Η Αριάδνη Αδαμοπούλου μιλάει στον Χρήστο Τσαρτσάλη και το Mpaladofatses.gr για τη φετινή χρονιά, τις τεχνικές δυσκολίες που αντιμετώπισε, την εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων, το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχολογία στο επί κοντώ, τις σπουδές της στην Αμερική, αλλά και το πώς ένα παιδικό όνειρο τη μετέτρεψε σε μία από τις κορυφαίες Ελληνίδες επικοντίστριες.
Κάθε αθλητής έχει μια στιγμή που καθορίζει τη σχέση του με το άθλημά του. Για την Αριάδνη Αδαμοπούλου, αυτή η στιγμή ήρθε όταν ήταν μόλις οκτώ ετών, παρακολουθώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Βλέποντας την Ισιμπάγιεβα να ανεβαίνει ολοένα ψηλότερα, γεννήθηκε μέσα της η επιθυμία να ασχοληθεί με ένα από τα πιο απαιτητικά και γοητευτικά αγωνίσματα του στίβου. Το επί κοντώ.
Από τότε μέχρι σήμερα, η διαδρομή της χαρακτηρίζεται από σταθερή εξέλιξη, επιμονή και συνεχή αναζήτηση του καλύτερου.
Η φετινή χρονιά μπορεί να μην κύλησε όπως ακριβώς την είχε φανταστεί, όμως της πρόσφερε πολύτιμες εμπειρίες και στιγμές που έδειξαν την ωριμότητα και τον χαρακτήρα της ως αθλήτρια.
Η πρώτη της νίκη σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού, η παρουσία της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόκιο και γενικά οι διαδοχικές διοργανώσεις αποτέλεσαν σημεία αναφοράς σε μια σεζόν γεμάτη προκλήσεις. Παράλληλα, αντιμετώπισε τεχνικά ζητήματα που επηρέασαν την απόδοσή της όμως, όπως λέει η ίδια, κάθε δυσκολία λειτούργησε σαν ένα ακόμη βήμα εξέλιξης.
Η εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι ήταν για εκείνη μια στιγμή που θα θυμάται για πολλούς λόγους. Αν και είχε προετοιμαστεί για να εμφανιστεί στον μεγαλύτερο αγώνα της καριέρας της, ένας τραυματισμός της στέρησε τη δυνατότητα να αγωνιστεί στον τελικό.
Η στιγμή ήταν σκληρή, όμως της έδειξε πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες στο επί κοντώ και πόσο καθοριστικός είναι ο ψυχολογικός παράγοντας — ειδικά όταν χρειάζεται να διαχειριστείς απογοήτευση μέσα σε μια διοργάνωση παγκόσμιου βεληνεκούς.
Από τότε, η Αριάδνη δίνει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στην πνευματική προετοιμασία, χτίζοντας έναν τρόπο σκέψης που την βοηθά να επιστρέφει πιο συγκεντρωμένη και αποφασισμένη σε κάθε μεγάλο αγώνα.
Η επιλογή της να συνεχίσει τις σπουδές και την αθλητική της πορεία στην Αμερική, της προσέφερε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τον πρωταθλητισμό. Νέες συνθήκες, διαφορετική φιλοσοφία και καθημερινή τριβή με κορυφαίες αθλήτριες την βοήθησαν να αναπτύξει μια πιο ολοκληρωμένη αγωνιστική ταυτότητα.
Πλέον, η Αριάδνη Αδαμοπούλου ανήκει στη νέα γενιά των Ελληνίδων επικοντιστριών που όχι μόνο συνεχίζουν την παράδοση του ελληνικού επί κοντώ, αλλά προσθέτουν το δικό τους κομμάτι στην ιστορία του.
Συνέντευξη στον Χρήστο Τσαρτσάλη:
Η σεζόν έφερε την πρώτη σου νίκη σε Πανελλήνιο πρωτάθλημα Ανοιχτού στίβου, είναι κάτι που στόχευες περισσότερο φέτος;
«Σίγουρα τη φετινή σεζόν ήθελα να βρίσκομαι και να είχα σταθεροποιηθεί σε μεγαλύτερα ύψη. Αυτό δεν μου βγήκε απόλυτα λόγω κάποιων τεχνικών δυσκολιών. Όταν έγινε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα δεν ήμουν σε τόσο καλή κατάσταση τεχνικά και όπως εξελίχθηκε και ο αγώνας που ξεκίνησα με δύο άκυρες προσπάθειες, το ότι εν τέλει κατάφερα να κερδίσω ήταν το ιδανικό. Όμως δεν με ικανοποιεί σαν αποτέλεσμα, γιατί είχα βάλει μεγαλύτερους στόχους για φέτος. Βέβαια χαίρομαι γιατί μια Πανελλήνια νίκη είναι πολύ σημαντική για έναν αθλητή».
Το γεγονός ότι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι προς στο τέλος της σεζόν, πόσο δυσκολεύει τους αθλητές από άποψη φορμαρίσματος;
«Σίγουρα δυσκολεύει, ωστόσο εμένα με βοήθησε παρά το γεγονός ότι δεν τα πήγα όπως θα ήθελα. Είχα κάποιες τεχνικές δυσκολίες όπως σου είπα και μου δόθηκε περισσότερος χρόνος να δουλέψω σε αυτό το κομμάτι.
Είναι όμως κάτι δύσκολο, κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι γιατί πρώτη φορά για μένα τράβηξε τόσο πολύ η σεζόν και δεν είχα από τον Ιανουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο κάποιο διάλειμμα. Νομίζω ότι πλέον έτσι θα είναι κάθε χρονιά από εδώ και πέρα. Θέλει πιστεύω μια πιο σωστή διαχείριση και μια καλύτερη επιλογή αγώνων».
Από τις φετινές διεθνείς διοργανώσεις τι σου έμεινε περισσότερο;
«Σίγουρα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Όπως και να εξελίχθηκε ο αγώνας, το να βρίσκομαι ανάμεσα στις κορυφαίες του κόσμου είναι πολύ συγκινητικό. Επίσης και το Ευρωπαϊκό Ομάδων στη Μαδρίτη ήταν πολύ ωραίος αγώνας. Ακόμα και το Βαλκανικό που διεξήχθη στην Ελλάδα ήταν πολύ όμορφη διοργάνωση, βέβαια και εκεί ήθελα να είμαι καλύτερα από άποψη επίδοσης.
Είχα πολλές τεχνικές δυσκολίες και ουσιαστικά σε όλη τη χρονιά επαναλάμβανα ένα συγκεκριμένο τεχνικό λάθος στα άλματά μου. Αυτό στο επί κοντώ σου στερεί και τα υψηλότερα ύψη και γενικά τη συνολική σου εμφάνιση. Αυτό με δυσκόλεψε φέτος κυρίως. Ούτε τραυματισμούς είχα, ούτε ήμουν σε κακή σωματική κατάσταση. Ήταν ξεκάθαρα τεχνικό το πρόβλημά μου».
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχολογία που έχεις πριν τους αγώνες στο επί κοντώ;
«Είναι το νούμερο ένα θεωρώ. Μπορεί να μην είσαι καλά σωματικά και απλά επειδή πιστεύεις στον εαυτό σου και έχεις πολύ καλή ψυχολογία, να καταφέρεις να κάνεις ατομικό ρεκόρ.
Το καταλαβαίνεις και το ξέρεις από τις προπονήσεις το που βρίσκεσαι και το τι μπορείς να καταφέρεις σε έναν αγώνα. Φυσικά υπάρχουν καλές και κακές μέρες προφανώς, αλλά θεωρώ ότι για έναν αθλητή που βρίσκεται σε καλή αγωνιστική κατάσταση, η ψυχολογία είναι το πιο σημαντικό πράγμα».
Ωστόσο όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θες σε έναν αγώνα ή σε μια διοργάνωση, πώς το διαχειρίζεσαι;
«Πάντα προσπαθώ να δίνω το καλύτερο που μπορώ. Κάποιες φορές βγαίνει, κάποιες άλλες όχι, αλλά δεν στενοχωριέμαι. Σκέφτομαι συνεχώς ότι στις επόμενες διοργανώσεις θα είμαι καλύτερη.
Πάντα υπάρχουν μέρες που δεν θα βγαίνει τίποτα είτε στην προπόνηση, είστε στον αγώνα, ωστόσο αν σκέφτεσαι πως κάθε νέος αγώνας είναι και μια νέα προσπάθεια, μπορείς να βγεις από αυτά τα αρνητικά συναισθήματα».
Το γεγονός ότι έχεις σπουδάσει ψυχολογία, σε έχει βοηθήσει στους αγώνες και στο κομμάτι της προετοιμασίας σου;
«Θεωρώ ότι με έχει βοηθήσει αρκετά και θέλω να ασχοληθώ με την αθλητική ψυχολογία. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτός ο τομέας και διαβάζω αρκετά βιβλία που βοηθάνε να οργανώσεις το mindset σου με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρίσκεσαι σε καλύτερη πνευματική κατάσταση. Θα ήθελα να κάνω και μεταπτυχιακό πάνω σε αυτό και να βοηθήσω και άλλους αθλητές στο κομμάτι αυτό.
Δεν το ήξερα από πάντα ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Πάντως σίγουρα ήθελα να ασχοληθώ με κάτι που να σχετίζεται με τον αθλητισμό. Επειδή και η μητέρα μου είναι ψυχολόγος, κάπως έτσι οδηγήθηκα σε αυτόν τον τομέα.
Θεωρώ ότι όλου οι αθλητές προετοιμάζονται ψυχολογικά πριν τους αγώνες. Προσωπικά εμένα με βοηθάει να γράφω τις σκέψεις μου πριν αγωνιστώ σε μια μεγάλη διοργάνωση. Είναι μια καλή τεχνική που τη χρησιμοποιώ τα τελευταία χρόνια».
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2024, παρά το γεγονός πως δεν πήγαν τα πράγματα όπως το περίμενες, είναι το μεγαλύτερο βήμα μέχρι τώρα στην καριέρα σου;
«Εννοείται πως είναι. Μου άλλαξε εντελώς την καριέρα προς το καλύτερο, γιατί πριν από αυτό δεν είχα πάει σε άλλη μεγάλη διοργάνωση. Ήταν γενικά πολύ καλή χρονιά εκείνη και είχα πολύ σταθερές επιδόσεις. Στην Ολυμπιάδα προκρίθηκα με το 4.40, ωστόσο ήμουν άτυχη λόγω του τραυματισμού μου και δεν μπόρεσα να αγωνιστώ στον τελικό.
Αυτό ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ ψυχολογικά, όμως το γεγονός ότι βρισκόμουν εκεί με χαροποίησε και ήταν πραγματικά αξέχαστη η εμπειρία. Ακόμα και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που πήγα φέτος δεν συγκρίνεται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν κάτι ξεχωριστό, πάντα θα το θυμάμαι και ελπίζω οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες να εξελιχθούν διαφορετικά».
Σίγουρα όμως φαντάζομαι έχει μεγάλη διαφορά να τραυματίζεσαι όταν βρίσκεσαι εκεί και άλλο πριν πας και να χάνεις τη συμμετοχή σου σε μια τέτοια διοργάνωση.
Αυτό ακριβώς σκέφτηκα. Μπορεί στην αρχή να ήμουν απογοητευμένη, αλλά μετά που συζητούσα με τον προπονητή μου και την οικογένεια μου, είναι ότι τουλάχιστον βρέθηκα εκεί και δεν το έπαθα πριν πάω.
Ποια είναι τα συναισθήματα που νιώθεις όταν βρίσκεσαι σε μεγάλες διοργανώσεις και ανάμεσα στους καλύτερους αθλητές του κόσμου;
Όταν ήμουν πιο μικρή μου δημιουργούσε πίεση και αγχωνόμουν πάρα πολύ. Πέρσι πιστεύω ότι αυτό κάπως άλλαξε. Ίσως ωρίμασα περισσότερο και πλέον έχω περισσότερη εμπειρία. Επίσης και οι αγώνες στην Αμερική με βοήθησαν, όπου αγωνιζόμουν με ξένους αθλητές και καλύτερους από εμένα. Είδα ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο μεγάλα όσο τα είχα στο μυαλό μου.
Όταν βρέθηκα στην Ολυμπιάδα σίγουρα αισθάνθηκα μια δικαίωση και ότι όλοι μου οι κόποι έχουν ανταμειφθεί. Η πίεση και το άγχος είναι μέχρι να βρεθείς εκεί θεωρώ, εφόσον βρίσκεσαι εκεί ο στόχος έχει επιτευχθεί και προσπαθείς συνεχώς για το καλύτερο που μπορείς από εδώ και πέρα.
Όταν ακούει ο κόσμος «αθλήτρια Ολυμπιακών Αγώνων» αρχίζει να σε βλέπει διαφορετικά, το οποίο είναι και θλιβερό, γιατί είναι μια διοργάνωση που διεξάγεται κάθε 4 χρόνια και για να βρεθείς εκεί πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα. Σίγουρα όμως με ωρίμασε και πιστεύω ότι πλέον στους αγώνες πηγαίνω με περισσότερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση».
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σου με τον στίβο και το αγώνισμα του επί κοντώ;
«Το επί κοντώ ήταν το πρώτο αγώνισμα που ξεκίνησα. Το είχα δει στην τηλεόραση όταν ήμουν 8 ετών για πρώτη φορά, όπου ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Πεκίνο. Από τότε που έβλεπα την Ισιμπάγιεβα μαγεύτηκα από το αγώνισμα αυτό και είπα στον πατέρα μου πως θέλω να ξεκινήσω.
Εκείνος βρήκε τον πρώτο μου προπονητή και ξεκίνησα κατευθείαν από επί κοντώ. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν κατηγορίες Κ8 και Κ12, οπότε μέχρι να κάνω τον πρώτο μου αγώνα, ο οποίος έγινε όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου, ήμουν απλά καλή στις προπονήσεις. Ο πατέρας μου ήταν πάντα δίπλα μου, με πήγαινε από το Ίλιον στον Άγιο Κοσμά να κάνω προπόνηση και το ότι πάντα με στήριζε και με πίστευε από την αρχή μου έδινε κίνητρο να συνεχίσω».
Πέρα από εκείνον τον τραυματισμό σου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, έχεις βιώσει κάποια άλλη δύσκολη στιγμή στην έως τώρα πορεία σου, που να σε έκανε να αμφιβάλλεις για το μέλλον σου;
«Όταν ήμουν Αμερική το 2021, πήγαινα πάρα πολύ καλά, είχα βελτιωθεί αρκετά και εκείνη τη χρονιά έκανα και ατομικό ρεκόρ στον Κλειστό. Στην Αμερική κάνουμε πάρα πολλούς αγώνες, έχουμε μόλις μια εβδομάδα προετοιμασία και μετά μπαίνουμε κατευθείαν στους αγώνες του Ανοιχτού.
Μετά από τον πρώτο αγώνα στον Ανοιχτό Στίβο ξεκίνησε να με ενοχλεί η μέση μου και μετά για 4 μήνες δεν μπορούσα να κάνω άλματα, πόναγα πάρα πολύ. Όλο αυτό με είχε ρίξει πολύ ψυχολογικά και ήταν από τις στιγμές που νόμιζα ότι δεν θα ξεπεράσω ποτέ τον τραυματισμό. Οι προπονητές μου σε Αμερική και Ελλάδα με στήριξαν πάρα πολύ και χωρίς αυτούς δεν θα το ξεπέρναγα.
Από το 2017 ο προπονητής μου είναι ο Βασίλης Μεγαλοοικονόμου, ο οποίος και όταν ήμουν Αμερική εκείνος ήταν ο κύριος προπονητής μου. Θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος στην Ελλάδα, αγαπάει πάρα πολύ το αγώνισμα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην εξέλιξή μου ως αθλήτρια».
Τι ήταν αυτό που σου αρέσει περισσότερο στο επί κοντώ;
«Μου αρέσει πολύ το ότι συνδυάζει τόσο το κομμάτι του στίβου, όσο και το κομμάτι της ενόργανης γυμναστικής το οποίο το έχουμε στις προπονήσεις μας και στην τεχνική μας. Επίσης είναι τρομερό το συναίσθημα όταν περνάς πάνω από τον πήχη. Είναι σαν να πετάς, είναι το μοναδικό αγώνισμα που βρίσκεσαι τόσο ψηλά».
Τι εξοπλισμό χρειάζεται ένας επικοντιστής;
«Τα κοντάρια τα οποία είναι πάρα πολύ ακριβά σαν εξοπλισμός. Σε μια προπόνηση χρειάζεσαι διαφορετικά κοντάρια ανάλογα το πόσους διασκελισμούς θα κάνεις. Στον αγώνα ξεκινάς με άλλο κοντάρι και τελειώνεις με άλλο. Πρέπει να σε στηρίξει και η οικογένειά σου, γιατί είναι ένα ακριβό αγώνισμα. Ένα κοντάρι έχει από 800 έως 1.200 ευρώ και σε έναν αγώνα ένας αθλητής μπορεί να χρειαστεί 6-7».
Για τις σπουδές και τη ζωή στην Αμερική.
«Δίνεται μια τεράστια ευκαιρία στους αθλητές. Χωρίς τον στίβο δεν θα υπήρχε η δυνατότητα να πάω να σπουδάσω Αμερική. Βλέπεις έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, γνωρίζεις ανθρώπους από όλο τον κόσμο και θα το σύστηνα σε κάθε παιδί να κάνει αυτό το βήμα. Το ότι μπορείς να συνδυάσεις τις προπονήσεις με τις σπουδές είναι πάρα πολύ σημαντικό. Στην Ελλάδα δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να γίνει παράλληλα.
Για μένα θεωρούσα ότι για να εξελιχθώ έπρεπε να γυρίσω Ελλάδα και να είμαι και κοντά στον προπονητή μου. Οπότε πάντα είχα στο μυαλό μου να γυρίσω Ελλάδα μετά τις σπουδές μου στην Αμερική. Ο προπονητής μου στην Αμερική δεν ήταν στο επίπεδο που είναι ο κ. Μεγαλοοικονόμου, ωστόσο στο μέλλον θα το σκεφτόμουν να γυρίσω για δουλειά στην Αμερική, δεν το αποκλείω».
Έχεις ρεκόρ 4.50 μέτρα. Όταν το είχες πετύχει περίμενες μια τέτοια επίδοση;
«Αν σου πω ότι στόχευα εκείνο το ρεκόρ τότε; Το 4.50 το 2024 ήταν το όριο για το Ευρωπαϊκό. Είχα στο μυαλό μου τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως δεν πίστευα ότι ήταν τόσο εφικτό στην αρχή της σεζόν, οπότε ο μεγάλος στόχος ήταν το Ευρωπαϊκό. Εκείνη τη χρονιά παρότι ήταν δύσκολη, πέτυχα το 4.50 3 φορές μέσα στη σεζόν. Και το ατομικό ρεκόρ και φυσικά η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν μια προσωπική δικαίωση».
Στο επί κοντώ γενικά έχουμε πολλούς αθλητές υψηλού επιπέδου σαν Ελλάδα. Σε τι πιστεύεις οφείλεται αυτή η άνθιση στο συγκεκριμένο αγώνισμα;
«Έχουμε πολύ καλούς προπονητές στην Ελλάδα που αγαπάνε το αγώνισμα, μπορούν να ξεχωρίσουν παιδιά που έχουν δυνατότητες και τα βοηθούν να φτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο. Σίγουρα έχουμε μια παράδοση που δεν ξέρω σε τι εξηγείται 100%. Βλέποντας πολλούς αθλητές να διακρίνονται και να γίνονται πρότυπα το πιστεύεις και εσύ παραπάνω και ίσως να παίζει και αυτό κάποιο ρόλο».
Ποιο πιστεύεις είναι το μεγαλύτερο θετικό σου και τι θα ήθελες να διορθώσεις;
«Όταν θυμώνω παίρνω πολύ παρορμητικές αποφάσεις και προσπαθώ να το βελτιώσω, δηλαδή να μη λέω διάφορα πάνω στην ένταση της στιγμής. Ως θετικό θα πω το ότι είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη γενικά σαν άνθρωπος και προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι θετικά».
Για τη φετινή χρονιά τι στόχους θέτεις;
«Θέλω να ξεκινήσω τον Κλειστό με ένα ατομικό ρεκόρ, να κυνηγήσω μεγαλύτερα ύψη και να σταθεροποιηθώ σε αυτά».