα αντίπαλος με τον EJ Liddell για τρία ή τέσσερα χρόνια, όταν βρισκόμασταν στο κολέγιο. Αντιμετωπίζαμε ο ένας τον άλλον κάθε χρόνο και είχαμε μερικές πολύ καλές μονομαχίες. Ελπίζω να έχουμε άλλη μία αύριο. Νομίζω ότι έχουμε μοιραστεί τις νίκες σε αυτές τις αναμετρήσεις, καθώς έχουμε κερδίσει και οι δύο ορισμένα παιχνίδια, οπότε ελπίζω αυτή τη φορά να πάρω εγώ τη νίκη. Ανυπομονώ σίγουρα να παίξω ξανά απέναντί του».
Ο κόσμος βλέπει τους αγώνες, τα highlights και τα στατιστικά, αλλά δεν βλέπει πάντα τις δύσκολες ημέρες, τις αμφιβολίες και τις θυσίες που κρύβονται πίσω από μια επαγγελματική καριέρα. Ποιο είναι ένα στοιχείο της δικής σου διαδρομής που θα ήθελες να κατανοεί καλύτερα ο κόσμος;
«Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή που ξεχωρίζω. Είναι περισσότερο θέμα νοοτροπίας που έχω αναπτύξει. Όταν συμβαίνει κάτι κακό, το αντιμετωπίζω ως κάτι από το οποίο πρέπει να μάθω και το οποίο πρέπει να ξεπεράσω. Κανείς δεν πρόκειται να περιμένει μέχρι να καθίσεις να στενοχωρηθείς ή μέχρι να αισθανθείς καλύτερα. Είναι κάτι που πρέπει να αφήσεις πίσω σου και να ξεπεράσεις.
Επομένως, δεν θα αναφερόμουν σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Είναι περισσότερο η νοοτροπία μου: ό,τι κι αν συμβεί, θα βρω έναν τρόπο να το διαχειριστώ και να προχωρήσω».
Δύο διαφορετικές διαδρομές, ένας κοινός στόχος
Οι ιστορίες του Μαρτίνας Βάρνας και του Τάιλερ Γουόλ αποτυπώνουν δύο διαφορετικές όψεις της επαγγελματικής διαδρομής ενός μπασκετμπολίστα. Ο πρώτος χρειάστηκε να περάσει μέσα από μια μακρά και ψυχολογικά απαιτητική περίοδο, για να επιστρέψει εκεί όπου ήθελε περισσότερο να βρίσκεται, στο παρκέ. Ο δεύτερος μεγάλωσε μέσα στο μπάσκετ, αναζήτησε τη θέση του σε διαφορετικά περιβάλλοντα και συνεχίζει να χτίζει την καριέρα του στην Ευρώπη.
Πριν από την αναμέτρηση με τον Άρη, οι δύο παίκτες της Riga Zelli μοιράστηκαν όχι μόνο τις αγωνιστικές τους φιλοδοξίες, αλλά και όσα κρύβονται πίσω από αυτές. Για τον Βάρνας, το σημαντικότερο είναι να απολαμβάνει ξανά το παιχνίδι, έχοντας μάθει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Για τον Γουόλ, η πρόκληση παραμένει: να βελτιώνεται, να βοηθά την ομάδα του και να προχωρά μπροστά, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που θα συναντήσει.
Δύο διαφορετικές ιστορίες, με κοινό παρονομαστή την αγάπη για το μπάσκετ.