Την ώρα που ο Πόλεμος ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν κλιμακώνεται, ο αθλητισμός καλείται να απαντήσει σε ένα διαχρονικό ερώτημα. Μπορεί να παραμένει ουδέτερος όταν ο κόσμος γύρω του φλέγεται; Ή μήπως ο πόλεμος βρίσκει πάντα τον τρόπο να εισβάλλει, σαν σύγχρονος Δούρειος Ίππος, ακόμη και στα γήπεδα;
Στις ειδήσεις ακούγονται πύραυλοι. Στα γήπεδα ακούγονται συνθήματα. Και κάπου ανάμεσα, η κοινή γνώμη προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι αυτά τα δύο σύμπαντα δεν τέμνονται. Ότι οι γεωπολιτικές συγκρούσεις είναι μια υπόθεση «μακριά» από το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ ή τον στίβο, με αποκορύφωμα τα όσα συμβαίνουν ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν στη Μέση Ανατολή.
Στην Ιλιάδα, ο πόλεμος είχε ήρωες και θεούς. Είχε τιμή, έπος, πεπρωμένο. Στον σύγχρονο κόσμο δεν έχει τίποτα από αυτά. Έχει μόνο απώλειες. Και κάθε φορά που μια σύγκρουση φουντώνει, ψάχνει να βρει τρόπο να μπει παντού. Στην οικονομία. Στην καθημερινότητα. Στα γήπεδα.
Σαν άλλος Δούρειος Ίππος.
Ο αθλητισμός πιστεύει πως είναι άτρωτος. Πως οι τέσσερις γραμμές είναι ιερές. Όπως οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ιερή εκεχειρία. Ότι για λίγες μέρες, οι άνθρωποι μπορούσαν να αφήσουν τα όπλα και να κρατήσουν μόνο το ακόντιο του αγώνα.
Σήμερα, όμως, οι εκεχειρίες δεν ανακοινώνονται. Οι αγώνες συνεχίζονται ενώ οι πόλεις φλέγονται. Οι μεταγραφές κλείνουν ενώ οικογένειες εγκαταλείπουν σπίτια. Οι διοργανώσεις προχωρούν ενώ η γη τρέμει.
Κι έτσι, ο πόλεμος δεν μπαίνει στο γήπεδο με άρματα. Μπαίνει αθόρυβα. Με σημαίες που βαραίνουν περισσότερο. Με σιωπές που λένε περισσότερα από δηλώσεις. Με αθλητές που καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα στην καριέρα και στη συνείδηση.
Ο αθλητισμός είναι σύγκρουση. Αλλά είναι σύγκρουση με κανόνες. Είναι μάχη που τελειώνει με χειραψία. Είναι αντίπαλοι που στο τέλος αλλάζουν φανέλες.
Ο πόλεμος δεν αλλάζει φανέλες. Αλλάζει ζωές.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Ο αθλητισμός είναι η εξημερωμένη μορφή της ανθρώπινης έντασης. Είναι η απόδειξη ότι μπορείς να εκτονώσεις τη δύναμη χωρίς να καταστρέψεις. Να αποδείξεις ανωτερότητα χωρίς να αφαιρέσεις ύπαρξη.
Όταν όμως οι παγκόσμιες ισορροπίες κλονίζονται, όταν οι λέξεις «αντίποινα» και «κλιμάκωση» κυριαρχούν, τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο.
Μπορείς να μιλάς μόνο για αποτελέσματα;
Πίσω από κάθε εθνόσημο υπάρχει άνθρωπος. Πίσω από κάθε σύγκρουση, παιδικά δωμάτια που μένουν άδεια.
Ο αθλητισμός δεν είναι σωτήρας. Δεν θα σταματήσει πυραύλους. Μπορεί όμως να αρνηθεί να γίνει άλλοθι. Να αρνηθεί να γίνει ο Δούρειος Ίππος που κρύβει μέσα του τη σιωπή.
Γιατί αν ο αθλητισμός χάσει την ηθική του πυξίδα, τότε γίνεται απλώς θέαμα. Και το θέαμα δεν αλλάζει τον κόσμο. Μόνο τον αποσπά.
Στην εποχή μας, η πιο γενναία πράξη ίσως να μην είναι η νίκη.
Ίσως να είναι η υπενθύμιση ότι ο αντίπαλος δεν είναι εχθρός.
Αθλητισμός και πόλεμος δεν πάνε μαζί.
Γιατί ο ένας χρειάζεται κανόνες.
Και ο άλλος γεννιέται από την κατάργησή τους.
