Η Ματίνα Νούλα μιλάει στον Χρήστο Τσαρτσάλη και το Mpaladofatses.gr για τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη της στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Η πρωταθλήτρια του Ηρακλή αναφέρεται στις δυσκολίες της αυθεντικής διαδρομής, στη σημασία της ψυχολογίας στα κρίσιμα χιλιόμετρα, στον ρόλο του προπονητή της Ιάσονα Ιωαννίδη, αλλά και στο πώς ένας αγώνας που ξεκίνησε σχεδόν τυχαία εξελίχθηκε σε προσωπικό ταξίδι υπέρβασης και αυτογνωσίας.
Ο Μαραθώνιος της Αθήνας δεν συγχωρεί. Δεν χαρίζει νίκες, δεν επιτρέπει βιαστικές σκέψεις και δοκιμάζει τα όρια του σώματος και του μυαλού μέχρι το τελευταίο μέτρο. Κι όμως, η Ματίνα Νούλα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ήταν ξανά η πρώτη που πέρασε τη γραμμή του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο.
Η φετινή της νίκη δεν ήταν απλώς μια επανάληψη. Ήταν η επιβεβαίωση μιας αθλήτριας που πλέον γνωρίζει τις δυνατότητές της, εμπιστεύεται τη δουλειά της και στέκεται στην εκκίνηση με σιγουριά. Με στόχο όχι τη θέση, αλλά το χρονόμετρο, έτρεξε έναν Μαραθώνιο τακτικής, υπομονής και ελέγχου, σε μια διαδρομή που απαιτεί σεβασμό.
Πίσω από τη δεύτερη σερί επικράτηση, κρύβεται μια προετοιμασία μηνών, χωρίς διακοπές, με διπλές προπονήσεις, θυσίες και συνεχή εσωτερική μάχη. Κι αν τα δύσκολα χιλιόμετρα της Αθήνας λύγισαν το χρονόμετρο, δεν λύγισαν τη θέληση και την αποφασιστικότητά της.
Η σχέση της με τον αθλητισμό, άλλωστε, δεν ξεκίνησε με σχέδιο ή φιλοδοξίες πρωταθλητισμού.Ήρθε σχεδόν τυχαία, ως μια απλή διέξοδος την περίοδο της πανδημίας, όταν άρχισε να τρέχει χωρίς στόχο, χωρίς πίεση, απλώς για την αίσθηση της κίνησης.
Εκείνη η “τυχαία” αρχή εξελίχθηκε σε πορεία ζωής, με κομβικό πρόσωπο τον προπονητή της, Ιάσονα Ιωαννίδη, τον άνθρωπο που πίστεψε από νωρίς σε εκείνη, την καθοδήγησε με υπομονή και της έμαθε να διαβάζει τον Μαραθώνιο πέρα από τα χιλιόμετρα.
Σταθερό σημείο αναφοράς σε όλη αυτή τη διαδρομή αποτελεί και ο σύλλογός της, ο Ηρακλής, στον οποίο ανήκει από τα πρώτα της βήματα και με τον οποίο συνδέεται με αμοιβαία εμπιστοσύνη, στήριξη και σεβασμό. Στοιχεία που συχνά κάνουν τη διαφορά σε έναν τόσο απαιτητικό δρόμο.
Η ίδια γνωρίζει καλά πως ο Μαραθώνιος δεν είναι απλώς αγώνας αντοχής. Είναι ψυχολογική δοκιμασία, μοναχικό ταξίδι και διαδικασία αυτογνωσίας όπως λέει και η ίδια. Ίσως γι’ αυτό η σχέση της με το αγώνισμα είναι τόσο βαθιά και ίσως γι’ αυτό συνεχίζει να επιστρέφει κάθε χρόνο πιο ώριμη.
Συνέντευξη στον Χρήστο Τσαρτσάλη:
Φέτος πέτυχες τη 2η σερί νίκη σου στον Μαραθώνιο, είναι κάτι που στόχευες;
«Εννοείται, αλλά γενικά δεν έχω πρωταρχικό στόχο τη θέση, αλλά την επίδοση. Ήξερα βέβαια ότι αν κάνω κάτω από 2:40 που ήταν στόχος, θα είμαι ψηλά στις θέσεις. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις τι προπόνηση έχει κάνει ο αντίπαλος, οι συναθλητές βασικά, δεν μου αρέσει η λέξη “αντίπαλος”. Ο μαραθώνιος είναι μια μεγάλη απόσταση και πάντα έχεις μια επιφύλαξη».
Ποια ήταν όμως η πρώτη σου σκέψη όταν πέρασες πρώτη ξανά τη γραμμή του τερματισμού;
«Νιώθεις πολλά συναισθήματα εκείνη τη στιγμή, ικανοποίηση, συγκίνηση και νιώθεις ότι οι κόποι σου ανταμείφθηκαν. Είχα ξεκινήσει προετοιμασία από αρχές Ιουλίου μέχρι Νοέμβριο, δεν πήγα διακοπές, είχα διπλές προπονήσεις καθημερινά και όλο αυτό είχε ανταπόκριση. Επίσης είναι τεράστια συγκίνηση να τερματίζεις στο Καλλιμάρμαρο, ένα τόσο θρυλικό και εμβληματικό στάδιο».
Πόσο διαφορετικά βίωσες τον φετινό μαραθώνιο σε σχέση με το 2023 και το 2024 που ήσουν και πάλι στο βάθρο;
«Πέρσι που τερμάτισα πρώτη, επειδή ήταν η πρώτη μου Πανελλήνια διάκριση και νίκη ήταν πάρα πολύ συγκινητικό και δεν το περίμενα καθόλου η αλήθεια είναι. Είχα κλειδώσει στο μυαλό μου ότι θα προσπαθήσω όσο μπορώ για τη 2η θέση και η νίκη ήρθε πολύ αναπάντεχα. Είχα αργήσει να το συνειδητοποιήσω αυτό που είχα πετύχει. Φέτος ένιωθα περισσότερο σιγουριά για τον εαυτό μου και ήθελα πολύ περισσότερο τη νίκη και χαίρομαι που το πέτυχα για δεύτερη σερί χρονιά».
Σε έναν αγώνα όπως ο μαραθώνιος, ποιο είναι το πιο δύσκολο σημείο σε τόσο μεγάλη διαδρομή;
«Φέτος ό,τι έχασα από χρόνο, γιατί πίστευα ότι μπορούσα να κάνω κάτω από 2:39 και είχα προπονηθεί πολύ για αυτό, το έχασα μεταξύ 30 με 35. Είχα και κάποιες ενοχλήσεις στο στομάχι μου και περισσότερο το φοβήθηκα. Γενικά στην Αθήνα είναι λίγο δύσκολα χιλιόμετρα από τα 26 έως 31. Είναι λίγο ζόρικες οι ανηφόρες μέχρι εκεί, μετά αρχίζει η κατηφόρα οπότε επανέρχεσαι, αλλά το σημαντικό είναι να φτάσεις καλά έως εκεί γιατί αν δεν το διαχειριστείς σωστά, μετά δεν θα μπορείς να τρέξεις ούτε την κατηφόρα».
Τι τακτική χρησιμοποιείς εσύ ώστε να διαχειρίζεσαι κατάλληλα εκείνα τα χιλιόμετρα;
«Η Αθήνα χρειάζεται τακτική και διαχείριση δυνάμεων και αυτό που μου λέει πάντα και ο προπονητής μου, Ιάσονας Ιωαννίδης για τον μαραθώνιο αυτόν συγκεκριμένα, είναι ότι πρέπει στα πρώτα χιλιόμετρα να είσαι άνετος σαν να περπατάς, ώστε να φτάσεις στα 31 χλμ και να είσαι καλά. Ξεκινάς πιο αργά, κρατάς δυνάμεις ώστε να περάσεις τα δύσκολα χιλιόμετρα και στη συνέχεια επιταχύνεις σταδιακά. Είναι ιδιαίτερος ο μαραθώνιος της Αθήνας και θέλει αρκετή τακτική και διαχείριση».
Υπήρχε στιγμή που να ένιωσες ότι μπορείς να ξεπεράσεις το απόλυτο ρεκόρ αγώνων της Μαρίας Πολύζου;
«Η αλήθεια είναι ότι φέτος το πίστευα. Δεν το είχα βάλει ακριβώς σαν στόχο αλλά πίστευα και με βάση τις προπονήσεις που είχα κάνει ότι μπορώ να κατέβω και κάτω από 2:39. Απλά ήταν λίγο ιδιαίτερες οι συνθήκες, είχε πολύ υγρασία, έχασα κάποια δευτερόλεπτα και ίσως το φοβήθηκα. Για λίγο το έβγαλα από το μυαλό μου, ωστόσο μετά πάλι ήμουν αρκετά καλά και όπως φάνηκε και στον τερματισμό, τερμάτισα με πολλές δυνάμεις, αλλά δεν πειράζει».
Σε βοηθάει να έχεις δίπλα σου αθλήτριες κοντά σε εσένα ή το να ξέρεις ότι έχεις μεγάλο προβάδισμα από τις υπόλοιπες;
«Ο συναγωνισμός πάντα βοηθάει. Πιέζεσαι λίγο παραπάνω, είναι και μοναχικός από τη φύση του ο μαραθώνιος οπότε είναι ωραίο να υπάρχει λίγο πίεση. Προσωπικά με βοηθάει αυτό».
Η προετοιμασία σου τη φετινή σεζόν ήταν πιο απαιτητική σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές;
«Τώρα που έχει περάσει λίγος καιρός και το σκέφτομαι, ναι ήταν πιο απαιτητική. Κάναμε κάποιες προπονήσεις λίγο διαφορετικά, κάναμε παραπάνω χιλιόμετρα επίσης. Την ευχαριστήθηκα όμως πάρα πολύ και πάντα την προετοιμασία για την Αθήνα την απολαμβάνω περισσότερο. Έχω τη δυνατότητα να κάνω προετοιμασία και στο Καρπενήσι για μεγάλο διάστημα και εκείνη η περίοδος του καλοκαιριού μέχρι τον Οκτώβρη την απολαμβάνω πάρα πολύ».
Έχεις σπουδάσει ψυχολογία και πλέον εργάζεσαι παράλληλα με τον στίβο και ως ψυχολόγος. Πόσο πιστεύεις σε έχει βοηθήσει αυτό το κομμάτι στη διαχείριση τέτοιων αγώνων;
«Ο μαραθώνιος όπως σου είπα είναι μοναχικό αγώνισμα, είναι πολλά χιλιόμετρα και κάποια στιγμή όσο καλά και να έχεις προπονηθεί, θα σου βγει η πίεση και η κούραση. Δεν γίνεται να μην αγχωθείς όταν θα υπάρξουν ενοχλήσεις και αρχίζεις και κουράζεσαι και βαραίνει λίγο το σώμα. Εκεί έρχονται οι κακές σκέψεις και η ψυχολογία βοηθάει ακριβώς εκεί, στη διαχείριση των αρνητικών συναισθημάτων. Αν τα αφήσεις να σε καταβάλουν ειδικά στα δύσκολα χιλιόμετρα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να τερματίσεις μετά. Αν στη σωματική κούραση προστεθεί και η ψυχολογική, είναι πολύ ζόρικα τα πράγματα μετά».
Ο αθλητισμός πώς μπήκε στη ζωή σου και πώς κατέληξες στις μεγάλες αποστάσεις;
«Πέρασα φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη το 2016 και είμαι από το Καρπενήσι. Εκείνα τα χρόνια μέχρι το 2020 που σπούδαζα δεν ασχολιόμουν με τον αθλητισμό καθόλου, πήγαινα απλά γυμναστήριο και κάποιες φορές crossfit. Τότε όμως επειδή ήταν και περίοδος covid, ξεκίνησα να τρέχω λίγο μόνη μου στην παραλία, αλλά ως εκεί. Μετά από το 2020 πήγα με κάτι φίλους μου σε έναν αγώνα στη Θεσσαλονίκη για πλάκα όμως περισσότερο και εκεί ήρθα σε επαφή με τον προπονητή μου Ιάσονα Ιωαννίδη και ακόμα πορευόμαστε μαζί. Αλλά ναι είχα ξεκινήσει τελείως σαν χόμπι στην αρχή».
Πώς επέλεξες τον Μαραθώνιο ως το αγώνισμά σου και όχι κάποια άλλη απόσταση;
«Θυμάμαι πριν τον Μαραθώνιο του 2022, που ήταν και ο πρώτος μου Μαραθώνιος, τον Ιάσονα να με προτρέπει να τρέξω αυτή την απόσταση. Προφανώς κάτι είχε δει, ωστόσο μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε τρέξει κάτι 10ρια και μου είχε πει να κάνουμε προετοιμασία και αν δούμε ότι δεν βγαίνει δεν το κάνουμε. Ο Ιάσονα ήταν πολύ μεγάλο κίνητρο για μένα γιατί εκείνος έτρεχε Μαραθώνιο και όταν έτρεξε θυμάμαι το 2022 είχα ενθουσιαστεί αφάνταστα πολύ. Από τότε θέλω κάθε χρονιά να τρέχω Μαραθώνιο».
Πόσο δύσκολο είναι να μοιράζεσαι μεταξύ δουλειάς και προπονήσεων και αγώνων;
«Είναι δύσκολο αρκετά, αλλά θεωρώ ότι όλα αν έχεις καλό προγραμματισμό γίνονται. Υπάρχουν μέρες που δυσκολεύομαι σε περιόδους που κουράζομαι αρκετά από τις προπονήσεις και φτάνουμε κοντά σε αγώνες. Συνήθως κάνω πρωί την προπόνησή μου πριν τη δουλειά, με βολεύει ότι μεγάλο μέρος της δουλειάς μου είναι και διαδικτυακό και να έχω ευελιξία σε ωράρια. Θέλει καλό προγραμματισμό, ωστόσο δεν μένει χρόνος για ξεκούραση».
Μίλησέ μου λίγο για τον προπονητή σου περισσότερο γιατί είναι ο άνθρωπος που σε ώθησε να ξεκινήσεις τον αθλητισμό πιο εντατικά.
«Νιώθω ευγνώμων που βρέθηκε στον δρόμο μου. Μπορεί να ήταν τυχαία η πρώτη μας συναναστροφή, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που πίστεψε από πολύ νωρίς σε μένα και αυτό είναι πάρα πολύ βασικό. Με έκανε και εμένα να πιστεύω στον εαυτό μου και είναι πάρα πολύ υποστηρικτικός και καταλαβαίνει και σέβεται το βαρύ πρόγραμμα δουλειάς που έχω. Έχουμε καθημερινή επικοινωνία και στο Καρπενήσι όταν είμαι και στη Θεσσαλονίκη. Είμαι πάρα πολύ τυχερή που τον έχω προπονητή και δεν θα τον άλλαζα με τίποτα».
Πόσο επηρεάζουν οι καιρικές συνθήκες το αγώνισμα και την απόδοση ενός αθλητή;
«Δυστυχώς μπορεί να επηρεάσουν πολύ και λέω δυστυχώς γιατί για τον Μαραθώνιο μπορεί να προετοιμάζεσαι πόσους μήνες για μια μέρα. Όταν τρέξεις τον Μαραθώνιο, θα χρειαστεί αρκετός καιρός για να ξανατρέξεις, οπότε θες εκείνη τη μέρα να είναι όλα τέλεια. Η υγρασία δεν βοηθάει σίγουρα ή ο αέρας. Η υγρασία γενικά σε βαραίνει και αναπνευστικά και σωματικά. Εγώ πάντα λέω στον εαυτό μου ότι οι συνθήκες είναι ίδιες για όλους και προσπαθώ να μην το έχω στο μυαλό μου».
Μίλησέ μου για τον σύλλογό σου τον Ηρακλή που αν δεν κάνω λάθος ανήκεις από το ξεκίνημά σου εκεί.
«Από την πρώτη στιγμή είμαι στον Ηρακλή και εξακολουθώ να είμαι. Είναι ένας σπουδαίος και ιστορικός σύλλογος και έχουμε πολύ καλή σχέση με όλους και με τους προέδρους αλλά και ο κόσμος του Ηρακλή είναι φανταστικός και μας αγκαλιάζει σε ό,τι κάνουμε. Μετά τον Μαραθώνιο μας έκαναν εμένα και τον Παναγιώτη τον Καραίσκο βράβευση στο Ιβανώφειο και ήταν όλοι οι οπαδοί του Ηρακλή εκεί και ήταν υπέροχο. Μας στηρίζει όσο μπορεί ο σύλλογος και είμαι ευγνώμων επίσης για αυτό».
Τι σημαίνει για σένα η λέξη Μαραθώνιος;
«Γενικότερα σημαίνει υπέρβαση ορίων και μαθαίνεις να πηγαίνεις όλο και πιο μακριά κάθε φορά και σωματικά και ψυχολογικά. Είναι ένα προσωπικό ταξίδι που δεν έχει να κάνει μόνο με τα χιλιόμετρα και το χρονόμετρο, αλλά είναι μια διαδρομή, από την αρχή της προετοιμασίας έως και τον τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο, αυτογνωσίας και ψυχικής αντοχής. Είναι και λίγο σαν προσομοίωση της ζωής ο Μαραθώνιος και γενικότερα έχω βρει πολύ δύναμη και ένα βαθύτερο νόημα μέσα από όλο αυτό και είναι από τους λόγους που το αγαπάω τόσο πολύ».
Τι όνειρα και στόχους έχεις για την επόμενη χρονιά;
«Θέλω να βελτιωθώ πολύ στον Μαραθώνιο, να κάνω καλύτερες επιδόσεις. Θέλω το Πανελλήνιο ρεκόρ της Αυθεντικής διαδρομής και γιατί όχι και το Πανελλήνιο ρεκόρ του Μαραθωνίου. Θέλω επίσης να συμμετάσχω σε μεγαλύτερες διοργανώσεις και μια διοργάνωση που στοχεύω φέτος είναι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μαραθωνίου. Ωστόσο θέλω να αγωνιστώ και σε μικρότερες αποστάσεις όπως ο Hμιμαραθώνιος αλλά και 10ρια και 5ρια».