Από τον χαμένο τελικό στο Παρίσι μέχρι τη φετινή διεκδίκηση, η Άρσεναλ διένυσε μια διαδρομή αμφισβήτησης, αναδόμησης και επιστροφής στην ελίτ.

Η Άρσεναλ έμαθε να ζει με το «σχεδόν». Από εκείνο το βράδυ του 2006 στο Stade de France, όπου λύγισε απέναντι στην Μπαρτσελόνα, μέχρι σήμερα, η απόσταση από την κορυφή έγινε κομμάτι της ταυτότητάς της.

Υπό τον Αρσέν Βενγκέρ, διατήρησε σταθερότητα αλλά όχι εξέλιξη. Το πέρασμα στο Emirates Stadium σφράγισε μια εποχή οικονομικής ισορροπίας, αλλά και αγωνιστικών περιορισμών. Παίκτες όπως ο Σεσκ Φάμπρεγας και ο Ρόμπιν Φαν Πέρσι δεν έμειναν για να αλλάξουν την πορεία. Η Άρσεναλ έγινε ομάδα που συμμετέχει, όχι που κυριαρχεί.

Η αποχώρηση του Βενγκέρ άφησε κενό ταυτότητας. Με τον Ουνάι Έμερι, η ομάδα δεν βρήκε κατεύθυνση και απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο από το επίπεδο που την όριζε.

Η στροφή ήρθε με τον Μικέλ Αρτέτα. Με έμφαση στη δομή και τη νοοτροπία, έχτισε μια ομάδα με συνοχή και σαφή ρόλο στο γήπεδο. Ο Μπουκάγιο Σάκα εξελίχθηκε σε σταθερά, ο Μάρτιν Έντεγκαρντ σε ηγέτη και ο Ντέκλαν Ράις σε σημείο ισορροπίας.

Η φετινή πορεία είναι αποτέλεσμα συνέπειας. Η Άρσεναλ δεν βασίζεται πια στη στιγμιαία έμπνευση, αλλά σε λειτουργία και πειθαρχία. Δεν καταρρέει εύκολα, ούτε χάνει τη συγκέντρωσή της υπό πίεση.

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, βρίσκεται ξανά ένα βήμα πριν την κορυφή. Όχι ως αουτσάιντερ, αλλά ως διεκδικητής με υπόβαθρο.

Η επιστροφή της δεν είναι στιγμιαία. Είναι δομημένη. Και γι’ αυτό, αυτή τη φορά, μοιάζει πραγματική.