Ο Εντέν Αζάρ, σχεδόν τρία χρόνια μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 32 ετών, δηλώνει απόλυτα συμφιλιωμένος με τη νέα του ζωή.

Ζώντας πλέον στη Μαδρίτη με την οικογένειά του, μακριά από την ένταση του ποδοσφαίρου, περιγράφει με χιούμορ την καθημερινότητά του: «Αυτή τη στιγμή είμαι περισσότερο ταξιτζής παρά ποδοσφαιριστής, αλλά είναι εντάξει.»

Τονίζει ότι ο χρόνος περνά γρήγορα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η ζωή περνάει πολύ γρήγορα… Χθες ήμουν 19, σήμερα είμαι 35. Πρέπει να το απολαμβάνεις.» Πλέον απολαμβάνει τις απλές στιγμές με τη σύζυγο και τα πέντε παιδιά του, χωρίς το άγχος των συνεχών ταξιδιών.

Συγκρίνοντας τα δύο μεγάλα πρωταθλήματα που σημάδεψαν την καριέρα του, επισημαίνει: «Η Premier League είναι πιο σωματική, δεν σταματάς ποτέ να τρέχεις. Η La Liga είναι πιο τεχνική.» Εξηγεί ότι στην Αγγλία δεν υπάρχει διαχείριση ρυθμού, ενώ στην Ισπανία μπορείς να ελέγξεις περισσότερο το παιχνίδι.

Αναφερόμενος στον Ζοζέ Μουρίνιο, θυμάται με γέλιο το περιστατικό όπου έχασε το διαβατήριό του και απουσίασε από προπόνηση, όμως υπογραμμίζει τον σεβασμό του: «Το πάθος του για το ποδόσφαιρο, ο τρόπος που εμπιστεύεται τους παίκτες… ήταν απίστευτα.»

Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του έχει το Μουντιάλ του 2018, όπου ως αρχηγός του Βελγίου οδήγησε την ομάδα στην τρίτη θέση. Το περιγράφει ως «απόλυτη ευτυχία», προσθέτοντας με υπερηφάνεια ότι, ακόμη κι αν δεν κατέκτησαν το τρόπαιο, «ο κόσμος σήμερα λέει ότι ήμασταν καλύτερη ομάδα από τη Γαλλία.» Ως καλύτερο παιχνίδι του θεωρεί τον προημιτελικό με τη Βραζιλία, ενώ αγαπημένο του γκολ το τέρμα απέναντι στην Τότεναμ το 2016.

Για τους τίτλους, βάζει στην ίδια αξία το Champions League με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τα δύο πρωταθλήματα Αγγλίας με την Τσέλσι, τονίζοντας πόσο δύσκολο είναι να κατακτήσεις την Premier League. Ως πιο υποτιμημένο συμπαίκτη του αναφέρει τον Μούσα Ντεμπελέ, χαρακτηρίζοντάς τον «κορυφαίο, πραγματικά κορυφαίο παίκτη».

Πλέον ασχολείται και με την παραγωγή κρασιού στην Ιταλία, βλέποντας ομοιότητες με το ποδόσφαιρο: «Δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι, είναι μια καριέρα 10 ή 15 χρόνων.» Δεν επιθυμεί να μείνει στην ιστορία ως θρύλος. Όπως λέει απλά: «Απλώς ως ένας καλός παίκτης και ένας καλός, αστείος τύπος. Δεν χρειάζομαι κάτι περισσότερο από αυτό.» Οραματίζεται το μέλλον του ως ένας ευτυχισμένος παππούς με άσπρα μαλλιά, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του, ζώντας μια ήρεμη και γεμάτη ζωή.